chi o csa mé a séppa l'é un mistêri par mé cme par chiónqued an âbia brîṡa äli travagôl. Eṡaåré sta premàsa a psän divardîres a fénżer vairi congetûr parzièl, inferiåuri e distôrti.
Armeskländ i nåster parâmeter a psän dånca dîr sänza têma d'èser smenté da chi al âbia aconsenté a an smentîres ch'mé a sån atualmänt såver tótt al propietèri d'un mûr. Mo brîṡa d'un mûr qualsîasi, cme ai n é tanti un påch dapartótt. Un mûr in quèlch môd impurtànt, parché l'é stè adiritûra menzionè int la trasmisiån televiṡîva ch'té t î. An é al Mûr ed Berlino, vindó a scâli a chi al avêva såld da spänder. An é al Mûr dal Piànt e gnanc quall di Pink Floyd. L'é al mûr ed Baccini.
Int la trasmisiån ch'té t î st'mûr al gnò nominè, fårsi anc ripetutamänt, parché l'é a l'indirézz ed låu ch'al cantautåur Baccini al ebbe a volżer al så ṡguèrd par tanti åur al dé par ân e ân mäntr al imparèva a cantèr. A al ciamarän alåra al Mûr dal Cant ed Baccini. I berlinaiṡ i avêven al Mûr ed Berlino, a vàdder al quèl i andèven quand i vlêven vàdder fén a indóv i psêven andèr. I Ebrî i an al Mûr dal Piànt, indóv i s métten quand ai vén da pianżer. Baccini al avêva al Mûr dal Cant. Quand ai gnêva da cantèr ló al s ponêva dnanz al så Mûr indóv ai êra acostè un pianofôrt e al cantèva, bän pió a lóng ed quant i ebrî i s la fâghen a pianżer dnanz al så, o i berlinaiṡ paseżèr a ridòs dal så. Al famåuṡ Mûr dal Cant ed Baccini.
Tèl Mûr al règ preṡumibilmänt al tèt d'un locèl genovaiṡ ciamè "Panteca", ch'mé, bèle propietèri dal Mûr, a i ò avó la fatalitè ed gestîr a lóng. Francesco Baccini l'entrò in Panteca int al 1981, apêna dimagré dala så ipertrofî lipídica, ṡguèrd spirité e prasapåch mót, la så mänt confûṡa uramâi règn ed psicofârmach. Al stèva sänper da sål in un cantån, sänza gnanc cavères al capòt, mâi parländ con inción, guardänd al pianofôrt indóv quelcdón sänper al sonèva. Apêna al quelcdón ed turno al s alzèva par un biṡåggn o un deṡidêri libatôri (vádder "vòia ed bîra"), Baccini al s aventèva in vatta al pianofôrt ṡguarné sonänd quèlch minûd ed mûṡica clâsica. Dåp al sparêva. Mo al sparêva sul sêri. Quasst al capitò parìć vôlt. In vatta al pianofôrt i pianésta generalmänt i rotèven cme i mandréll in un bordèl. Ch'un pianésta spass al sparéss, l'êra normèl. Mo brîṡa ch'al sparéss sänper, anc quand as zerchèva d'identifichèrel par cgnóserel e ufrîregh da bèvver. Dånca un dé, ali prémmi nòt ed mûṡica clâsica, quelcdón al s appostò vṡén al piân par ṡvelèr al mistêri dal pianésta scumparänt. Baccini al sonò quèlch minûd cme al sòlit, dåp ed cålp al s alzò brûscamänt, e a grandi falcè al ciapò ed mîra la pôrta, dala quèl al srévv certamänt gnó fòra cme un fantâṡma dåp påch secånd cme så sòlit. Mo l'appostè al al intercetò féṡicamänt, custringiàndel a fermères quèlch istànt par azetèr quèl da bèvver. Baccini al zerchò d'opånres, dåp al s aresò e al dmandò quèl ed fôrt, una camamélla.
