mi domando carchi borta o prus a prestu in custu istante pro sa prima borta si Tue tenes cussèntzia. Cando naro "Tue" no intendo naturalmente Maurizio Costanzo, ne cussu chi est prepostu a lèghere totu sas gasi naradas lìteras a su Maurizio Costanzo Show. Intendo pròpiu a Tie, "Maurizio Costanzo Show", entidade evidentemente astrata e tando intrinsecamente concretìssima meda, proite puntu de riferimentu de milliones de italianos e surgente de notoriedade pro sos eletos basados de s'atentzione Tua. Mi domando si Tue tenes cussèntzia e sa domanda, si mi permitis, est de su totu lìtzita, proite in dae là de onni ischèticu dùbiu Tue atualmente ses una de sas divinidades prus cunsideradas de sa Itàlia de oe.
Si credet galu abbastantza in Deus, est beru, ma semper prus ispissu cun su benefìtziu de su dùbiu. Mai imbetzes at bidu finas a immoe calicunu dudare de sa Terrena ma no pro custu prus pagu santa esistèntzia tua. Sas epifanias modernas, est a nàrrere sas aparitziones, sunt a colores e videoregistràbiles, avvenint cun sincronismu perfetu subra totu sos teleschermos, e comente onni autèntica esperièntzia mìstica si cunsìderat reale in dae là de onni immaginàriu dùbiu. Canta diferèntzia cun sas prus clàssicas e antigas manifestatziones ogetivas de Deus! E tando, in àteros tempos, issas fiant crèdidas reales tantu cantu sa televisione oe, no de mancu. Galu a s'inìtziu de sa Era Moderna sas possessiones diabòlicas fiant unu dadu de fatu indubitàbile, e sa gente las creiat unu fatu reale (comente pensat reale sa televisione oe) a tale puntu, de las brusiare subra sos rogos de bruxas. In sos cunventos de mòngias imperversaiant sas èstasis mìsticas belle cantu sas possessiones diabòlicas, e sos esortzismos fiant cotidianos ispetàculos pùblicos in giru a sos cales s'acalcaiat sa gente, chi faghiat su tifu o pro s'esortzista o pro s'indiaulada, no essende tando galu de moda su campionadu de balla. Tzertos cunventos fintzas prosperaiant subra sa bèndida de sos biglietos pro assìstere a sos esortzismos. No fiant mai medas, a su matessi tempus, sos cunventos chi podiant bantare unu bonu indiaulamentu, e gasi chie nde teniat sos mèdios si poniat in viàgiu dae onni parte de su paisu pro si andare a gustare s'ispetàculu de su pùblicu esortzismu de carchi mòngia indiaulada, opuru, si preferides l'esprìmere diferentemente, andaiant a sighire un'esortzismu in trasferta. Tzertas mòngias particularmente àbiles in s'èssere possedidas dae su demòniu diventaiant beras e pròpias star, unu pagu comente Cicciolina & Company oe. Mi ais a domandare: comente diat pòdere una mòngia èssere indiaulada in modu prus o mancu àbile? Diat pòdere, diat pòdere. In prus de oferire a sas deghinas o chentinas de ispetadores unu vàriu campionadu de sas prus ostzenas frastimas de moda, una bona possedida, manovrada dae sos demònios suos, esecutaiat a richiesta fintzas cumplessas piruetas, sàrtios murtales e àteros nùmeros de varietade. Su repertòriu clàssicu cumprendiat naturalmente semper sas cunvulsiones cun ispuma in buca, meda ùtile pro evitare de rispòndere a sas domandas trabuchetu. Sos sìntomos de sa possessione incumintzaiant carchi borta spontaneamente, prus ispissu diretamente innescados dae s'esortzista chi chircat de snidare sos demònios silentes.
Regista de s'esortzismu est difatis s'esortzista, sa cui sola presèntzia est difatis ispissu sufitziente a dare su via a s'invasamentu.
