me dimàndo quàrche vòtta ò ciûtòsto in sto istànte pe-a primma vòtta se Tì ti posséddi cosciénsa. Quànde dîggo "Tì" no inténdo evidenteménte Maurizio Costanzo, né quéllo ch'o l'é prepòsto a léze tûtte e cosídétte lettie a-o Maurizio Costanzo Show. Inténdo pròpio Tì, "Maurizio Costanzo Show", entitæ evidenteménte astràtta epûre intrinsecaménte concretíscima assæ, perché pónto de riferiménto de milioìn de italièn e sorgénte de notorietæ pe-i elètti bazæ da l'atençión Teu. Me dimàndo se Tì ti l'àbbi cosciénsa e a domànda, se ti me conscénti, a l'é do tûtto léçita, perché a-o de là de ògni scètico dùbbio Tì atoalménte ti t'ê ùnn-a de-e divinitæ ciù conscideræ de l'Itàlia d'ancheu.
Se crédde ancón abàsta in Dîo, o l'é vêo, ma sénpre ciù despésso co-o benefìçio do dùbbio. Mâi inveçe ò vìsto finn'òua quarchedùn dubitâ da teu Terénn-a ma no pe questo mêno sànta existénsa. E epifanîe modèrne, vêuo dî e aparixoìn, són a colôri e videoregistràbili, sucédan con sincronìsmo perfètto in sce tûtti i teleschèrmi, e cómme ògni autèntica esperiénsa mìstica e se conscìdera reâli a-o de là de ògni imaginârio dùbbio. Quànta diferénsa co-e ciù clàsciche e antîghe manifestaçioìn ogetîve de Dîo! Epûre, in âtri ténpi, e fûn credûe reâli tànto quànto a televixón ancheu, no de mêno. Ancón a-o prinçìpio de l'Éa Modèrna e possesctioìn diabòliche êan 'n dæto de fæto indubitàbile, e a génte ê credéiva 'n fæto reâle (cómme a retêgne reâle a televixón ancheu) a tâle pónto, da brûxâ in sci rêughi e strîe. Inti convénti de mòneghe impervèrsâvan e estaxi mìstiche quæxi quànto e possesctioìn diabòliche, e i esorçìsmi êan cotidiàn spetàcoli pùblici d'in gîro a-i quæ se acalcâva a génte, ch'a fâzéiva o tîffo ò pe l'esorcìsta ò pe l'indemoniâ, no esséndo alôa ancón de mòda o canpionâto de bàlla. Quàrche convénto adiritûa prosperâva in sce-a véndita di bigétti pe assìste a-i esorçìsmi. No êan mâi tànti, contenporaneaménte, i convénti che poéivan vantâ 'n bón indemoniaménto, e coscì chi o n'avéiva i mêzi o se mettéiva in viàggio da ògni pàrte do paîse pe andâse a gustâ o spetàcolo do pùblico esorcìsmo de quàrche mònega indemoniâ, ò pûre, se preferî esprìmilo diferenteménte, andâvan a seguî 'n esorcìsmo in trasfèrta. Çèrte mòneghe particolarménte àbili inte l'èse possedûe da-o demònio deventàvan vêe e pròprie star, 'n pö cómme Cicciolina & Company ancheu. Me dimanderéi: cómme poéiva 'na mònega èse indemoniâ a-a mainêa ciù ò mêno àbile? A poéiva, a poéiva. Ôtre a offrî a-e dêxenn-e ò çentanâ de spetatôri 'n vârio canpionâto de-e ciù oscénn-e biastémme de mòda, 'na bónn-a possedûa, manovrâ da-i seu demòni, a esegoîva a richièsta ascì conplésse piruétte, sâti mortâli e âtri nùmeri de varietæ. O repertöio clàscico o conprendéiva naturalménte sénpre e convulsioìn con sciûmma a-a bócca, tànto ûtili pe evitâ de rispónde a-e domànde traboccétto. I sìntomi da possesción comensâvan quàrche vòtta spontaneaménte, ciù despésso diretaménte innescæ da l'esorcìsta ch'o çèrca de snidâ i demòni silénti.
Regìsta de l'esorcìsmo o l'é defæti l'esorcìsta, da cûi sôla prezénsa a l'é defæti despésso abàsta a dâ o vîa a l'invazaménto.
