parlémmo òua de mì, de l'autô de ste rîghe, de quélle che ê àn preçedûe e de quélle che vegniàn.
Confésso de conóscime. A lónga convivénsa con mì mæximo a m'à agiutòu no pöco. A ciù gràn pàrte de-e vòtte che me goàrdo a-o spêgio me reconóscio sénsa tròppi problêmi.
Són registròu a l'anàgrafe co-o nómme de Roberto Quaglia, e me rezùlta che o l'é coscì che són sénpre stæto ciamòu, scìn da mæ nàscita (màzzo 1962). O mæ nómme o spiêga però assæ pöco de mì, conscideràndo ascì che no ô detêgno in esclusîva. Ànche se o no l'é 'n fæto frequénte, coexistan in Itàlia divèrsci "Roberto Quaglia", indivìddoi da l'idèntica etichétta pûre nétamente distìnti, molecolarménte, psicosomaticaménte, existençialménte e economicaménte, ùn da l'âtro. A Zêna sémmo, pe quànto me segge nòto, in dôi a vegnî ciamæ coscì, e no se sémmo mâi incontræ, ànche se mì me segge in vârie ocaxoìn inbatûo inte indivìddoi che conoscéivan personalménte o mæ omònimo. Ma questo o l'é pe ninte interessànte, ascì pe mì.
Quéllo che l'autô de ste rîghe o retêgne de èse o l'é argoménto assæ ciù interessànte, se me conséntî sto sbócco de vanagloriôza ezibiçión d'introspeçión.
Quéllo che l'autô de ste rîghe o retêgne de èse o l'é evidenteménte 'na facénda piûtòsto conpléssa, in difètto da quæ cösa a no poriéiva tâle cösa dîse 'na quistión interessànte.
Me limiteriò dónca a sfiorâ sôlo o têma, matêria assæ ciù adàtta a l'autobiografîa ò a l'asidoa frequentaçión da mæ persónna, che a 'na lettia a-o Maurizio Costanzo Show, ànche se questa a vêgne condivîza in sce Internet da l'umanitæ.
Inte 'na lettia a-o Maurizio Costanzo Show, o grànde totem da Societæ Televixîva Italiànn-a, o l'é brùtto espàndise in porpetoìn autoelogiatîvi. Bèllo o l'é inveçe abaggiâ con intermiténti lànpi de sìntexi.
Isaac Asimov, o grànde autô de fantasciénsa, o scrîsse 'na série de racontìn giàlli ciamæ "O Club di Védoi Nêgri". I mémbri de tâle club interrogàvan ritualménte i seu graîi òspiti esordéndo co-a provocànte domànda: «Lê cómme o giustìfica a seu existénsa?» Ùn di tànti significâti implìciti in tâle domànda o l'êa pressapöco: «Quæ funçión ûtile o revéste inta societæ umànn-a?»
Inte 'na vìtta se pêuan incarnâ tànte ò pöche funçioìn, despésso ascì in contradiçión ùnn-a con l'âtra, çèrto o l'é che mâi se l'é sénsa rêuo. Ascì l'èse sénsa rêuo o l'é 'n rêuo. Ascì o suicìda, perfètto ezenplâre de chi o sénte de avéi pèrso ògni seu rêuo e funçión, in realtæ o se câla ossessivaménte into bén definîo rêuo do suicìda, indispensàbile pe reuscî a massâse.
Giustìfico mì, davànti a mì mæximo, a mæ existénsa? A respòsta a l'é 'n mæ fæto privòu, ma se â pêu intoî. Chi o l'àbbie inteaménte giustificòu davànti a lê mæximo O Seu Existe, o pèrde interèsse a çimentâse inti zêughi de l'Èse, e o mêue, ò liêtaménte o spêta de fâlo. Chi o sàcce de no avéi giustificòu pe ninte a seu existénsa davànti a lê mæximo, ò inaspetataménte o reagìsce vigorozaménte ò ciù faciliménte o socónbe a tâle consapeivolézza, ma a seu mòrte ò spêta de mòrte a l'é assæ mêno liêta.
Ò lasciòu di ségni, stàggo lasciàndo di ségni during o mæ percórso terén?
Beh, quàrche ségno macroscòpico ghe n'é, e pe quàrche ténpo o restiâ. Ò scrîto divèrsci lìbbri, vèrgini e inêditi in Itàlia, ma in paîxi lontàn sbociæ a-a vìtta, editíscimi e, sorviatùtto, vendutíscimi. Ò pe ànni gestîo a Panteca de Zêna, locâle originâle d'incóntro serâle, fuxìnn-a de artìsti e fìn pensatôri, che tâli fòrsci no saiéivan deventæ sénsa quéllo seu nîo ò covo che con cospìcoa fadîga ò mantegnûo in vìtta. Quàrchedùn de lô són inevitabilménte tracimæ in quàrche Maurizi Costanzi Show. Âtri ségni de vìtta no ve riguàrdan, ò fòrsci inveçe sci, comùnque sénsa parlâvene ve garantìscio che ê ò lasciæ e ancón òua ê làscio.
