O dotô di dexidêi. O sprolòquio o abìlita a ménte a trascénde lê mæxima. Câxi de câza no són cösa né coscì de gêxa. O famigeròu "mì" o se reconfigûra a seu ghiribìsso. Flutoànti damigèlle se sfanciullìzan con gràçia inplùmme. Ego logo meco e teco. Vàgo con sgoàrdo de mago ma no in sciô lâgo, lêugo ch'o fâ rîma ma pe ninte o çéntra. Vàgo a-a mainêa vâga, cómme sôlo se pêu vagâ. Vagâ, ninte strafâ. Vagâ pe evitâ de stâ. Chi o stâ, no o vàga. Chi no o vàga, no o vîve. Chi no o vîve, no o vîve. Chi no o vîve, no o vîve.
Segci dezméntego de quéllo ch'te confòrta sénpre regordâ. Evìta ò pûre no de evitâ e novitæ ch'inti teu meàndri pûre se çélan. A Novitæ a l'é sénpre 'na novitæ, ò comùnque a ghe semêgia tantíscimo. Semegiâ o l'é za 'n grâve difètto, ma a perfeçión a l'é difètto ancón ciù grâve, pe cûi o l'é mêgio semegiâ che èse perfètamente quarcösa ch'coscì o no semêgia manco a lê mæximo. Çéla 'n sénso, tâle aparénte perìodo? Ch'no se vêugge savéilo pe çèrto! Concètti ch'semêgian a avéi sénso són mâ, ma són mêgio de concètti ch'un sénso o l'àbbian e o l'àbbian preçîzo e perfètamente. Perché? Chi ô sa. No se sa manco s'o l'é coscì. Ò âtriménti. No se sa ninte. Se fénze de savéi de no fénze de savéi. No se sa ninte, manco che no se sa ninte. Savéi de no savéi ninte o l'é tànto zen, e ipòcrita, e stùpido. O l'é paradossâle, a-a mainêa banâle. Savéi de gelòu a-a fràgoa o l'é ciù sénplice e ascì gustôzo. Tûtti voriéivan savéi de fràgoa, prìmma ò dòppo inta seu vìtta, ò inta vìtta de quarchedùn ch'àn incontròu. 'N tòsco o diéiva ch'ògni fràgoa a voriéiva prìmma ò dòppo savéi de quarchedùn ch'o vêugge savéi de lê. Sémmo tûtti tòschi, e alôa dimmôlo, co-o gùsto de chi no avéndo gùsto de fràgoa o se plàca con tûtti i gùsti ch'pe câxo bàlsan in sce-e papìlle gustatîve da seu interfàccia percetîva. Descrovémmo tra l'âtro de èse o mêro elénco ciù ò mêno ordinòu da infedêle registraçión do màgma de fenòmeni percetîvi ch'ne l'àn riguardòu. A l'é 'na fràze inconpléta, cómme tûtte e fràxi, e a vêu dî bén pöco. Existan fràxi ch'vêuggian dî bén tànto? Se e fràxi són fràxi fæte no vêuan dî ninte ma ô dîxan a-a mainêa assæ conprensìbile e bén condivixìbile. Se e fràxi no són fràxi fæte vêuan dî fòrsci de ciù ma dixéndolo no ô dîxan pròpiaménte, ò inveçe sci. Ècco l'indeterminaçión, ò fòrsci no, ècco però quarcösa... ò fòrsci quarcösa d'âtro... o l'é mêgio 'na fràze fæta ancheu che 'na fràze no fæta domàn. Ò viçevèrsa. Chiunque o çèrne ò pûre no. Chiunque o tîe vantàggio da seu personalíscima confuxón pe generâ a release segoénte de lê mæximo. Chiunque o s'abeveie ò pûre no da-e râe fónti de confuxón pûa ò comùnque pöco adulterâ. A confuxón a pêu èse ciamâ càos. Da-o Càos pe Câxo o nàsce Cösa, o dîxe ùn di ciù piçetiàn tra i Gigi Picetti ch'inti còsmi existan ò existeréivan. O càos o l'é o rimesciaménto de-e càrte da zêugo, o l'é a reconfiguraçión di archetìpi. Chissà dòppo cöse a vêu dî sta ùrtima fràze, ma a sêunna tûtta pìnn-a de significâto recòndito, e o significâto, speçialménte quéllo recòndito, o l'é a monæa de mêgio córso a-o grànde mercâto de l'energîa fætase homo sapiens. Chi o sfûge a confuxón o sfûge o prinçìpio ch'ô l'à rézo existénte, o rinónçia a-o zêugo de l'evoluçión, quæ se sîa cösa questo o pòsse, o vêugge ò o no pòsse ò o no vêugge significâ, ò pûre no, ò inveçe sci, a-o mànco in pàrte.