In sto sêcolo l'isterîa (ùnn-a de-e etichétte adêuviæ pe ilûdîse de conpréndce l'esàtta natûa de sti fenòmeni) a no l'é ciù tànto de mòda. A fâ ténoe eceçión, in sci itàlichi teleschèrmi, o régno de Ambra co-e seu nêo-possedûe. O demònio o no ghe intra, l'isterîa 'n pö sci, amìsso che mì e vôtri s'inténda pe isterîa a mæxima cösa.
Ma l'época de l'osesción do diâo, di convénti indemoniæ, da càccia a-e strîe, a no l'é lontànn-a da niâtri cómme ne piâxe fâ fìnta ch'a segge. Sto móndo antîgo ma no tròppo, ch'a niâtri ancheu o pâ coscì ignorànte e sorviatùtto coscì fòllo, sôlo pöche generaçioìn fâ fòllo o no someggiâva a chi ô vivéiva, a chi vivéndolo alôa cómme fæto normâle o someggia òua a niâtri fòllo lê mæximo. Âtre foîe són credûe normâli ancheu, e no són mêno periglôze ò letâli. Into mêdioêvo 'na minorànsa a l'êa lùcida e a reconoscéiva pe fòllo quéllo ch'ancheu ascì a niâtri fòllo o pâ. E pûre òua, inte l'inperànte foîa mìsta a deménsa, quarchedùn o mantêgne a ménte ciæa e òua cómme alôa o l'é inascoltòu. Cómme tànte âtre into móndo e ciù de tànte âtre in Eoröpa, a societæ italiànn-a a pàleza, into seu conportaménto d'insémme, into seu mòddo de concepî tûtto, da-a polìtica a-a bàlla, e mæxime târe ch'aflissàn i nòstri fòlli antenâti e che niâtri se conpiâxémo de osservâ co-l'éuggio superiôre de 'na prezùnta maturitæ. Càngian e mòde, ma e târe do pensê són sénpre e mæxime.
Ècco 'n bèllo tòcco a riguàrdo scrîto da ùn di ciù lùcidi pensatôri do ventêximo sêcolo, Aldous Huxley, (cavòu da I diâi de Loudun):
«...vedémmo òua che tûtti i mâ da religión pêuan sciorî sénsa nisciùnn-a féde into sorvanaturâle, che materialìsti convìnti són prónti a adorâ e seu creaçioìn mâcostruîe cómme se fîsan l'assolûto, e che sediçénti umanìsti perseguitiàn i seu aversâri con tûtto o zêlo de inquisitôri inténti a-o stèrminio de fedêli de 'n Satàna personâle e trascendénte. Scìmili schémi de conportaménto són anteriôri e sorvîvan a-e credénse che, in ògni dæto moménto, pàian motivâle. Pöche persónne òua crédan into diâo; ma tantíscime àman conportâse cómme se conportâvan i seu antenâti quànde o spìrito malìgno o l'êa 'na realtæ indiscutìbile cómme a seu entitæ opòsta. A-o scòpo de giustificâ a seu condótta, lô trasformàn e seu teorîe in dògmi, i seu regolaménti in prinçìpi essençiâli, i seu câ polìtichi in dêi e tûtti i dissençénti in demòni incarnæ. Questa idolàtrica trasformaçión do relatîvo inte l'assolûto e do fìnn-a tròppo umàn into divìn, a ghe rénde poscìbile sodisfâ e ciù bàsse pasioìn co-a cosciénsa pulîa e inta çertézza de agî pe-o Màscimo Bén. E quànde e conviçioìn corénti acquìstan, a seu vòtta, 'n'aparénsa tòsca, ne saiâ inventâ 'na nêuva série, a-a mainêa che a immemoràbile foîa a pòsse continoâ a revestî a seu tradiçionâle màschera de legalitæ, de idealìsmo e de vêa religión.»
Tì, tì ch'ti stæ lezéndo, ti t'ê pe davéi çèrto ò çèrta de no fâ pàrte de costôro, de costôro ch'e réndan coscì sqoâlida l'âtriménti meraviggiôza ménte de l'Èsse Umàn? Smàschera òua i teu dògmi e dimàndite: "Àn sénso?" Pénsa a quélli che ti òddi, a-i Cativi, e dimàndite: "Perché lô són Cativi e mì Bón/a?" Se no te cêuge manco 'n dùbbio, se a féde inti TEU Valôri a l'é assolûta, ti fæ pàrte de l'umanitæ ch'a fâ scìffo. Ma no te preocupâ. No te n'acorzerâ mâi. E quélli cómme mì te saiàn sénpre antipàtichi, ò pézo.

Roberto Quaglia