Ò conosciûo e ancón òua conóscio persongi de grànde rilêvo mentâle. Trascuràndo de mençionâ i italièn, pe no mortificâ i sediçénti saccénti asénti da-i mæ elénchi, me prêgio de ezibî a mæ reçénte fîta e gustôza corispondénsa con Robert Sheckley, ùn di mêgio pensatôri che a letteratûa americànn-a a l'àbbie mâi prodûto, e inebriànti conversaçioìn con Jack Cohen, pirotècnico sciençiâto e scritô inglêize, e ricorénti maratónn-e spegolatîve con Florin Munteanu, eclètico sciençiâto romén e grànde amîgo personâle, i fugâçi ma repetûi incóntri con Norman Spinrad, John Brunner, Harry Harrison, Frederik Pohl, Gianluca Vialli... tûtti sti nómmi no ve dîxan ninte, feua de l'ùrtimo? Ebbén, o raprezénta l'ùnica bóxîa de l'elénco, e fòrsci l'ùnico nómme nòto a chi o léze. No l'é córpa mæ. Cöse v'aspetâvi da mì? Che in sto strénto simulàcro de autobiografîa mençionésse sôlo quéllo che a-i mæ éuggi pöco inpòrta ma che e mòde inperànti e e tradiçioìn autobiogràfiche inporiéivan? Ninte da fâ! Me têgno acuratamente a-a lèrga da-o spiatelâve quànte léngoe mì sàcce parlâ, quæ tîtoli de stûddio doviéiva vantâme de posséde ò vergognâme de no avéi, quànte e quæ relaçioìn àbbie consumòu co-l'âtro sèsso (ò o mæximo? ò i âtri ancón?), quæ segian i particolâri psicoanatòmichi do mæ vîve cotidiàn, de quéllo setemanâle, mensîle e anoâle, quæ o segge o colôre da mæ pèlle. E se mì fîse nêgro? Vôtri cöse ne saéi? No v'ofendéi se pròpiamente dîggo "nêgro" e no "extracomunitârio". Chi o ûza a paròlla "extracomunitârio" o l'é generalménte 'n ingênoo ò 'n cogión ò tûtti dôi, e no me vêuggio sotrâ da-o dîlo. A mæ nònna a l'é defæti 'na extracomunitâria, ò a-o mànco, a ô l'é stæta fìnn-a a quàrche giórno fâ. Pe davéi! Sorpréixi? Ma a no l'é nêgra. A l'é austrîaca. Fìnn-a a pöchi giórni fâ l'Austria a no fâzéiva pàrte da comunitæ eoropêa. Coscì lê a l'é sénpre stæta 'na extracomunitâria. Cómme i mæ amîxi americàn, e i nòstri nemîxi svìsseri (amîxi? nemîxi?). Chi o ûza a paròlla "extracomunitârio" pe descrîve 'n nêgro o l'é generalménte 'n cogión da pézo spêce, vêuo dî 'n cogión ipòcrita. Pe-o nêgro no càngia ninte, perché dòppo 'n pö ascì a paròlla "extracomunitârio" a devénta 'n insùlto. L'insùlto o no l'é mâi inte 'na paròlla, ma inta ménte vorgâ de chi a ûza. Sôlo che coscì no se capìsce ciù ninte e a finî insultâ a finìsce pe atrovâghese ascì a mæ nònna, perché dæto ch'a l'é extracomunitâria a dêve èse nêgra pe fòrsa e véndilo ciondoli in sce-e sciâge e che inveçe a se ne tórne a câza seu che ciûtòsto niâtri che no sémmo razìsti a agiutémmo là in quéllo seu paîse.
Ècco, me són destræto 'n àtimo, e za questa autobiografîa a pâ deçizaménte no èse ciù tâle, ma o sòlito simulòu delîrio che spontaneaménte exâlo tûtte e vòtte che són mì mæximo pûre no esséndolo pe ninte. Coerenteménte alôa a piànto, regordàndove in serâ i dæti essençiâli. Me ciàman tûtti Roberto Quaglia, e ò coscì finîo pe crédde de avéi o mæ nómme. Créddo con intensitæ variàbile de èse mì mæximo, ascì quànde créddo de èse quarchedùn âtro. Créddo comùnque sénpre de crédde. Pénso de pensâ, e quàrche vòtta pénso de pensâ de pensâ. Çèrco de èse cortéize con mì mæximo, ànche se quàrche vòtta me câvo o salûo. Quànde m'incóntro pe stràdda me reconóscio quæxi sénpre e o ciù de-e vòtte me férmo a scangiâ dôe cetélle con mì mæximo, fìnn-a a quànde i mæ discórsci me vêgnan a nöia e alôa me mòllo prométténdome però de telefonâme, o che però no fàsso mâi, ascì perché sò che atroviéiva a lìnia ocupâ. E barzelétte che me cónto no me fàn ciù rîe perché ê sò za tûtte. Quànde no són d'acòrdo co-i mæ discórsci me màndo a quéllo paîse e dòppo me pàrlo mâ de mì, ma no me dàggo a mente. Me calùnnio, ma no me créddo, né me querêlo. A-a fìn tórno a frequentâme con frequénte frequénsa. Són vîvo, ma no l'ò fæto apòsta, ànche se 'n pö me n'aprofìtto. A l'àtto de scrîve tûtto questo l'anàgrafe a me conscìdera trentadoénne, ma sò che o no dûerâ pe sénpre. Quàrche vòtta me divèrto, âtre vòtte no. Ma çèrco comùnque sénpre de no anoiâme, o che conséggio de fâ a tûtti, perché anoiâse o no l'é cösa pöi tànto brùtta, ma o l'é noiôzo.

Roberto Quaglia