chi ò cösa mì segge o l'é 'n mistêro pe mì cómme pe chiunque o no l'àbbie e travégole. Esaurîa sta preméssa poémmo divertîse a fénze vêe congetûe parçiâli, inferiôri e distòrte.
Rimesciàndo i nòstri paràmetri poémmo coscì dî sénsa tîmô de èse smentîi da chi o l'àbbie aconsentîo a no smentîne che mì són atoalménte sorviatùtto o propietâio de 'n mûro. Ma no de 'n mûro quæ se sîa, cómme ghe n'é tànti 'n pö dapertùtto. 'N mûro in quàrche mòddo inpurtànte, perché o l'é stæto adiritûa menzionòu inta trasmiscion televixîva ch'ti t'ê. No l'é o Mûro de Berlìn, vendûo a scàggie a chi o l'avéiva dinæ da spénde. No l'é o Mûro do Cianto e manco quéllo di Pink Floyd. O l'é o mûro de Baccini.
Inta trasmiscion ch'ti t'ê sto mûro o vegnî nominòu, fòrsci ascì repetitaménte, perché o l'é a l'indirìsso de quéllo ch'o cantautô Baccini o l'à dovûo vòlze o seu sgoàrdo pe tànte ôe a-o giórno pe ànni e ànni méntre o inparâva a cantâ. Ô ciamerémo alôa o Mûro do Cànto de Baccini. I berlinéixi avéivan o Mûro de Berlìn, a védde o quæ andâvan quànde voéivan védde fìnn-a a dôve poéivan anâ. I Ebrêi àn o Mûro do Cianto, dôve se méttan quànde ghe vêgne da cianze. Baccini o l'avéiva o Mûro do Cànto. Quànde ghe vegnîva da cantâ lê o se ponéiva davànti a-o seu Mûro dôve gh'êa acostòu 'n pianofòrte e o cantâva, tànto ciù a lóngo de quànto i ebrêi ghe â fàssan a cianze davànti a-o seu, ò i berlinéixi pasezâ a ridòsso do seu. O famôzo Mûro do Cànto de Baccini.
Tâle Mûro o régge prezumibilménte o téito de 'n locâle zenéize ciamòu "Panteca", che mì, za propietâio do Mûro, ò avûo a fatalitæ de gestî a lóngo. Francesco Baccini o intrò in Panteca into 1981, apénn-a dimagrîo da seu ipertrofîa lipìdica, sgoàrdo spiritòu e quæxi mûto, a seu ménte confûza òrmâi régno de psicofàrmaci. O stâva sénpre da sôlo inte 'n cantón, sénsa manco cavâse o capòtto, mâi parlàndo con nisciùn, goardàndo o pianofòrte dôve quarchedùn sénpre o sonâva. Apénn-a o quarchedùn de tûrno o se alvâva pe 'n bezéugno ò 'n dexidêio libatöio (védde "vêuggia de bîra"), Baccini o s'aventâva in sciô pianofòrte sgoarnîo sonàndo quàrche menûto de mûxica clàscica. Dòppo o scompariva. Ma o scompariva in sciô sêio. Questo o l'avegnî paêge vòtte. In sciô pianofòrte i pianìsti generalménte rotâvan cómme i mandrìlli inte 'n bordèllo. Che 'n pianìsta despésso o scomparîse, o l'êa normâle. Ma no ch'o scomparîse sénpre, ascì quànde se çercâva de identificâlo pe conóscilo e offrîghe da béive. Coscì 'n giórno, a-e primme nòte de mûxica clàscica, quarchedùn o se appostò avixìn a-o piàno pe svelâ o mistêro do pianìsta scomparénte. Baccini o sonò quàrche menûto cómme a-o sòlito, dòppo de bòtto o se alvò brûscaménte, e a grénde fancâ o piggiò de mîa a pòrta, da-a quæ o saiéiva de seguo sciortîo cómme 'n fantàzma dòppo pöchi secóndi cómme seu sòlito. Ma l'appostòu ô intercettò fixicaménte, costrenzéndolo a fermâse quàrche istànte pe acetâ quarcösa da béive. Baccini o çercò de oppónse, dòppo o se arénde e o dimandò quarcösa de fòrte, 'na camomìlla.
