
 |
PANTECA E BACCINI
Caru Maurizio Costanzo Show,
chie o ite deo sia est unu misteru pro me comente pro chiesisiat chi no tenet sos ingannos de sa vista. Esaurida custa premissa podimus nos divèrtere a fàghere finta de veras cungeturas partziales, inferiores e distortas.
Torrende a mesturare sos paràmetros nostros podimus gasi nàrrere sena timòria de èssere smentidos dae chie apat acunsentidu a no nos smentire chi deo so atualmente suba de totu su proprietàriu de unu muru. Ma no de unu muru cale si siat, comente bi nde sunt medas unu pagu in dogni logu. Unu muru in carchi modu importante, proite est istadu addirittura mentovadu in sa trasmissione televisiva chi ses tue. No est su Muro di Berlino, bèndidu a iscàllias a chie teniat dinaris de ispèndere. No est su Muro del Pianto e mancu cuddu de sos Pink Floyd. Est su muru de Baccini.
In sa trasmissione chi ses tue custu muru est istadu nominadu, forsis fintzas a sa repìtida, proite est a s'indiritzu suo chi su cantautore Baccini at tentu a bòrfere sa mirada sua pro medas oras a su die pro annos e annos mentras imparaiat a cantare. Lu giamamus tando su Muru de su Cantu de Baccini. Sos berlinesos teniant su Muro di Berlino, a bìdere su cale andaiant cando cheriant bìdere fintzas a ue podiant andare. Sos Ebreos tenent su Muro del Pianto, ue si ponent cando lis benit de prànghere. Baccini teniat su Muru de su Cantu. Cando li beniat de cantare issu si poniat in antis a su Muru suo ue b'aiat acostadu unu pianoforte e cantaiat, meda prus a longu de cantu sos ebreos che la faghent a prànghere in antis a su issoro, o sos berlinesos a passillare a ridossu de su issoro. Su famadu Muru de su Cantu de Baccini.
Custu Muru mantenet presumibbilmente su tetu de unu locale genovesu giamadu "Panteca", chi deo, giai proprietàriu de su Muru, apo tentu sa fatalidade de gestire a longu. Francesco Baccini est intradu in Panteca in su 1981, apenas dimagridu dae s'ipertrofia lipìdica sua, mirada ispiritada e belle mudu, sa mente cunfusa sua oramai regnu de psicofàrmacos. Istaiat semper a sa sola in unu chirru, sena mancu si bogare su cappotu, mai faeddende cun nemos, abbaidende su pianoforte ue calicunu semper sonaiat. Apenas su calicunu de turnu si pesaiat pro unu bisonzu o unu disìgiu libatòriu (bide "gana de birra"), Baccini s'aventaiat subra su pianoforte isarmadu sonende carchi minutu de mùsica clàssica. Poi iscumpariat. Ma iscumpariat a beru. Custu est capitadu paritzas bortas. Subra su pianoforte sos pianistas generalmente rotaiant comente sos mandrillos in unu bordellu. Chi unu pianista a s'ispissu iscumpareret, fiat normale. Ma no chi iscumpareret semper, fintzas cando si chircaiat de l'identificare pro lu connòschere e li offèrrere de bìere. Gasi unu die, a sas primas notas de mùsica clàssica, calicunu si postaiat a curtzu a su piano pro isvelare su misteru de su pianista iscumparente. Baccini at sonadu carchi minutu comente a su sòlitu, poi de bota si est pesadu bruscamente, e a mannas falcadas at pigadu de mira sa porta, dae sa cale diat èssere tzertamente essidu comente unu fantasma a pustis de pagos segundos comente suo sòlitu. Ma s'appostadu l'at intercetadu fìsicamente, custringhèndelu a si firmare carchi istante pro atzetare carchi cosa de bìere. Baccini at chircadu de s'oppònnere, poi si est arrèndidu e at pedidu carchi cosa de forte, una camumidda.
