ùn di miti modèrni che a Televixón a ne pòrta o l'é l'umorìsmo. 'N âtro di miti incalzànti o l'é o lengoàggio vorgâ. Reçénte mîto montànte o l'é ascì a farneticaçión, evidénte sìnbolo poxitîvo (e in pàrte, evidenteménte, contrastòu) da no-conformitæ. Sicómme me rivòlzo a tì, Maurizio Costanzo Show, sìnbolo ideâle da Societæ Televixîva Italiànn-a, e rivolzéndome a tì e atravèrso de tì mì òua virtoalménte pàrlo a l'Itàlia tûtta, o l'é ûtile a mì e a-o lettô-utènte che mì no prescìnda da sti tréi miti emergénti, e coscì coerenteménte adòbbie, de quànde in quànde, in questa ò/e inte lettie futûre ò passæ, a mæ pröza de semantèmi modèrni e ilâri, poscibilménte sproloquiàndo. In âtre paròlle, che mì fìcche tra e rîghe spoeàdichi eleménti de contegnûo turpilòquio, intàrsci de delîri a têma, quàrche bèlla fréddûa e, ciù raraménte, quàrche fìnn-a batûa. Coscì, tànto pe comensâ, o l'é ôa che a fìnìsce de parlâ a-a mainêa contòrta, e che e mæ fràxi devéntan ciù sénplici e ciæe, e ascì i concètti ciù ciæi, ciù banâli, ciù democràtichi, ciù vexìn a-a génte. Sicómme ste mæ lettie che mì te màndo, a-a fìn, deventiàn fòrsci 'n lìbbro che quarchedùn, lezéndo ste rîghe, fòrsci o stâ za lezéndo dòppo avéiselo acatòu ò fæto inprestâ da 'n amîgo ò avéilo riçevûo in regàllo pe Denâ da-a nònna atirâ da-o tîtolo aletànte, no voriéiva mâi che dòppo pensésan che vêuggio fâ l'intelletoâle cómme i vâri alberoni e che o lìbbro o l'é 'na manâ matòlla e che in pràtica gh'ò fregòu e palànche do prêxo do lìbbro, perché defæti o lìbbro o costâva 'na sciörte cómme òrmâi tûtti i lìbbri, e dòppo drénto a-o lìbbro, vêuo dî chì drénto (quànde questa lettia a saiâ pàrte de 'n lìbbro), no se capìsce 'na fàva de quéllo che dîggo e o l'êa mêgio no acatâlo, coscì no voriéiva mâi che a-a fìn se pàssan a paròlla e o lìbbro no se ô àcata nisciùn. Ècco, o l'êa mêgio se fâzéiva 'na fràze ciù cùrta, o l'é che quànde coménso a parlâ me làscio portâ da l'entuziâsmo e sorviatùtto da-e paròlle, into sénso che ne scrîvo 'na sciörte tûtte de fî e a-a fìn me atrêuvo con de fràxi coscì lónghe cómme quélla de prìmma e comùnque ascì questa chì a no schèrza.
Dixéiva che questa lettia a l'é 'na lettia, perché in efètti mì stàggo òua scrivéndo 'na lettia e gh'ò za prónta ascì a bûsta, epûre a l'é ascì 'n tòcco de 'n lìbbro, perché te zûo che ne faiò 'n lìbbro, e chi ô gh'à za in màn ô sâ. Quàrche vòtta diò de-e cöse seserôze, perché 'n âtro di miti matòlli che a ne l'à insegnòu a Televixón o l'é che o l'é inpurtànte dî cöse seserôze. Sto mîto a niâtri a ne l'à insegnòu a Televixón, ma o se tràtta de 'n mîto antighìscimo. Quànde a Gêxa a l'avéiva l'hobby de l'Inquixiçión, a l'avéiva portòu a l'estrêmo l'àrte de piggiâ tûtto in serio, e defæti no se divertîva nisciùn. Òua pe fortùnn-a, co-l'agiùtto da Televixón, gh'é 'n mîto pe tûtte e atividæ umànn-e imaginàbili, cómme pe ezénpio johnholmes, o defùnto pòrno atô ch'o gh'avéiva longo 35 cm, a-o quæ elioelestorietese o l'à dedicòu 'na cansón. johnholmes o l'é 'n mîto modèrno, méntre a serietæ a l'é 'n mîto antîgo da-o sò vêo, cómme a vecchiaromagna (no, o l'êa o montenegro). Coscì, pe no èse acûzòu de discriminaçión mitològica, saiò despésso serio, in ste lettie, e despésso no ô saiò. Saiò despésso gròsso (ch'o l'é o contrâio de sotî, cómme o dòtt. Amato), vêuo dî gròsso inti contegnûi, e saiò despésso sotî (ma no cómme o dòtt. Amato), sotî inti contegnûi, quæ se sîa cösa questa inconsultâ azetivaçión a pòsse vêi dî, inta ménte de chi o stâ lezéndo.
