sémmo inte l'época de-e speçializaçioìn. A-o de sorva de quæ se sîa cùlto, religiôzo ò pagàn, o régna sovràn o cùlto di cùlti, o cùlto da speçializaçión.
A speçializaçión a l'é indispensàbile inte 'na societæ âtaménte conplèssa cómme quélla atoâle, 'na societæ industriâle in sénpre ciù ràpida tecnologicizaçión. Ghe són sénpre ciù funçioìn da incarnâ, pe fâ funçionâ a sénpre ciù conplèssa màchina da societæ umànn-a, e ògni funçión a génera prìmma ò dòppo ùnn-a ò ciù sub-funçioìn ch'a seu vòtta se reprodueràn inte 'na ramificaçión sénsa fìn, a-o mànco da-o nòstro atoâle pónto de vìsta. Ghe vêuan speçialìsti sénpre ciù conpeténti a savéi fâ 'na sénpre minô pàrte de l'insémme de-e cöse da fâ.
Sta córsa a-a speçializaçión a stâ cangiàndo l'umanitæ assæ de ciù de quànto âtri evénti a l'àbbian cangiâ inti sêcoli che fûn.
Tûtte e istituçioìn scolàstiche perségoan a produçión de indivìddoi speçializæ in quarcösa, o ch'o implîca ch'lô doviàn necessariaménte ignorâ tûtto o rèsto. A regìnn-a de-e mercançîe che l'universitæ a inségna, inta nòstra societæ, a l'é l'iluxón de insegnâ quarcösa de significatîvo. In realtæ a inségna sôlo quarcösa de ûtile, quànde a va bén. Mâi ò quæxi quarcösa de realménte significatîvo inte 'n sénso ciù àmpio.
O savéi umàn o crésce defæti con cresciénte crescénsa, se me consentî 'n bistìçio verbâle, a 'na veloçitæ superiôre a quélla ch'a saiéiva necessâia a-o farraginôzo sistêma universitârio pe adegoâse a-e nêuve propietæ che tâle savéi o assùmme. Inte universitæ insègnan docénti ch'e studiàn divèrsci dêcenni fâ quéllo ch'ancón òua insègnan, e l'explosîva crescénsa de-e umànn-e noçioìn ch'a contradistìngoe sta época de l'aventûa umànn-a a rénde prèsto fatalménte obsolête quànde no paleolìtiche e credénse culturâli de chi, tròppo ocupòu a insegnâ in càtedra, o s'é dezmentegòu de continoâ a inparâ quéllo de nêuvo o l'é stæto edificòu in sciô vêgio.
E universitæ són coscì ciù che âtro atrôci paléstre de conformìsmo, sîte into passòu remòto do mêgio moménto culturâle atoâle, e quæ sfórnan pe-o ciù idiòti programmæ a esegoî 'na pìccola clàsse de funçioìn conplèsse, convìnti de ésise fæti 'na cultûa, e coscì paradossalménte ciù ignorànti de l'ignorànte ch'a-o mànco a seu ignorànsa o no a â ignòra. Cómme o disse Graciàn Y Morales, into seu çêlebre best seller "El Criticòn" quàttro sêcoli fâ: "O prìmmo pàsso vèrso l'ignorànsa o l'é prezùmme de savéi, e tànti savéivan se no pensâsan de savéi." E se no ve bàsta Graciàn Y Morales, ch'dîto tra niâtri no ò a mìnima idêa de chi o segge, ghe béuto drénto Goethe, a quàrchedùn de niâtri ciù familiâre, o quæ inveçe o disse (tra l'âtro): "Ninte o l'é ciù terìbile de 'na ignorànsa atîva." Segóndo M. de Montaigne, inveçe, "L'ignorànsa ch'se conósce, se giùdica e se condànna a no l'é 'na intrêga ignorànsa: perché a ô segge, bézeugna ch'a ignòre lê mæxima.", e Gigi Picetti o asserìsce che "Ciù crésce a conoscénsa coletîva ciù se ridûe quélla indivîdoâle.", méntre Socrate, ciù criptataménte o sostegnîva: