de seguo che "câo Maurizio Costanzo Show" o l'é pròpio 'n bèllo tîtolo... 'N tîtolo ch'o riverbéra interèsse in sce quæ se sîa cösa ghe segge scrîto sótta. Alôa o vêu dî che quæ se sîa belinâ a devénta interessànte s'a l'é bén intitolâ? Ò pûre... tûtto o l'é interessànte, o l'é abàsta goardâlo con interèsse? (Fòrsci pe questo 'na dònna grâvia a l'é in stâto interessànte? Perché tûtti â goàrdan con interèsse pe-a seu strània pànsa?) Quæ se sîa cösa probabilménte a l'é dégna de interèsse, o l'é abàsta savéighelo dâ. Sci, sci. Ôtre che savéi védde, bézeugna savéi pensâ. Chi o goàrda sénsa pensâ, o no vedde, o fìlma. O l'é 'na telecàmera, 'n instruménto de percheçión vixîva no sençénte. O dîxe Gigi Picetti, ch'o osèrva o monitor do computer méntre te scrîvo: "...però derê a-a telecàmera gh'é 'na persónna ch'a pénsa e a àgisce, çernéndo con cûa i moviménti de màchina pe registrâ quéllo che ghe va."
Ma no se perdémmo, câo Maurizio Costanzo Show. Ancheu bén âtro te vêuggio dî. T'ò vìsto êri sêia inte 'n bar, e tûtti te goardàvan. Són 'n pö zelôzo. T'intràvi tûtte e sêie in câza mæ, iluminàndo co-o çinescòpio a mæ solitûdine, e te credéiva tûtto pe mì. A raxón a me dixéiva che t'andâvi con tûtti, a domiçìlio, ma o cheu, vêgio idealìsta, o prefereîva ilûdîse. Ma védete là, inte quéllo bar, circondòu da bèceri invinasæ rutànti e turpiloquénti, o m'à fæto pròpio mâ. E inta mæ ménte se són desenadenæ pensci persecutöio-paranòichi: t'ò vìsto a tì pe tì con figûe sòrdide, con maniàci, psicopàtichi, cocainòmani, torturatôri, andreotti, ultras e naziskin. Insómma, t'êi de tûtti. No ti çernîvi, ti te fâzéivi çèrne. Da chiunque o te voêse. Mì êa sôlo ùn di tànti. 'N infinitezimâle sottomùltiplo inte l'ammugiâ nazionâle do share. Inte quéllo bar me són inbriægòu de frizantìn e vermouth, sbrodolàndome tûtto. Dòppo són sciortîo zigzagàndo, fumàndo e ciangéndo. Ò insultòu no sò chi, però o picàva sòddo. Làçero e sangoinànte, són stæto recugéito in sciô marciapê da 'n miscionârio toscicòmane, into cûi lêtto me són ardesciòu l'indomàn, malodorànte de cìpria e vòmito.
In câza no gh'êa ciù nisciùn, són sciortîo e ò vìsto lì vexìn di giardinétti. Assétòu in sce 'na bànca do pàrco contemplâva i oleàndri e pensâva: "No l'é tûtto brùtto, gh'é de mêgio." Stùffo de èse inconprenscìbile ascì a mì mæximo, çercâva de capî e ocùlte raxoìn do mæ ròzzo otimìsmo, nutréndo a-o mæximo ténpo ignâri pasoìn co-i minùscoli fragménti de-e patatìnn-e intascæ into bar, tra 'n bicê e l'âtro, a sêia prìmma, e fracassæ during o mæ pestàggio.
E ècco assalîme imàgini idilìache: tì, Maurizio Costanzo Show, t'intràvi a tàrda sêia in salòtti rococò, tra ninìn, ciocolatìn e pendolétte, acugéito da-i lezâdri ranpólli de l'érto proletariâto. Sentîva sciusciétti e gridolìn de gradiménto, ch'e se propagâvan da-i zoêni in scî flô a-e nònne sciapîe, e dapertùtto risétti e éuggi lùstri, tra twinning e chivas e caffarel sòttovôxe deglutîi.
Pàssa into giardinétto 'n barbón ch'o rùbba e brîgole de patatìnn-e a-i pasoìn, grufolàndo golôzo a gatoìn, e o pensê o vôa a âtri lêughi, trasformæ da-a teu trascendénte prezénsa interclassìsta, e te véddo inta nûa stanbèrga de 'na prolìfica famìggia bezognôza. I infìssi cazénti e i mûzi smòrti... da chi són iluminæ? Da chi, se no da tì, Maurizio Costanzo Show? A chi âtri o l'é conséntîo o miràcolo? Tì sôlo ti unìfichi, tì sôlo a tûtti ti te dæ inta mæxima mezûa!
E alôa l'angóscia do mæ spìrito a s'é vòrta in serenitæ, l'ambàscia de l'ànimo a s'é fæta consolaçión e a tenàggia da zelozîa a l'à mollòu o mæ cheu dolénte. Ò capîo che a teu promìscoa prezénsa inte néutte de tûtti a l'é messàggio de sentî comùn, de generôzo olocàusto, de amô universâle.
Òua stàggo mêgio, tànto vêo che ò apénn-a piantòu de esprìmme coscì. I efètti de sto mæ reequilìbrio continoiàn pe-o rèsto da lettia, te ne stæ acorzéndo, spêro. Te parlâva, prìmma do mæ delîrio de zelozîa (carmâ), do valôre de ògni cösa, se conscideræ co-a giùsta dóze de atençión, interèsse e consapevoléssa. Fémmo l'ezénpio de 'n flô. Tì ti pàssi e no ti ô goàrdi manco. Fòrsci ti ô pestoêli perché ghe n'é tànti. Ò pûre ne àcati da-o sciuàio i cadàveri taggæ, ancón gociolànti de lìnfa e ligæ inte 'n màsso, a-o scòpo de tegnîte bónn-a a dònna.
'N'âtra vòtta inveçe te trêuvi a oziâ stravacòu in sce 'n præ, e l'éuggio o te càzze in sce 'na margaitìnn-a. Sta vòtta ti â osèrvi da vexìn e ti descrêuvi 'n microcòsmo. Ghe són i stàmmi, i pìstilli, e fêugétte e tûtti quélli crìsti e madònne che t'àn spiegòu a scêua fâ pàrte do flô e che no ti sæ ciù cómme se ciàmman, ma ghe són, ti ê vêi e te interèssan, ti capìsci che són i órgani de 'n èsse vivénte e te emoçióni (se no ti t'ê do tûtto rincoggionîo, naturalménte). Te emoçióni e ti pénsi che quéllo che tì ti ciàmmi a-a seu insavûa margaitìnn-a, o ménn-a 'na vìtta orgànica conpléssa e sessoalménte stravagànte, acopiàndose co-i seu scìmili pe interpòsto animâle, desenadenàndo cotidiànn-e órge aêre a bâze de insètti consençénti, a-o de là da morâle umànn-a e umàn-divìnn-a.
E alôa te vêgne da pensâ: perché 'na margaitìnn-a a no pêu anâ a-o Maurizio Costanzo Show, e 'na pornostar sci?

Roberto Quaglia
Gigi Picetti