




 |
CUSCIENZA E MENTA BICAMERALE
Caru Maurizio Costanzo Show,
oje ti cuntu na bella storiella, semplice e chiara, supra l'origine de chira "cosa" chi cchiù de ogni atra ni fa umani: A cuscienza.
Purtroppu, dumannannu a milli persune de definire a parola cuscienza, avrimu milli risposte diverse, signu chi regna nu bellu pocu de cunfusione a riguardu. Chistu è abbastanza gravu, datu chi a cuscienza è probabilmente chiru chi cchiù de tuttu ni distingue de l'atri animali. Dichiaru allura subitu a definizione de cuscienza chi aju adottatu ppe mo (pigliata de nu ragionamentu de Julian Jaynes, ai cui pinsieri oje s'ispiranu i mei) e chi darò ppe scuntata intru u restu de chistu scrittu:
A cuscienza è a creazione de nu "spaziu" mentale intra de nue, nu spaziu immaginariu intra cui nue ordinamu e localizzamu i ricordi de eventi passati e circamu de ni figurare eventi futuri. Ppe fare chistu avimu de "capire" u tiempu, e u facimu spazializzannulu.
(Pruvati a pensare a cumu v'immaginati u scurrere du tiempu. Cumu vi figurati na simana? Cumu visualizzati l'urtimi dece anni de vita vostra? Facitilu e scuprirete chi vue "viditi" intra de vue qualunque arcu de tiempu cumu si fussa nu spaziu, intra cui mintere i ricordi e i progetti.)
L'ure, i jorni, l'anni e i seculi venanu immaginati de nue cumu lochi intra nu spaziu ordinatu intra cui succedanu i cose. A cuscienza è n'"analogu" da realtà, allu stessu modu chi na mappa geografica è n'analogu de nu territoriu. Ogni cosa de cui simu cuscienti è n'"analogu" de quarche cosa chi esiste 'n realtà. Tenimu intra de nue n'analogu de i familiari nostri, de l'amici nostri, e puru de nue stessi. L'analogu de nue stessi è chiru chi chiamamu "iu", e nue u movimu intra a mappa da realtà chi avimu custruitu intru u spaziu mentale nostru, dannu cuorpu ai progetti nostri e ali ai sonni nostri. Intra chista "mappa" da realtà nue unimu tutti l'eventi chi ni succedanu, chi ni venanu comunicati, o chi n'immaginamu, intra na storia, intra na specie de narrazione interiore, e chistu è chiru chi ni permette de avìre ricordi cuscienti o de fare previsioni a longu terminu. Riassumennu: Spazializzazione du tiempu, narratizzazione de l'eventi, e l'analogu de nue stessi ("iu") chi si colloca 'n bona parte du "spaziu" mentale chi chiamamu Tiempu, intra n'ordine cronologicu chi chiamamu I Ricordi Nostri e I Progetti Nostri. Chista è a cuscienza.
Ebbene, quannu nascìu chistu gruppu de facoltà chi su' a "cuscienza" nostra? Su' sempre esistite?
C'è chine sustene chi puru l'animali tenanu na specie de cuscienza, ma si ppe cuscienza nue intennimu chiru chi aju appena sintetizzatu iu, cioè a creazione de n'"analogu" da realtà intra a menta nostra ccu na spazializzazione du tiempu, e puru a creazione de chiru analogu de nue stessi chi chiamamu "iu", addiventa evidente chi parlare de cuscienza ppe l'animali è na fesserìa ignorante.
(Adottannu na definizione de "cuscienza" diversa de chira chi iu aju usatu intra chistu scrittu, tuttu ovviamente cangiassa. Ma pecchì, intru u megliu de i casi, u discursu si facissa assai cchiù complessu, e intra l'atri casi cchiù sbagliatu, preferisciu intra chistu cuntestu mantenere da "cuscienza" a definizione chi n'aju datu. A cosa 'mportante è si mintere d'accordu - puru de vota 'n vota - supra u significatu chi si duna alle parole chi usamu.)
Chiru chi 'n chistu casu succede è n'azione tipicamente umana, cioè a proiezione de i categorie nostre de pinsieru supra chiru chi un simu nue. È nu fenomenu chi ppe a maggior parte de nue succede cuntinuamente e a tutti i livelli. Cunseguenza e sintomu de chistu fenomenu è "a mancata comprensione". I masculi umani proiettanu i categorie de pinsieru masculine supra u cumportamentu de i fimmine, e u risultatu è chi "un i capiscianu". A stessa cosa succede all'arreversa. Nu cattolicu usa i categorie sue de pinsieru ppe capire nu musulmanu, senza ovviamente ci riuscire, e viceversa. L'incapacità de prescindere de i categorie proprie de pinsieru ostacola, a diversi livelli e a diverse intensità, a comprensione reciproca tra l'esseri umani. Si chisti errori colossali venanu fatti tentannu de trasire intra a menta de n'atru essere umanu, cioè de n'essere a nue piuttostu simile, putimu ragionevolmente cuncludere chi proiettare i categorie nostre de pinsieru supra l'animali produce errori ancora cchiù granni. Accussì è infatti. Tutti i "sentimenti" chi ni piace de cridere chi sta pruvannu u gattu nostru quannu u carizzamu su' esclusivamente chiru chi ni piace de cridere chi illu sta pruvannu. Tenimu na visione antropocentrica da natura e da realtà, e 'n nume sue cummettimu senza fine i cchiù stolidi errori de comprensione.
Ma turnamu alla cuscienza. L'animali no umani un ce l'hannu. L'essere umanu sì. L'omu discende de atri animali. Quannu nascìu allura a cuscienza? Quannu fu creata intra a menta nostra chira spazializzazione du tiempu chi ni permette de fare progetti? Quannu apparìu intra de nue chiru analogu de nue stessi chi chiamamu "iu", chi ni permette de n'accorgere de i sentimenti nostri, de i prublemi nostri e du destinu nostru?
Na manera de indagare l'organizzazione mentale de l'antenati nostri ni vene data de i reperti archeologici, ppe esempiu a letteratura. Tra i scritti cchiù antichi arrivati a nue ci su' a Bibbia e l'Iliade. Cridu chi nullu vulerà obiettare supra u fattu chi l'esperienze umane testimoniate de chisti dui fonti su' de nu genere totalmente differente de chire chi fussa normale de n'aspettare allu jornu de oje. Intru l'Anticu Testamentu tutti i personaggi dialoganu sistematicamente ccu na vuce chi ci dice chi cosa hannu de fare. L'ordini de chista vuce su' quarchi vota pii, ma cchiù spissu cruenti e sanguinari. A vuce ordina sia decisioni sagge chi omicidi e massacri. A stessa cosa succede intra l'Iliade, e intra a maggior parte de i scritti chi ni arrivanu de chira epoca. Intra l'Iliade, ogni azione 'mportante è appicciata da vuce o de l'apparizione de quarche Diu. Pecchì 'n tutta a letteratura antica succedìanu normalmente chisti cose? Pecchì hannu smisu de succedere intra a letteratura successiva? Puru, MAI c'è intra chiri righe traccia de introspezione, cioè de chira pratica chi nue sapimu essere l'essenza stessa da cuscienza. Mai c'è intra chiri righe traccia de dialoghi interiori silenziosi, e sempre c'è evidenza de dialoghi quotidiani ccu na vuce chiamata Diu o Apollo o Chiunque. Parissa chi a chira epoca Diu (o i diversi Dii) sostituissaru cumpletamente a cuscienza.
Scurdamuni ppe n'attimu tuttu chiru chi n'hannu 'mparatu supra l'interpretazione chi avimu de dare a chistu genere de letteratura, de modu de un avìre opinioni preconcette. Quale è a prima cosa chi vene de pensare a na persuna sana moderna, pigliannu 'n cunsiderazione u cumportamentu de i personaggi de l'Iliade o de l'Anticu Testamentu? O chiri storie su' cumpletamente 'nventate, oppuru a chiru tiempu eranu tutti pacci.
Tutti i spiegazioni chi de chiri letterature venanu date oje su' pocu logiche quannu no puru assurde.