Chi o l'avésse ezaminòu, prìmma de questa, e dôe lettie preçedénti da mì scrîte - segge l'ezaminatô 'n funçionârio do Maurizio Costanzo Show, segge lê inveçe o lettô do lìbbro de cûi questa lettia a fîse pàrte - o l'aviâ de seguo notòu inténse diferénse stilìstiche e temàtiche tra e preçedénti lettie e questa. O poriéiva èse parûo, lezéndo e primme dôe, che mì avésse in ànimo de prodûe quàrche sòrta de sàggio in sci fantomàtichi rêui sinbòlichi che a Televixón a revestiéiva in scìn da nòstra societæ. Sbaliòu. No són abàsta sàvio pe scrîve 'n vêo sàggio, e parallelaménte són abàsta sàvio pe no mettîme a scrîve 'n sàggio. I mæ stûddi són stæti tròppo scàrsci pe dâme i tîtoli de cûi o saiéiva bén o s'adobbésse 'n aspirànte saggìsta, e questo mì ô sò beníscimo, e coscì no càddo inta tràppoa de vêi confeçionâ 'n sàggio. D'âtra pàrte, e pûre tûttavîa, mì efetivaménte existo, no sôlo perché cogitoergosum, ma ascì perché l'anàgrafe a ô çertìfica con grànde conviçión, e chiunque, fìnn-a a quànde mì sosteniò de èse vîvo, o pêu fâse 'na bèlla côa a l'anàgrafe pe controllâ, atrovàndone confèrma. De ciù, ògni vòtta che me goàrdo a-o spêgio me revéddo, e òrmâi ghe créddo pròpio che quéllo lì són mì, vêuo dî quarchedùn ch'o existe pe davéi. Existéndo, incidentalménte m'é capitòu de pensâ, e l'invençión di struménti mecànichi de scritûa (cómme o computer) no m'agiùttan a evitâ de métte nêgro in sce giànco o frûto de l'itinerârio do mæ pensâ. Ècco coscì ste lettie e - a 'n âtro livèllo - sto lìbbro. Ste sequénse de lettie, paròlle, fràxi, pàgine sénpliceménte nàscian da quéllo grànde inbréuggio de protoìn, neutroìn e elètroni che ordinæ inte 'n çèrto mòddo costituìscian o cosídétto "mì", o cosídétto Roberto Quaglia. Nàscian da Roberto Quaglia diretaménte vèrso de tì, o totem, o Maurizio Costanzo Show, o fùlcro e cheu de quélla che mì ciàmmo a Societæ Televixîva Italiànn-a. Tì umàn italiàn che ti lézi ste rîghe e inta cûi ménte e rezêunan, lasciàndo l'éco do seu significâto, sàccie che no a tì són stæte da mì dirîte in primma istànsa, ma a-o nòstro imprescindìbile, inevitàbile pónto de riferiménto comùn: o Maurizio Costanzo Show. Quànde a mediâ a comunicaçión tra i òmmi a l'êa a religión, i concètti penetràvan mêgio inte l'interlocutô se adobbæ con rafforzatîvi sàcri cómme l'espresción "sediovuole", Ancheu o rafforzatîvo ciù sàcro e coscì ciù efiçénte o l'é a menzión do Maurizio Costanzo Show. Ch'o se dimànde, chiunque o stâ lezéndo ste rîghe: e starîa lê (ò éla) lezéndo se mì no gh'avésse prìmma recitòu davànti e a gràn vôxe a parolìnn-a màgica "Maurizio Costanzo Show"?

Roberto Quaglia