Cristàlli e papagàlli, pöchi i cristàlli, avànsan papagàlli variopìnti pe fìnta, cómme tûtti i pupàçi. I papagàlli, ascì òtri ò vêui d'urìnn-a, dàn o vîa a 'na fràze ch'a no sa cómme proségoî. Fràxi ch'no proségoan són cómme minivîe troncæ, apartêgnan a-a realtæ e fénze che questo o no segge o l'é ridìcola manifestaçión de bàssa umanitæ ò âta animalitæ, ò viçevèrsa ò pûre no. Quànte ciù fràxi nàscian ch'no sàppian proségoî, tànte ciù fràxi mirâbili inveçe sòrzan e se manifèstan into seu ùnico e da quéllo moménto imitàbile splendô. Se tûtta l'umanitæ a parlésse sénpre e sôlo adêuviàndo ògni indivìdoo a ògni fràze sénpre e sôlo fràxi ch'mâi nisciùn o l'àbbie preçedenteménte profferîo, l'umanitæ a saiéiva 'na cösa despâeìa. Questo o l'é bén poscìbile, esséndo l'umanitæ pöchi miliàrdi de crâni con còrpo alegòu e e fràxi poscìbili epûre mâi prononçiæ milioìn de miliàrdi e diò de ciù lê són ancón de ciù e mì dîssi milioìn de miliàrdi pe-o convinçénte seunno che tâle nùmero tûtto sommòu astràtto o posséde ò a niâtri despésso o pâ ch'o possêde. Brùtta a vìtta fæta de fràxi astrûze a fâzi, ò quæxi, eh? A vìtta sénsa fâzi ò con pöche de quélle, con fâzi bén definîe etichetæ DOC, etichétte da-i ciù e da-i ciù di ciù into seu prezùnto significâto condivîze, a vìtta coscì a v'allêgra, sci, ànche se no negæ ch'a segge coscì coscì. Pöche fâzi pöco confûze no ve confóndan e ve spêgnan, coscì che de l'ardô pèrso trascorréi ànni a rimembrâne tòscaménte l'ardô. No l'é fòrsci tòsco strenzîse a rimembrâ l'ardô de l'ardô? O l'é cómme implodde a pensâ a l'amô de l'amô, a-i dinæ di dinæ, a-i paperòn di paperoìn, a pensâ de pensâ... ò inveçe no? Pensæ de pensâ, dòppo pensæ de pensâ de pensâ... Se sêi prinçipiànti procedéi pe grâdi. Afrontæ o vòstro prìmmo pensê pöco a-a vòtta, pe no slogâve o çervèllo. Prìmma mëzo de quéllo, ò ancón de mêno. Quànde 'n pensê pe intrêgo avéi, con sómma cautêla abbinævene 'n âtro, ch'o se ocûpe do prìmmo. 'N pensê ch'o se acòrze de 'n âtro pensê. Dòppo, inta fòlle escalation ch'i bón fòlli a ârte spontaneaménte apréndan, adornæ, segóndo abominévole metàfora, l'èrbo natalìçio do vòstro èse a-o móndo con barluxixànte costelaçión de pensci independénti ànche s'conèssci, ciascedùn ò quæxi testimònio di âtri e quàrche vòtta ascì de sénn-e.
Ninte cómme o sprolòquio autotematizànte o ne sorprénde se a èse sorprézi niâtri pe natûa ò pe scélta se atrovémmo inclìn. O sprolòquio autotematizànte o l'andiéiva insegnòu a scêua cómme matêria a sénn-e, cómme disciplìnn-a de paléstra mentâle, cómme vaccìn cóntra ògni fondamentalìsmo, cómme profilàsci de 'na vàsta gàmma de patologîe ch'chì e òua no enùmero perché no me vêgnan in ménte e no véddo perché doviéiva sforsâme ciù de tànto - ànsi coscì sottométto a-a sovrànn-a voentæ de chiunque òua o lêze a da mì sugerîa opçión de acetâ quéllo che a sto pónto o tradìsce d'èse 'n sotintéizo cómpito da fâ a câza, coscì sotintéizo ch'evìto sénsa âtro de sovraintendîlo dixéndolo.
Comùnque, ò adiritûa dónca, perché sótta sótta són dèsto òua me arrèsto, atèsto ch'no v'arrèsto né ve dèsto se destæ ancón no sêi, e lèsto me aprèsto a pónn-e fìn a sto congèsto fòrs'anche molèsto ma onèsto manifèsto, perché giammâi orchèstro o vòstro sequèstro, né v'infèsto ò tempèsto co-o mæ capèstro. Són 'n pö mèsto, e questo detèsto. A mæ vêgia òua a vòlze a-o vèspro. Ma prèsto, se o çervèllo da ménte no svèsto, me remetiò in sèsto, con 'n sôlo gèsto. Fìn do tèsto.

Roberto Quaglia