Un tene sensu pensare chi chiri storie eranu 'nventate. A storia 'mpara chi ppe l'essere umanu u bisognu de documentare chiru chi è successu è sempre statu assai cchiù 'mportante chi favoleggiare supra avvenimenti immaginari.
È scemu cridere chi chiri storie su' sì autentiche cronache antiche, ma cripticamente codificate secunnu simbologie storte e impenetrabili. Ppe quale motivu l'avissaru mai fattu? A chiru tiempu a gente era cchiù semplice de mo, nullu tenìa gulìa o motivu de 'mpregnare i sule storie chi venìanu scritte e cuntate de simboli storti chi ni trasfigurassaru a veridicità.
L'interpretazione cchiù semplice, intelligente e ovvia de tutti chiri scritti antichi è chi un c'è NENTE de interpretare. Tuttu chiru chi vene cuntatu è successu davveru.
Diu allura davveru parlava all'omini tutti i jorni? E no sulu illu, ma puru Apollo, Osiride, Brahma, Tao, Zeus, Odino e u Diu Sule? Quasi. 'N realtà, l'omini sentìanu i vuci de i Dii, chi guidavanu l'azioni de iddi, ma i vuci un venìanu de assai luntanu, tipu l'aldilà e/o u regnu de i cieli. Venìanu de l'emisferu destru du ciarviellu de iddi.
Cumu tanti sannu, u ciarviellu è divisu 'n dui parti, l'emisferu destru e chiru sinistru. Tanti de i funzioni nostre su' localizzate intra tutti e dui l'emisferi. Fa n'eccezione a funzione du linguaggiu, chi è interamente localizzata intru l'emisferu sinistru, 'n parte intra l'area de Broca, ma suprattuttu intra l'area de Wernicke. Pecchì u linguaggiu, accussì 'mportante ppe nue, sta intra unu sulu de l'emisferi nostri? E quale funzione si trova, intru l'emisferu destru, all'esatta currispondenza de l'area de Wernicke?
A risposta a chista urtima dumanna è: "nulla". C'è, intra l'area de Wernicke de l'emisferu destru, na porzione de ciarviellu chi pare propriu un servire a nente, tantu è veru chi quannu illa vene danneggiata o asportata, u paziente un si nn'accorge mancu, pecchì nulla de i funzioni sue risulta menomata. Su' stati però fatti esperimenti supra tanti pazienti, stimulannu elettricamente chista area inutilizzata du ciarviellu ppe vidire chi cosa succedìa. I pazienti riferìanu chi ci parìa de sentire vuci. Finu au 2000 a.C. l'area de Wernicke de l'emisferu destru de l'esseri umani funzionava a pienu regime, comunicannu a viva vuce all'emisferu sinistru i decisioni sue supra ogni prublema chi esulava da routine quotidiana.
Era chista l'essenza da Menta Bicamerale, a forma de organizzazione mentale chi regnàu intra i crani de l'esseri umani ppe decine de migliara de anni finu au secunnu millenniu a.C., suppiantata (ma sulu 'n parte) da forma de organizzazione mentale chi oje chiamamu "cuscienza suggettiva".
I neurologi canuscianu abbastanza bonu i differenze funzionali tra i dui emisferi cerebrali nostri. Chiru sinistru è specializzatu all'azione. Illu cuntrolla a parte destra du cuorpu, e infatti simu capaci de usare a manu destra megliu da sinistra (i mancini tenanu certi funzioni de l'emisferi invertite, ma a sostanza un cangia). Chiru destru è puru chiamatu "emisferu creativu", e è specializzatu intra l'attività creativa, cioè a soluzione de prublemi e a capacità de sintesi. Tuttu chiru chi nue "sentimu" è cchiù o menu n'attività de l'emisferu destru. Chiru chi pensamu cuncettualmente è 'nveci indicativamente n'attività du sinistru. Intru u spaziu mentale da cuscienza nostra nue integramu chisti funzioni differenti, puru senza sfuggire alle cuntraddizioni chi illi causanu.