Co-o passâ di mêixi e dòppo di ànni, Baccini o deventò 'n frequentatô sénpre ciù asciduo da Panteca. O comensò a inframmezâ a-a clàscica brâni de mûxica leggêa, predilezéndo i Blues Brothers e o ballétto de Erode de Jesus Christ Superstar. O provò a cantâ, e l'efètto o no fû malàccio. O abandonò a clàscica e o cantò sénpre de ciù. Into 1985 l'intensitæ da seu frequentaçión da Panteca a rivò a-o cùlmine. O se prezentâva a-a pòrta a-e éutto de sêia, quànde a Panteca a arvîva, e o ne sciortîva a-e dôe ò a-e tréi, quànde lê a saiâva. O comensâva a sonâ e cantâ çìnque secóndi dòppo l'intrâta da primma figgia carìnn-a, e dòppo o no â piantâva ciù. Ascì a ferragósto, quànde a çitæ a l'êa ezùle atrôve, Baccini o l'êa lì, da sôlo insémme a mì e pöchi âtri e nisciùn alêgro, e o fû pròpio into dezolòu agósto de l'85 ch'a-o tèrmine de 'na seiâ scârna sètte figgiétte finlandéixi compàrsen pe miràcolo inta Panteca scûa portàndoselo vîa e fâzéndo ciàssa pulîa de tûtte e seu prinçipâli verginitæ, epizòdio za menzionòu in sciô parcoscènico da trasmiscion ch'ti t'ê.
Ma a Panteca a no l'é sôlo Baccini. De l'éra Baccini avànsan i remembri, e fotografîe, e e ôe de videoregistraçioìn che ancón detêgno de 'n Baccini spaurîo e con tûtti i cavélli ch'inascoltòu o no â piànta mâi de sonâ cómme 'n tratôre.
Inte l'àrco da seu existénsa a Panteca a contegnî a fugâxi træti 'na moltitùdine de persónne cosídétte famôze, da Gian Maria Volonté a Dario Fo, da Angelo Branduardi a Enrico Rava, da Bruno Hendel a Enzo Tortora, da Pinco a Pallino e no trascurémmo Chiunque. Ma a contegnî sorviatùtto moltitùdini umànn-e de prêxo minorménte nòto ma no pe questo de quéllo prîve ò indégne. Ècco a vôtri e etichétte de Rino Riccio, Alessandro Testa, Gigi Picetti, Max Morando, Bruno Medicina, Guido De Vecchi, Alessandro Buricchi, Beppe Mistretta, Chicco Sirianni, Max Manfredi, Enrico Tetris... ométto e dònne perché ne doviéiva citâ tròppe e a pigrìçia a me frêna. Quéllo che ste etichétte d'umàn e çélan e quàrche vòtta e ezibìscian no ô descovriéi con facilitæ, sorviatùtto se sêi destræti da-o Ninte ch'o impêra.
A Panteca a l'é mìlle âtre stöie, a-o de là da gênexi de Baccini. A l'é o prìmmo locâle "alternatîvo" mâi sòrto a Zêna. Fuxìnn-a de ménti e de talénti. Archetìpo da moltitùdine de locâli e localétti ch'ancheu réndan vivâxi e seiæ de 'na çitæ morénte. A l'é o lêugo dôve inti ànni són ineluttabilménte restæ inpigiæ e ménti ciù modèrne e ciù fèrtili de Zêna. Còvo de sinergîa. Mìtico recipiénte ch'o de tûtto o contêgne. I refletôri se inpiàn in sce-a Panteca quànde lê a no ghe saiâ ciù, pe enfatizâne e mitizâne qualitæ ch'in pöchi àn savûo cêugge quànde l'aviéivan posciûo, inte l'àrco da seu existénsa reâle, vêuo dî pe ezénpio òua. (eRâta corìge de l'ùrtima ôa: l'ezénpio o no càrsa: o l'é defæti fòrsci za tròppo tàrdi!)

Roberto Quaglia