'n principio era 'o caos, accussì almeno se dice o se è ditto e fórzo se diciarrà sempe 'e cchiù. E allora, ca 'o caos sia!
Rrummure 'e funno. Balbettii inintelligìbbile. Frusciamiento. Attribbute d''o caos, ma nun ancora caos. Fìseca indeterminìsteca, quante 'e ccà e 'e llà, quante quante se lassarranno quantizzà e quanno? Quale è 'o filo ca lega 'e file, 'a metàfora ca dissolve 'e metàfore?
Ca 'n principio ce fosse 'o Verbo 'o sanno pure 'e criature. Ma primma d''o verbo ce steva 'a spirale, màggeca forma 'a cui tutto se genera. ll'argumiento surge 'e per sé 'a 'nu caos poco stàbbile, ca già se dissolve dint'â autocostruzione 'e 'na parvenza 'e significato cundivisìbbile. 'A spirale. 'A spirale. 'A spirale è 'a forma d''a galassia nosta. 'A spirale è 'a forma 'e 'na cuncìglia. 'A spirale surge 'n ogne televisore 'e per sé quanno puntammo 'na telecàmmera appicciata verzo 'o schermo ca ne trasmette 'a immàggine prodotta. Surge accussì, d''o nulla, spontanea, perfetta dint'â autoprodotta geometria soja, dinàmeca dint'â parvente rotazione armòneca soja. Nisciuno ll'ha creata. Essa surge 'a chello ca chiammammo 'n effetto 'e retroazione tra 'a telecàmmera e 'o monitor. Ma 'o fatto ca nuje 'a se chiamma accussì pe niente 'a spiega. 'A spirale è 'na forma geomètreca impurtantìssema ca maje ce 'nzègnano a scola, addó ce drògano 'a mente cu 'e fùtile coordinate d''e quadrate, d''e triàngole e d''e stùpede ipotenuse lloro. Maje 'nu cenno però â spirale, forma geomètreca complessa e ineffàbbile, origine 'e tutto chello 'e complesso ca canuscimmo, nuje cumprise. Eh, sì, 'o DNA nuosto, chella superba molècola ca contène 'o còdece genèteco nuosto, ovèro 'o prugetto 'e costruzione 'e ogne mìnema parte 'e nuje stesse, tène 'na forma elicoidale, cchiù sìmmele a 'na spirale ca a 'nu quadrato pure irto 'e ipotenuse.
Ma pecché ce 'ntestardì ncopp'â spirale? D'accordo ca quase nisciuno s'è tormentato cchiù 'e tanto ncopp'a 'e mistere 'e sta forma accussì 'mpurtante, ma mò ca ll'avimmo menzionata mutammo 'o verzo d''o sguardo nuosto.
Ecco 'e novo quacche cenno 'e caos, culla 'e ogne favilla 'e autènteca novità. Forzammo 'o caos a s'accuppià ncopp'a sé, abbandunammo 'e significate, significammo 'e abbandune e abbindolammo allocche. Giuvammo a chello 'e gioviale ca già simmo senza sapé 'e essere, cingimmo 'o nonsenzo cu 'o lappato purpacchio 'e 'nu dito sconnesso 'a chillu cerviello ca 'a autènteco dèspota ce istiga a lle fornì braneche 'e significanza conclamata.
Inerpicàmmoce ncopp'â metàfora ca cu ll'inerpicàrse suggerisce significate ca nun sviluppàrrammo cchiù, sprofondàmmoce dint'â sòra cchiù triste e depressa soja, macinammo rane e ppane raffermo 'a fermo, pornoperno 'e allucinata stabilità metalòggeca, enucleammo 'a parola enucleà senza aggiungere ato.
Ecco perbacco 'nu sacco 'e siense diense ca pienze 'nu sacco ma te pare 'nu poco 'nu pacco. Svacco 'e vocca e 'e laringe, corde vocale incluse. 'E muse sò fuse, parole astruse infinòcchiano quartiere mentale e paramentale. Scavezza 'o cuollo suo dâ cavezza 'o scavezzacuollo, e chi 'o po' biasimà? 'Nu Wagner 'e magmer musicaler. Crêpes Moana & Mandingo, Panna e Nutella, flambé cu ghirigore 'e unto. Cerviélle evaporate a iosa e a foia nun prodùcono noia, ma a noia condùcono. Sàute 'e mente schiùdono visione 'e eone 'e idee, oppure no, ma intrìnsecamente sì condito 'e no e ornato a fórzo.
Pòvero chi significate cerca addó significate latìtino, ricco chi significate allucina dint'ô medèsemo luogo, oppure pòvero 'o stesso proprio indulgenno a stu gesto, ma cu minor arte.
Regge 'o caos, o fórzo no, latita pe certo 'o prugetto e ll'emisfero sinistro dorme dint'ô cerebrantro endocrànico suo.
Puttaneggiamiento impudente e impunito, pecché prosigue 'n te stesso? Dimanna oziosa, comme ozioso è tutto 'o sublime, sublime eccelso e sublime ìnfimo. ll'ozio è 'o pate 'e tutte 'e idee. Si 'e se abortisce scaturìscono 'e vizie, aborte 'e idee. 'E vizie, chine 'e tutto 'o putere cangiante d''e idee, ma monche 'e esse. 'E vizie nun pòzzono essere viziuse. 'E viziuse 'mméce 'o sò.
Odiuse viziuse e viziuse nuiuse, tutt'e dduje neglette e imperfette. Metti ca 'e gatte sìano matte, si te ne fotte permitte ca còlino 'e sacche, nun saccio si me spiego ma saccio ca nun me spiego e 'o faccio apposta, pecché tengo 'a faccia tosta.
Abbasta. Chi s'impasta apposta cu parole poste a casaccio fernisce malaccio. Nun ce 'a faccio. Ma me cumpiaccio 'e quanto songo pagliaccio. Caccio 'o senno fora 'e sé e 'e me, e differenza nun ce sta. 'A rima fa rima pecché è 'n rima. Ma nun tène 'a stima mia. Se stima ca 'a rima ll'avéssemo 'n capa primma, primma d''a arba d''o senno, e chesto 'o sapimmo cu 'o senno 'e poi, praticamente mò. Â arba d''o ommo se viveva 'n riga e 'n rima. Vestigia 'e tutt'e dduje, entità strambe, permàngono oje.
Vulgimmo 'a capa abbandonanno 'a rima o chello ca rima pare ô destino 'e oblio propio. 'Nu juorno futuro 'a rima scomparirrà 'nfine d''e umane discurze e penziere, pe sempe, comme scomparette 'o pilo dâ pelle nosta e scomparirranno 'e diente d''o giudizio e fórzo pure ll'ate. 'Nu juorno futuro, fórzo pure luntano, 'n chillu spazio metafòreco ca secondo nuje è 'o tiempo. Succedarrà quanno 'e significate ca s'agìtano 'n nuje se sarranno libberate d''e abbite scimmiesche e post-scimmiesche, e vivarranno pe 'ntero d''a natura metafòreca propia, abbandonanno, comme 'o serpente abbandona 'a pelle smessa soja, ll'antica natura formale musical-rìtmeca.
V'è oscuro chello ca io fino a mò aggio espresso? Sìatene liete. È oscuro pure a me o accussì fingo ca sia dint'ô timore ca 'o sia overamente malgrado a me para nun ll'essere.
Scusate, eh.

Roberto Quaglia