Au tiempu da Bibbia e de l'Iliade, un c'era u spaziu mentale, ma c'era già u linguaggiu, chi puru ancora mancava de tutti chiri parole chi su' connesse alla cuscienza de se. L'omu un s'accorgìa de esistere, cumu puru oje un n'accorgimu de guidare a machina si simu prufunnamente persi intra i pinsieri nostri. S'agìa perennemente 'n modu automaticu, cumu ppe esempiu nue oje ancora guidamu a machina 'n modu perfettamente automaticu.
Ppe 'mparare a fare azioni semplici un c'è bisognu da cuscienza, cumu dimustra a capacità ottima de apprendimentu de n'animale chi vene ammaestratu perfettamente. Però, ogni vota chi l'Omu Anticu si truvava intra na situazione conflittuale, aduve l'automatismi incunsapevuli de l'emisferu sue sinistru un eranu cchiù sufficienti a risolvere nu prublema, a situazione de stress spingìa l'emisferu destru (responsabile, cumu puru oje, da capacità de sintesi) a comunicare a viva vuce au sinistru chi cosa avìa de fare. Chista era l'essenza semplificata du funzionamentu da menta bicamerale. A vuce sentuta appartenìa alla figura autoritaria associata alla nozione comunicata: nu familiare, u capotribù, u re, u diu.
Puru oje nue un simu cuscienti de tutti i nozioni chi su' ammucciate intra de nue. Spissu tenimu nu cuncettu supra a punta da lingua, ma un ni vene 'n menta. Ma ni basta, ppe esempiu, dare n'uocchiata au libru aduve avimu 'mparatu chistu cuncettu pecchì illu riappare magicamente intra a interezza sua intra de nue. Putimu un ricordare ppe nente na poesia chi puru sapimu de sapìre a memoria: ni basta però ci dare n'uocchiata intru u libru aduve sapimu chi illa si trova pecchì ni riappare 'n menta intra a totalità sua. Allu stessu modu, n'appuntu scarabocchiatu de prescia sarrà sufficiente a ni fare ricordare idee e progetti puru assai complessi.
Puru intra i tiempi antichi, quannu a menta era bicamerale, c'era u prublema de si ricordare de nozioni addurmute. Chiru chi richiamava alla memoria na canuscenza ammucciata un era nu libru o n'appuntu, ma l'effigie du personaggiu autoritariu associatu alla nozione. Nascieru accussì l'idoli. Quannu ci si truvava intra na situazione conflittuale, e un ci si ricordava cumu ci s'avìa de cumportare, si jìa intra a chiazza du villaggiu (o città) a guardare a statua de l'idolu de turnu. E illa facìa l'effettu de i libri o appunti nostri: richiamava a nozione addurmuta alla memoria, e chistu succedìa sentennu a vuce de l'idolu. Ppe chistu nascìu puru a tradizione de l'idoli portatili: collanine, statuette, icone. Cchiù a società era complessa, cchiù granne era a quantità de l'idoli, pecchì a ognunu de iddi era associata na categoria de nozioni (propriu cumu intra i libri). Intra qualunque situazione de stress intra cui un si riuscìa a pigliare na decisione automatica (automatica cumu chire chi nue pigliamu mentre senza riflettere guidamu na machina, ppe esempiu cangiare marcia) si dava n'uocchiata all'idolu pertinente e allura si sentìa a vuce sua comunicare chi cosa s'avìa de fare.
A vita de ognunu era nu sentire cuntinuu de vuci de figure autoritarie chi ordinavanu chi cosa s'avìa de fare. Quarchi vota l'allucinazione auditiva era accumpagnata de visioni.
