‹ Ìndice du situ · Casa du museu · riperto restauratu
Sparti:FacebookXWhatsAppTelegramEmail
A favula da guaglionedda sfurtunata (Caro Maurizio Costanzo Show... lettera n.49)
littera n.49

«E si smettissa de ti sognare, aduve cridi chi fussi?»
«Aduve sugnu mo, naturalmente.», rispunnìu Alice.
«Ppe nente», dissa Piripipù sprezzante. «Un fussi a nullu locu. Pecchì tu si' sulu quarche cosa intra u sognu sue.»

LEWIS CARROL
















A FAVULA DA GUAGLIONEDDA SFURTUNATA

Caru Maurizio Costanzo Show,

ppe i spettaturi tui cchiù piccirilli, oje ti cuntu na favula, a favula da Guaglionedda Sfurtunata.

C'era na vota na guaglionedda sfurtunata, chi guardava sempre a televisione. A matina jìa a scola, cumu tutte i guaglionedde da età sua, ma u pomeriggiu si chiantava sempre davanti alla televisione e un si muvìa cchiù, finu a quannu era l'ura de jire a liettu.
Sicc'omu guardava sempre a televisione, chista guaglionedda sfurtunata un tenìa amici, tranne chiri chi eranu intra a televisione. Illa era cunvinta de tenire tanti amici, pecchì a televisione era tutta china de persone simpatiche chi parianu propriu amici sui. C'eranu tanti tanti cartuni, ed eranu tutti amici sui. Purtroppu però a guaglionedda sfurtunata si sentìa u stessu assai sula, puru si tenìa tutti chiri strani amici intra a televisione. Chista era a prima de i sfortune sue.
A scola l'atri guagliuni li cuntavanu chi u juornu prima avianu jocatu tuttu u pomeriggiu. E a guaglionedda sfurtunata rispunnìa chi illa un avìa jocatu, ma chi avìa guardatu l'amici sui intra a televisione jocare ppe illa. Quannu i guagliuni no sfurtunati jianu a duminica pomeriggiu in bicicletta, a guaglionedda sfurtunata guardava 'nveci quarche figura chi jìa in bicicletta intra a televisione.
A cumpagna de bancu sua li dicìa sempre quantu si divertìa a jocare ccu i pupe nove sue. Chira guaglionedda sfurtunata un si divertìa a jocare ccu i pupe nove sue, pecchì un tenìa tiempu. Passava infatti tuttu u tiempu sue a guardare i guagliuni intra a televisione jocare ccu i pupe nove loro.
Passaru l'anni, e a guaglionedda sfurtunata crescìa, ma restava sempre na guaglionedda, puru si cresciuta, e sempre sfurtunata. L'atri guagliuni si ricordavanu de quannu eranu stati cchiù piccirilli, e ne parravanu tra iddi. A guaglionedda sfurtunata un riuscìa a si ricordare de quannu era stata cchiù piccirilla, pecchì si ricordava sulu de quannu eranu stati cchiù piccirilli tutti l'amici sui intra a televisione. Quannu a scola cuntava quarche cosa all'atri guagliuni no sfurtunati, putìa sempre cuntare sulu chiru chi avìa vistu intra a televisione, pecchì intra a vita sua un avìa mai vistu atru. "Ti piace passiare intru u vuoscu?" li dumannava ogni tantu nu cumpagnu.
E a guaglionedda sfurtunata rispunnìa: "Au Grande Puffo piace assai passiare intru u vuoscu". Pue jungìa "A Cappuccetto Rosso puru, ma adda stare attenta au Lupu." Ma illa un c'era mai stata intru u vuoscu.
Puru a Natale, a guaglionedda sfurtunata era sfurtunata, pecchì l'atri guagliuni cuntavanu de i belli rigali chi avianu ricevutu de Babbo Natale chi era trasutu de nascostu intra i case loro, e illa 'nveci si ricordava sulu de i belli rigali chi i guagliuni intra a televisione avianu ricevutu de Babbo Natale chi era trasutu mica tantu de nascostu intra a Televisione.
Passaru atri anni, e a guaglionedda sfurtunata era sempre na guaglionedda, puru si sempre cchiù cresciuta, e sempre cchiù sfurtunata.
Un si ricordava infatti nente, de tutti l'anni chi eranu passati, ma si ricordava sulu chiru chi avìa vistu 'n televisione. Un si ricordava mancu cchiù cumu eranu fatti i genitori sui, pecchì un comparianu mai 'n televisione e allura illa un li guardava, e allura doppu nu pocu puru iddi avianu smessu de a guardare.
"Povera mia!" si dissa nu juornu a guaglionedda sfurtunata "Un mi ricordu cchiù mancu cumu è fatta mamma mia!"
Pruvàu allura a un guardare a televisione ppe vidire a mamma sua, ma un ci riuscìu. De tutte i parti chi guardava, vidìa sulu a televisione. S'era abituata a a guardare accussì tantu chi ormai un vidìa cchiù nent'atru. Puru a scola, tutti i cumpagni sui scumparianu davanti all'occhi sui, sostituiti de tante piccule televisioni chi zumpettavanu de ccà e de llà. A maestra si trasformàu intra nu granne granne televisorune ccu dintra sulu a faccia de na magara chi a sgridava continuamente.
"Povera mia!" si dicìa a guaglionedda sfurtunata "Sugnu sempre cchiù sfurtunata! Oh, cumu vulissa smettere de guardare sempre a televisione!"
Ma era ahimè troppu tardu! Ormai illa era ppe sempre na vittima da televisione! Un tenìa cchiù pinsieri sui, ma sulu pinsieri chi a televisione l'avìa misu dintra. Un tenìa ricordi sui, ma sulu ricordi chi venianu da televisione.
Pue nu juornu a guaglionedda sfurtunata perdìu puru u nume sue, ed è ppe chistu chi u nume sue un compare intra chista favula. Nulla de i persone chi comparianu intra a televisione avìa mai dittu u nume sue, e allura illa s'u avìa scurdatu.
Quannu nu juornu a guaglionedda sfurtunata scumparìu, nullu se n'addunàu, mancu illa, sicc'omu illa s'addunava sulu de i cose chi succedianu intra a televisione, e intra a televisione illa un era mai scumparuta sicc'omu un c'era mai mancu comparuta.
Nullu oje si ricorda cchiù da povera guaglionedda sfurtunata chi guardava troppu a televisione.
Nullu tranne a persona bona chi ha scrittu chista favula ppe salvare tutti i guagliuni e i guaglionedde chi guardanu troppu a televisione 'nveci de si divertire jocannu cumu si deve, e rischianu accussì puru iddi de scumparire du munnu, cumu a guaglionedda sfurtunata chi oje nullu si ricorda cchiù.

Roberto Quaglia





Lassa nu Cummentu.

Leggi i cummenti de l'atri.

Mi piace! Mi piace! Mi piace!

Ìndice de i littere.

Copertina.

Ma chine è Roberto Quaglia?





L'opera "Caro Maurizio Costanzo Show...", tutta o 'n parte, pò essere letta, scaricata supra u computer, stampata e copiata senza limiti, sulu ppe usu personale. Tutti i testi e i illustrazioni su' proprietà de Roberto Quaglia e un pònnu essere usati sani o 'n parte senza permissu. U progettu graficu e i componenti grafiche de chisti pàgine su' proprietà riservata de Roberto Quaglia. L'opera "Caro Maurizio Costanzo Show...", tutta o 'n parte, un pò essere misa 'n vinnita a nullu titulu senza permissu prima.
© 1994-2000 Roberto Quaglia.




















Sparti:FacebookXWhatsAppTelegramEmail