Col pasèr di maiṡ e dåp di ân, Baccini al dventò un frequentatåur sänper pió asédui dla Panteca. Al tachò a inframezèr ala clâsica brân ed mûṡica ligîra, prediländ i Blues Brothers e al balèt ed Erode ed Jesus Christ Superstar. Al pruvò a cantèr, e l'efèt an fó brîṡa malâz. Al abandunò la clâsica e al cantò sänper ed pió. Int al 1985 l'intensitè dla så frequentaziån dla Panteca la raggiónṡ al cólmin. Al s preṡentèva ala pôrta ali òt ed sîra, quand la Panteca l'arvêva, e al in gnêva fòra ali då o ali trî, quand äla la cioudêva. Al tachèva a sonèr e cantèr zénch secånd dåp l'ingrès dla prémma ragazôla carén'na, e dåp an la lasèva pió lé. Anc a ferragòst, quand la zitè l'êra eṡule in èter lågh, Baccini l'êra lé, da sål insàmm a mé e påch èter e inción alîgher, e al fó pròpri int al deṡolè agåst dl'85 che al têrmin d'una sîra scèrna sèt ragazôli finlandaiṡi äli cumparénn par mirâcol int la Panteca scûra purtàndsel vî e faṡänd piâza pulé ed tótti äli så principèl verginitè, epiṡôdi bèle menzionè in vatta al palcoscênich dla trasmisiån ch'té t î.
Mo la Panteca an é såul Baccini. Dl'êra Baccini i avanzen i ricôrd, äli fotografî, e äli åur ed videoregistraziån ch'ancåura a detègn d'un Baccini spauré e con tótt i cavî che inascoltè an la lâsa mâi lé ed sonèr cme un tratåur.
Int l'èrch dla så eṡistänza la Panteca la contgnó a fugâz trât una moltitûdin ed persåni acsé détti famåuṡi, da Gian Maria Volonté a Dario Fo, da Angelo Branduardi a Enrico Rava, da Bruno Hendel a Enzo Tortora, da Pinco a Pallino e an trascurän Chicagséppa. Mo la contgnó såver tótt moltitûdin umèni ed prêg̈ minormänt nòt mo brîṡa par quasst dal stàss prîvi o indèggni. Ecco a vuèter äli etichèt ed Rino Riccio, Alessandro Testa, Gigi Picetti, Max Morando, Bruno Medicina, Guido De Vecchi, Alessandro Buricchi, Beppe Mistretta, Chicco Sirianni, Max Manfredi, Enrico Tetris... a ométt äli dòni parché a n duvrévv zitèr tröpi e la pigrézzia la m frêna. Quall ch'sti etichèt d'umàn äli scånden e däli vôlt äli eṡibéssen an al scuvrirî con facilitè, såver tótt s'a sî distrât dal Nûl ch'al impêra.
La Panteca l'é méll ètri stòri, de là dla gênesi ed Baccini. L'é al prémm locèl "alternatîv" mâi sórt a Gènova. Fuṡéna ed mänt e ed talént. Archetîp dla moltitûdin ed locèl e localén ch'incû i rénden vivâz äli sîri d'una zitè moränta. L'é al lågh indóv int i ân i én ineluttabilmänt restè impiaiè äli mänt pió modêrni e pió fêrtili ed Gènova. Cåv ed sinergî. Mîtich recipiänt ch'ed tótt al contén. I rifletûr i s impiaràn in vatta ala Panteca quand äla an ai srà pió, par enfatizèrne e mitizèrne qualitè ch'in påch i an savó côier quand i avrévnen psó, int l'èrch dla så eṡistänza reèl, ważvàira par eṡénpi adès. (erèta corîg̈ dl'ûltma åura: l'eṡénpi an câlza brîṡa: l'é difâti fårsi bèle tröp tèrd!)

Roberto Quaglia