Ma facimu nu sartu alle origini de chista menta bicamerale. Quannu nascìu? E cumu? Ccà ni truvamu davveru all'albori de l'essere umanu. I cumpunenti de chiri tribù picciule chi eranu l'umanità tenìanu intru u craniu u computer cchiù efficiente du regnu animale, ma i programmi facìanu davveru schifu. Ottimu hardware, quasi nullu software. Eranu de pocu nisciuti de i foreste e stavanu cuminciannu a cacciare 'n branco, facennu cuncorrenza a tutti i carnivori, chi putìanu cuntare supra decine de miliuni de anni de allenamentu arretu i spalle. Urtimu arrivatu, tradizioni de vegetarianu e insettivoru cumu tutti i primati, neo-carnivoru e cacciature pivellu, l'essere umanu compensàu ccu na crescita du ciarviellu a mancanza de l'istinti, de l'artigli e de i zanne chi facìanu d'illu u peggiu de i cacciaturi. Ccu u ciarviellu 'mparàu ppe esempiu a custruire armi. Ci vulìanu ure e ure ppe affilare na petra. Intra l'organizzazione mentale rudimentale de chiri primi umani, i funzioni eranu bene distinte. L'emisferu destru sintetizzava a necessità de affilare a petra. L'emisferu cerebrale sinistru mintìa 'n attu l'affilamentu. Lassatu a se stessu, l'emisferu sinistru si fussa distrattu de l'attività sua alla prima occasione. Putimu dare n'ordine a nu cane e illu obbedisce, ma si un ripetimu cuntinuamente l'ordine, doppu nu pocu illu si distrae e smette de obbedire. Accussì era ppe l'emisferu sinistru, lassatu a se stessu. Ma l'emisferu destru, l'emisferu "creativu", ordinava cuntinuamente au sinistru chiru chi avìa de cuntinuare a fare, e u facìa mannannuci l'ordine sonoru associatu au gestu de affilare a petra. Dicennu ppe tuttu u jornu a nu cane bonu ammaestratu "cuccia!", illu cuntinuerà a si mintere a cuccia. Dicennu ppe tuttu u jornu all'emisferu sinistru "affila!", chiru destru u custringìa a cuntinuare ppe tuttu u jornu a affilare a petra, senza si distrarre. 'N realtà, intra i primi tiempi, un ci dicìa propriu "affila", ma chiru tale grugnitu chi avìa pigliatu chiru significatu. E de aduve venìa chiru grugnitu particulare? Chine l'avìa 'mparatu all'emisferu destru? Beh, ccà simu davveru all'inizio da cultura. U massimu detentore de chisti picciule canuscenze culturali era ppe motivi ovvi u capotribù, chi l'avìa 'mparate du capotribù de prima o l'avìa 'n parte 'nventate de se. Era u capotribù chi 'mparava all'atri cumu s'affilava na petra, mustrannuci cumu si facìa e associannu l'esempiu a nu sonu (all'inizio nu certu grugnitu). C'è pocu de umanu 'n tuttu chistu. Puru tra i scimmie succedanu cose du genere. Chistu sonu, chistu grugnitu addiventava allura l'innescu de l'azione de affilare na petra. Ni addiventava allura l'ordine. Ma l'Omu, puru intra l'ignoranza abissale intra cui annaspava a chiru tiempu, era assai cchiù intelligente de i scimmie, e rispettu a iddi sviluppàu quarche capacità 'n cchiù: l'emisferu cerebrale destru cuminciàu a guvernare l'azioni fatte de chiru sinistru 'mparannu a ci dare ordini verbali, allu stessu modu chi si dunanu a n'atra persuna. Allura, u capotribù ti 'mpara n'azione associannula a nu sonu chi ni addiventa l'ordine, e quannu l'emisferu tue destru penza chi tu ha de fare chira azione a comunica a vuce au sinistru, e a vuce chi tu senti è tale e quale a chira du capotribù, cumu si fussa na registrazione digitale.