Cun su passare de sos meses e poi de sos annos, Baccini est diventadu unu frequentadore semper prus assìduu de sa Panteca. At cumintzadu a inframmezare a sa clàssica branos de mùsica leggera, predilighende sos Blues Brothers e su ballu de Erode de Jesus Christ Superstar. At proadu a cantare, e s'efetu no est istadu malu meda. At abbandonadu sa clàssica e at cantadu semper de prus. In su 1985 s'intensidade de sa frequentatzione sua de sa Panteca at raggiuntu su cùlmine. Si presentaiat a sa porta a sas oto de sero, cando sa Panteca aberiat, e nde essiat a sas duas o a sas tres, cando issa serraiat. Cumintzaiat a sonare e cantare chimbe segundos a pustis de s'ingressu de sa prima pitzoca bella, e poi no la finiat prus. Fintzas a ferragostu, cando sa tzitade fiat esule in un'àteru chirru, Baccini istaiat inue, a sa sola paris cun me e pagos àteros e nemos allegru, e est istadu pròpiu in su desoladu austu de su '85 chi a su tèrmine de una serada iscarna sete pitzocheddas finlandesas sunt cumparfidas pro miràculu in sa Panteca oscura leèndeselu via e faghende pratza pulida de totu sas printzipales virginidades suas, episòdiu giai mentovadu subra su palcoscènicu de sa trasmissione chi ses tue.
Ma sa Panteca no est isceti Baccini. De s'era Baccini abbàntzant sos regordos, sas fotografias, e sas oras de videoregistratzione chi galu detèngio de unu Baccini ispauridu e cun totu sos pilos chi inascurtadu no la finit mai de sonare comente unu tratore.
In s'arcu de s'esistèntzia sua sa Panteca at cuntentu a fugatzes tratos una multitùdine de persones gasi naradas famadas, dae Gian Maria Volonté a Dario Fo, dae Angelo Branduardi a Enrico Rava, dae Bruno Hendel a Enzo Tortora, dae Pinco a Pallino e no trascuramus Chicchessia. Ma at cuntentu suba de totu multitùdines umanas de pregiu minormente notu ma no pro custu de su matessi prive o indignas. Acò a bois sas etichetas de Rino Riccio, Alessandro Testa, Gigi Picetti, Max Morando, Bruno Medicina, Guido De Vecchi, Alessandro Buricchi, Beppe Mistretta, Chicco Sirianni, Max Manfredi, Enrico Tetris... ommeto sas fèminas proite nde dia àere de citàrende tropu e sa preitza mi frenat. Cussu chi custas etichetas de umanos cuant e carchi borta esibint no l'ischiperides cun facilidade, suba de totu si sezis distraidos dae su Nudda chi imperat.
Sa Panteca est milli àteras istòrias, in cudd'ala de sa gènesi de Baccini. Est su primu locale "alternativu" mai surtu a Gènova. Fusina de mentes e de talentos. Archètipu de sa multitùdine de locales e localeddos chi oje rendent bivaces sas seradas de una tzitade morente. Est su logu ue in sos annos sunt ineluttabbilmente abbarradas impigliadas sas mentes prus modernas e prus fèrtiles de Gènova. Covu de sinergias. Mìticu recipiente chi de totu cuntenet. Sos rifletores s'ant a allùghere subra sa Panteca cando issa no b'at a èssere prus, pro enfatizàrende e mitizàrende calidades chi in pagos ant ischidu cròere cando aiant a àere pòdidu, in s'arcu de s'esistèntzia reale sua, est a nàrrere pro esempru immoe. (errata corrige de s'ùrtima ora: s'esempru no incàsciat: est difatis forsis giai tropu tardu!)
Roberto Quaglia
S'òpera "Caro Maurizio Costanzo Show...", intrea o in parte, podet èssere lèghida, iscarrigada in su computer, imprentada e copiada chene lìmites, isceti pro impreu personale. Totu sos testos e sas illustratziones sunt propiedade de Roberto Quaglia e no podent èssere impreados intreos o in parte chene permissu. Su progetu gràficu e sos cumponentes gràficos de custas pàginas sunt propiedade riservada de Roberto Quaglia. S'òpera "Caro Maurizio Costanzo Show...", intrea o in parte, no podet èssere posta in bèndida a perunu tìtulu chene permissu in antis.
© 1994-2000 Roberto Quaglia.
|