In custu sèculu s'istèria (una de sas etichetas impreadas pro s'illùdere de cumprèndere s'esata natura de custos fenòmenos) no est prus meda de moda. Faghet tènue etzetzione, subra sos itàlicos teleschermos, su rennu de Ambra cun sas neo-possedidas suas. Su demòniu no bi intrat, s'istèria unu pagu eja, ammìtidu chi deo e bois s'intendet pro istèria sa matessi cosa.
Ma s'època de s'ossessione de su diàulu, de sos cunventos indiaulados, de sa cassa a sas bruxas, no est atesu dae nois comente nos praghet fàghere finta chi siat. Custu mundu antigu ma no tropu, chi a nois oe paret gasi ignorante e suba de totu gasi macu, isceti pagas generatziones a como macu no pariat a chie lu biviat, a chie bivèndelu tando comente fatu normale paret immoe a nois macu issu etotu. Àteras macchìghines sunt crèdidas normales oe, e no sunt de mancu perigulosas o letales. In su medioevu una minoria fiat lùtzida e reconnoschiat pro macu su chi oe fintzas a nois macu paret. E fintzas immoe, in s'imperante macchìghine mìsturada cun demèntzia, calicunu mantenet sa mente crara e immoe comente tando est disascurtadu. Comente medas àteros in su mundu e prus de medas àteros in Europa, sa sotziedade italiana palesat, in su cumportamentu de paris suo, in su modu suo de cuntzepire totu, dae sa polìtica a sa balla, sas matessi taras chi ant aflitu sos macos antenados nostros e chi nois nos cumpraghimus de osservare cun s'ogru superiore de una presunta maduridade. Càmbiant sas modas, ma sas taras de su pensamentu sunt semper sas matessi.
Eccu unu bonu petzu subra custu iscritu dae unu de sos prus lùtzidos pensadores de su binteanu sèculu, Aldous Huxley, (leadu dae I diavoli di Loudun):
«...bidimus immoe chi totu sos males de sa religione podent frorire sena peruna fide in su suprannaturale, chi materialistas cumbintos sunt prontos a adorare sas creatziones male costruidas issoro comente si esserent s'assolutu, e chi sedicentes umanistas ant a persighire sos aversàrios issoro cun totu su zelu de inchisidores intentos a s'isterminu de fideles de unu Satana personale e trascendente. Sìmiles ischemas de cumportamentu sunt anteriores e subrabbivent a sas credèntzias chi, in onni dadu momentu, parent de motivare. Pagas persones immoe creent in su diàulu; ma medas amant si cumportare comente si cumportaiant sos antenados issoro cando su ispìritu malignu fiat una realidade indiscutìbile comente s'entidade contrària sua. Pro iscopu de giustificare sa cundutta issoro, issos ant trasformadu sas teorias issoro in dogmas, sos regulamentos issoro in printzìpios essentziales, sos capos polìticos issoro in deos e totu sos dissententes in demònios incarnados. Custa idolàtrica trasformatzione de su relativu in s'assolutu e de su finas a tropu umanu in su divinu, rendet a issos possìbile satisfàghere sas prus bassas passiones cun sa cussèntzia lìmpia e in sa tzertesa de agire pro su Màssimu Bene. E cando sas cumbintziones currentes acuistant, a borta issoro, un'aparèntzia macarrona, nde at a èssere imbentada una noa sèrie, in modu chi s'immemoràbile macchìghine potzat sighire a rebestire sa traditzionale màschera sua de legalidade, de idealismu e de vera religione.»
Tue, tue chi ses leghende, ses a beru tzertu o tzerta de no fàghere parte de custos, de custos chi rendent gasi iscuàllida sa sinono maravigiosa mente de s'Èssere Umanu? Ismàschera immoe sos dogmas tuos e domàndadi: "Tenent sensu?" Pensa a cussos chi òdias, a sos Malos, e domàndadi: "Proite issos sunt Malos e deo Bonu/a?" Si no ti pigat mancu unu dùbiu, si sa fide in sos Valores TUOS est assoluta, faghes parte de s'umanidade chi faghet schifu. Ma no ti preocupes. No ti nde as a acatare mai. E cussos comente a mie t'ant a èssere semper antipàticos, o peus.

Roberto Quaglia