da bén ch'a guàrdi de tûtte e pàrti, questa a l'é pròpio 'na lettia ch'a t'é arivâ, vìsto che ti â stæ lezéndo. Te l'ò scrîta mì. Mì són 'n èsse umàn ò sciù de lì. O mæ nómme o l'é za scrîto de tûtte e pàrti e alôa no ô repéto ascì inta lettia. Te avîzo che te scrîvo 'na mûggia de lettie, dòppo questa. Te avîzo ascì che te ê mànderò, sednò che lettie saiéivan? Te avîzo de ciù che tûtte e tànte lettie che te mànderò fòrsci a-a fìn deventiàn ascì 'n lìbbro che pubblicheriò e che me fâ guägnâ 'na mûggia de palànche ò a-o mànco tànte ò comùnque quarcösétta. Te avîzo ascì che te mànderò ste lettie ascì pe Internet, cómme ancheu o l'é tànto de mòddo. Spêro che i italièn no me copìan. Se tûtti te scrîvan tànte lettie cómme ò decîzo de fâ mì, chi sâ quànti pôveri èrboi gh'àn da adêuviâ pe fâ tûtta a càrta che ne serve. E ascì in sce Internet, chi sâ quànti elètroni saiéivan sgoâræ.
Scûzime se pâ che no séppie scrîve con tûtte e fràxi conplicæ ch'o l'é bèllo métte inti lìbbri ma ascì inte lettie. In veitæ 'n pö ô sò fâ, ma o l'é mêgio che ô évite, a-o mànco a-o prinçìpio. Ànche se sò che questa a l'é 'na lettia (ò za preparòu ascì a bûsta e o franchéllo pe-a versción de càrta), sò ascì comùnque ch'a l'é ascì o prinçìpio de 'n lìbbro, e ascì a pàrte iniçiâle de 'n mùggio de paròlle finîe 'na vòtta in sce Internet pe restâghe pe sénpre. Dòppo tûtto o l'é quéllo che t'ò apénn-a dîto, vêuo dî scrîto. E vìsto che comùnque fòrsci o l'é ascì o prinçìpio de 'n lìbbro, mì ò pensòu ch'o l'êa mêgio no métteghe sùbito tûtta quélla ròbba inbruggiâ con e paròlle conplicæ che dòppo a génte no ghe capìsce ninte e a bûtta vîa o lìbbro.
Scûzæ se vàddo a câ 'n pö ascì a despropòxito.
Ti vêi, Maurizio Costanzo Show, se questa lettia a deventésse pe davéi o prinçìpio de 'n lìbbro, dòppo fòrsci quarchedùn ô vedde inte 'na libreîa con o seu tîtolo ch'o tîa l'éuggio (ò pensòu che ghe vêu 'n tîtolo che tîa tànto l'éuggio) e alôa ô àrve pe védde s'o ô vêu acatâ e o léze a prìmma ròbba ch'a ghe câpita. Ebbén, tànti àrvan o lìbbro a-a bàlla, e pe lô mì no pòsso fâ ninte, ahimé! Me tocâva fâ o lìbbro tûtto coscì, cómme o l'é òua, ch'o no l'é che o me piâxe pròpio tànto. Vêuo dî, o me piâxe, ma no pe tûtto o lìbbro.
Spêro che ti ghe capìsci quarcösa in quéllo che stàggo dixéndo.
Tànte persónne inveçe àrvan o lìbbro da-o prinçìpio ò a-a fìn, pe védde se ghe piâxe. Beh, pe quélli che ô àrvan a-a fìn ghe penseriò a-a fìn do lìbbro, che òua o l'é 'n pö prèsto vìsto ch'o l'é apénn-a comensòu. Ma pe quélli che inveçe ô àrvan a-o prinçìpio, sénpre pe védde se ghe piâxe e s'o ô àn da acatâ, alôa ò pensòu de scrîve coscì, 'n pö a-a portâ da génte (Spêro de no èse Presontuôzo), sénsa tûtte quélle dificoltæ che perché mâi bézeugna anâsele a çercâ inte 'n lìbbro quànde ùn fòrsci o voêva sôlo distràse giùsto? Se dòppo a quarchedùn ch'o stâ lezéndo no ghe piâxe tûtto questo, alôa o pêu provâ a arvî in mêzo a-o lìbbro, che fòrsci o saiâ 'n pö despægio e alôa ô àcata o mæximo. L'inpurtànte o l'é ch'o ô àcata. Se quarchedùn o léze ste rîghe drénto a 'n lìbbro sbixigòu inte 'na libreîa, ch'o vàdde sùbito a-a càscia a acatâlo, ghe ô conséggio mì che són l'autô.
Ma tì, Maurizio Costanzo Show, no ti ô sæ ancón che questo o l'é 'n lìbbro, perché te xe apénn-a arivâ questa lettia, che da bén ch'a guàrdi de tûtte e pàrti a l'é pròpio 'na lettia e de seguo a no pêu za èse ascì 'n lìbbro, ànche s'a l'é comùnque 'na ròbba strània in sce Internet.
