in prinçìpio o l'êa o càos, coscì a-o mànco se dîxe ò se l'é dîto e fòrsci se diâ sénpre de ciù. E alôa, ch'o càos o segge!
Rumôri de fóndo. Balbétii inintelligìbili. Frûzo. Atribûti do càos, ma no ancón càos. Fìxica indeterminìstica, quànti de chì e de là, quànti quànti se lasceràn quantizâ e quànde? Quæ o l'é o fî ch'o lîga i fî, a metàfora ch'a dissòlve e metàfore?
Che in prinçìpio ghe fîse o Vèrbo ô sàn ascì i figeu. Ma prìmma do vèrbo gh'êa a spirâle, màgica fórma da cûi tûtto se génera. L'argoménto o sòrze de pe sénn-e da 'n càos pöco stàbile, ch'za o se dissòlve inte l'autocostruçión de 'na parvénsa de significâto condivixìbile. A spirâle. A spirâle. A spirâle a l'é a fórma da nòstra galàscia. A spirâle a l'é a fórma de 'na conchìggia. A spirâle a sòrze in ògni televixô de pe sénn-e quànde puntémmo 'na telecàmera impiâ vèrso o schèrmo ch'o ne trasmétte l'imàgine prodûta. A sòrze coscì, da-o ninte, spontànea, perfètta inta seu autoprodûta geometrîa, dinàmica inta seu parvénte rotaçión armònica. Nisciùn a l'à creâ. Lê a sòrze da quéllo ch'ciamémmo 'n efètto de retroaçión tra a telecàmera e o monitor. Ma o fæto ch'niâtri a se ciàmme coscì pe ninte a â spiêga. A spirâle a l'é 'na fórma geomètrica inpurtantíscima ch'mâi ne insègnan a scêua, dôve ne drôgan a ménte co-e fûtili coordinâte di quàddri, di triàngoli e de-e seu stùpide ipotenûze. Mâi 'n açénno però a-a spirâle, fórma geomètrica conplèssa e ineffàbile, orìgine de tûtto quéllo de conplèsso conoscémmo, niâtri conpréixi. Eh, sci, o nòstro DNA, quélla superba molêcola ch'a contêgne o nòstro còdice genêtico, vêuo dî o progètto de costruçión de ògni mìnima pàrte de niâtri mæximi, a l'à 'na fórma eliçoidâle, ciù scìmile a 'na spirâle che a 'n quàddro pûre îrto d'ipotenûze.
Ma perché intestardîse in sce-a spirâle? D'acòrdo che quæxi nisciùn o s'é tormentòu ciù de tànto in sci mistêri de sta fórma coscì inpurtànte, ma òua ch'l'émmo menzionâ cangémmo o vèrso do nòstro sgoàrdo.
Ècco da nêuvo quàrche açénno de càos, cùnn-a de ògni favìlla de autèntica novitæ. Forsémmo o càos a acopiâse in sce sénn-e, abandonémmo i significâti, significhémmo i abandoìn e abbindolémmo alòcchi. Zovémmo a quéllo de zoviâle za sémmo sénsa savéi de èse, çinzémmo o nonsénso co-o lappòu porpastrèllo de 'n dîo sconésso da quéllo çervèllo ch'da autèntico dèspota o ne istîga a fornîghe brâni de significànsa conclamâ.
Inerpichémmose sù pe-a metàfora ch'co-l'inerpicâse a sugerìsce significâti ch'no sviluperémo ôtre, sprofondémmose inta seu seu ciù trìsta e deprèssa, maxinémmo rænn-e e pàn rafèrmo da fèrmo, pornopèrno de alûçinâ stabilitæ metalògica, enucleémmo a paròlla enucleâ sénsa azónze âtro.
Ècco perbàcco 'na mûggia de sénsci dénsci ch'ti pénsi 'na mûggia ma te pâ 'n pö 'n pàcco. Svàcco de bócca e de larìnge, còrde vocâli inclûze. E mûze són fûze, paròlle astrûze infinòcchian quartê mentâli e paramentâli. Scavézza o seu còllo da-a cavézza o scavezzacòllo, e chi ô pêu biaximâ? 'N Wagner de magmer musicaler. Crêpes Moana & Mandingo, Pànna e Nutella, flambé con ghirigòri d'ùnto. Çervèlli evaporæ a iòza e a fôia no produan nöia, ma a nöia condûan. Bàlsci de ménte schiûdan vixoìn de eóni de idêe, ò pûre no, ma intrìnsecaménte sci condîo de no e ornòu a fòrsci.
Pôvero chi significâti o çèrca dôve significâti làtitan, rìcco chi significâti o alûçina into mæximo lêugo, ò pûre pôvero o mæximo pròpio indulzéndo a tâle gèsto, ma con minô ârte.
O régge o càos, ò fòrsci no, o làtita pe çèrto o progètto e l'emisfêro zànco o dòrme into seu çerebràntro endocrànico.
Putanezaménto impudénte e impunîo, perché ti proségoi in tì mæximo? Domànda oziôza, cómme oziôzo o l'é tûtto o sublìme, sublìme eccélso e sublìme ìnfimo. L'òzio o l'é o pâ de tûtte e idêe. S'e se abortìsce scaturìscian i vìçi, abòrti d'idêe. I vìçi, cólmi de tûtto o potêre cangiànte de-e idêe, ma mónchi de quélle. I vìçi no pêuan èse viziôxi. I viziôxi inveçe ô són.
Odiôxi viziôxi e viziôxi noiôxi, tûtti dôi neglèti e inperfètti. Métti ch'i gàtti segian màtti, se te ne fótti permétti ch'còlan i sàcchi, no sò se me spiêgo ma sò ch'no me spiêgo e ô fàsso apòsta, perché gh'ò a fàccia tòsta.
Bàsta. Chi o s'inpàsta apòsta con paròlle pòste a-a bàlla o finìsce malàccio. No ghe a fàsso. Ma me conpiâxo de quànto són pagiàsso. Càccio o sénno feua de sénn-e e de mì, e diferénsa no gh'é. A rîma a fâ rîma perché a l'é in rîma. Ma a no l'à a mæ stîma. Se stîma ch'a rîma l'avéiscimo inta sùcca prìmma, prìmma de l'àlba do sénno, e questo ô savémmo co-o sénno de pöi, praticaménte òua. A l'àlba de l'òmmo se vivéiva in rîga e in rîma. Vestìggia de tûtte dôe, entitæ stràmbe, permàngan ancheu.
Vòlzémmo o cô abandonàndo a rîma ò quéllo ch'rîma o pâ a-o seu destìn d'òbli. 'N giórno futûro a rîma a scomparirâ a-a fìn da-i umàn discórsci e pensci, pe sénpre, cómme scomparse o pêi da nòstra pélle e scompariàn i dénti do giudìçio e fòrsci ascì i âtri. 'N giórno futûro, fòrsci ascì lontàn, in quéllo spàçio metafòrico che segóndo niâtri o l'é o ténpo. O sucederâ quànde i significâti ch'se agîtan in niâtri se saiàn liberæ di àbiti scimiéschi e pòst-scimiéschi, e vivriàn pe intrêgo da seu natûa metafòrica, abandonàndo, cómme o sèrpe o abandónn-a a seu pélle smissa, l'antîga natûa formâle muxical-rìtmica.
V'é oscûo quéllo ch'mì finn'òua ò espresso? Sêine cónténti. O l'é oscûo ascì a mì ò coscì fénzo ch'o segge into tîmô ch'o ô segge pe davéi mâgrado a mì o pâ no éselo.
Scuzæ, eh.

Roberto Quaglia