E mì te mànderò 'na mûggia de lettie, ùnn-a a-o giórno, speràndo che ti ciàmmi ascì a mì inta teu trasmiscion ch'a l'é coscì inpurtànte anâghe, cómme sàn tûtti.
Sò che ti me ciàmmi ò che no ti me ciàmmi, quànde e lettie saiàn coscì tànte ch'o se pêu fâ 'n lìbbro, alôa mì ò za decîzo che ghe fàsso 'n lìbbro, e te mànderò sto lìbbro pe reclamizâlo inta teu trasmiscion cómme fàn tûtti quélli che scrîvan i lìbbri de successo. E alôa mì pénso che ti m'invitiæ se no ti m'avéivi invitòu prìmma, ò ti me reinvitiæ se ti l'avéivi za fæto, perché dòppo tûtto questo o l'é o prìmmo lìbbro ch'o pàrla diretaménte de tì (ò ascì "a tì"), e se dòppo tûtto t'æ promòsso tànti lìbbri che insómma no l'é che êan tûtti di capolavôri ànche se êan sénpre tànto bèlli, de seguo o te fâ piâxéi prezentâ 'n lìbbro ch'o te tócca.
Quànde alôa te mànderò o mæ lìbbro za prónto, questa a no saiâ ciù 'na lettia, ma 'n lìbbro. Coscì no sò se òua ti stæ lezéndo a lettia ò o lìbbro ò a pàgina de Internet, vìsto che ste rîghe ghe són in tûtti e tréi, e mì ê scrîvo 'na vòtta sôla.
No stâ bûttâ vîa questa lettia, câo Maurizio Costanzo Show. No l'é o prìmmo lìbbro che stàggo scrivéndo. N'ò za scrîti a-o mànco çìnque ma chì in Itàlia gh'é 'n pö de distraçión e alôa són tûtti pràtegaménte inêditi. Ma inti paîxi lontàn inveçe me ê pùblican (no sò perché) e alôa là són za famôzo e me dimàndan i autògrafi e o me fâ tûtto coscì tànto piâxéi che ò decîzo ch'o l'é mêgio deventâ famôzi ascì in Itàlia, ch'a l'é ciù vexìnn-a di paîxi lontàn. (Se no ti ghe créddi che són famôzo inti paîxi lontàn te màndo 'na videocassétta dôve se vedde ch'inveçe ô són).
Sèro òua questa mæ lettia zêro, spiegàndo però ancón into pròscimo paràgrafo, pe chi no l'à capîo, quéllo che ascì mì ò fæto fadîga a capî, e vêuo dî cöse a l'é questa lettia, ò mêgio sto lìbbro. Scûzæ se devénto ciù conplicòu. Ste lettie són (saiàn) prevalentemente tràcce lasciæ da 'n sôlo çervèllo (o mæ), conpòste da sottotràcce de çervèlli d'âtri, frammisciæ a parécchi quintâli de bón ledàmme. Insómma, ghe n'é pe tûtti i gùsti! Quànde ste lettie (che méntre scrîvo no ghe són, ma méntre tì lézi fòrsci za ghe són ò no) se sposiàn pe fâ 'n lìbbro de càrta, ofriàn a-o legìtimo e pagànte acatànte do lìbbro mæximo, e ascì, evidentemente, a-i seu amîxi scrocoìn ò scrocoìn e bàsta, l'ocaxón de seguî i sórchi de quéllo çervèllo (che dòppo o l'é sénpre o mæ), e atrovâse inta seu sùcca i pensci che inta mæ són evidentemente nasciûi, pròpio quànde êa drêo a scrîveli (mirâbile e provîda coinçidénsa!). Ocaxón ch'a l'aviâ svilùppo ascì into çiberspàçio, dôve sto mæ lìbbro o l'existiâ pe sénpre, in sce Internet, dôve e lettie che mì t'invîo són portæ a conoscénsa ascì de l'umanitæ a-a quæ ghe interèssan. 'N sôlo mùggio de paròlle e fràxi pe tréi identitæ formâli despæge. Lettia, lìbbro vêo, lettia-lìbbro virtoâle. O mæ travàggio o l'é ùn e trìn. No gh'é 'n fî, ò fòrsci ghe saiâ - chi ô sâ! E idêe créscian sarvæghe inte 'na ménte bén ledamâ (inte ménti no ledamæ no crésce ninte, ma gh'é quàrche lôxertón de plàstica), e inta seu caòtica ma genuìnn-a mescciànsa fórman a vòtte paezàggi ciù interessànti assæ de quélli che puntoalmente atrovémmo orgogliozaménte mostræ inte pûre pregévoli e stimâbili ménti de chi a-e seu idêe o l'à inpòsto i rigôri de 'na crescénsa ordinâ e disciplinâ. Insómma, sémmo e séi avesæ a lìbbri ordinæ, sequençiâli e coerénti. Quéllo che sto lìbbro ò sequénsa de lettie o l'é ò o saiâ o l'é inveçe 'na sèlva inçivîle. Cómme 'na vìtta interessànte.
Fìn da lettia zêro.

Roberto Quaglia