Nu jornu u capotribù more, cioè smette definitivamente de si movere e doppu nu pocu cumincia a puzzare. Tutti l'animali istintivamente alluntananu de se i carcasse de i cumpagni morti, e accussì avìa fattu l'Omu prima chi intra d'illu nascissa a menta bicamerale. Mo, u capotribù è mortu ma quannu c'è de fare quarche cosa tutti sentanu ancora a vuce sua. 'N realtà, un si tratta da vuce "sua", ma da registrazione "digitale" da vuce sua, prodotta de l'emisferu cerebrale destru. I nozioni chi illu ha 'mparatu un su' infatti morte ccu illu, e intra a menta de ognunu cuntinuanu a appicciare l'azione allucinannu a vuce sua. Nasce allura na cuntraddizione percettiva. U capotribù è ppe certi versi mortu, pecchì un si mova, ma ppe atri è senza dubbiu vivu, pecchì parla e dice cose utili. Un muvennusi, un pensa cchiù ai bisogni sui, e addiventa allura ovviu chi ci si piglia cura d'illu. Pecchì aldilà de certi apparenze illu è vivu, avrà bisognu de na casa: eccu a nascita da tomba e du tempiu. Pecchì è vivu, avrà bisognu de mangiare: i reperti archeologici testimonianu chi ppe tanti millenni, 'n tuttu u munnu, i morti venìanu vurricati 'nzèmmula a mangiare. Pecchì i nozioni su' associate alla vuce sua e a vuce sua è associata alla faccia sua e mo a faccia sua un c'è cchiù, bisogna custruire nu surrogatu da faccia sua chi permette de u vidire ppe ricordare (sentennuli) i 'nsegnamenti sui, e eccu a 'nvenzione de i statue e de l'idolatria. Eccu, 'n sintesi estrema, a 'nvenzione da vita doppu a morte.
Certi società bicamerali, cumu l'Egizi e l'Atzechi, su' crisciute finu a livelli de complessità sorprendenti.
De tantu 'n tantu chisti società crollavanu, ccu na velocità e n'assenza de cause esterne chi i studiusi, chi un canuscianu chista teoria, un su' mai riusciti a si spiegare. Succedìa, dittu 'n modu semplice, chi l'organizzazione gerarchica de chisti vuci (i Dii) collassava, e ccu illa l'organizzazione sociale. 'Nveci de purtare informazione utile, i vuci de i Dii si riducìanu a dare ordini senza coerenza chi purtavanu subitu au disastru.
Fu duranti unu de chisti crolli, 'n Mesopotamia, versu a fine du secunnu millenniu a.C., chi fice a cumparsa sua ppe a prima vota supra a terra a cuscienza suggettiva, cioè a creazione de nu spaziu mentale e a capacità de narratizzare l'eventi spazializzannu u tiempu. Chista forma mentale nova subitu cunquistàu u munnu, e a storia de chista transazione è mirabilmente documentata du Novu Testamentu. Diu un parla cchiù all'omini, fora de i profeti e i messia, l'urtimi omini bicamerali. Addivintata cuscente, l'umanità è però nostalgica de l'epoca bicamerale. A cuscienza, chi sta intru l'emisferu sinistru, s'è pigliata u caricu da responsabilità de i decisioni, prima delegata ai Dii de l'emisferu destru. 'N ogni modu si circa allura de rievocare i vuci scumparse, ppe fujìre a responsabilità. A nascita de i religioni è u signu cchiù lampante de chista nostalgia. I giaculatorie e i mantra autoipnotici tenanu infatti l'effettu de indebolire a cuscienza ancora fragile purtannu nu statu de trance, cchiù simile au vacante mentale da menta bicamerale.
Simu oje sulu all'albori da cuscienza. Illa nascìu sulu 4000 anni fa, e sulu intra l'urtimi decenni intra a cuscienza ha cuminciatu a affiorare a cuscienza de cumu è nata a cuscienza. Ma simu ancora 'mmersi intra na baraonda de vestigia de l'epoca bicamerale.
I vuci bicamerali eranu appicciate du stress, cioè da tensione nervosa chi nasce quannu davanti a nu prublema si fa fatiga a ni truvare a soluzione. Ancora oje, nu stress forte ni porta allucinazioni uditive (es: stress de diunu, de mancanza de sonnu). 'N certi casi riaffioranu puru l'allucinazioni visive, chi tenanu a forma dettata de l'imperativu cognitivu collettivu du mumentu. Accussì, a nu cattolicu pò apparire a Madonna, e no certu Buddha. A nu seguace de l'UFO pònnu 'nveci apparire extraterrestri. L'allucinazioni, auditive o visive, cumparianu intra situazioni de stress. A frevi è na causa forte de stress. Chine de nue, 'n preda a na frevi forte, un ha mai avutu allucinazioni? Chine un ha mai avutu allucinazioni de criaturu, quannu a cuscienza un s'è ancora affermata bona, magari propriu duranti na frevi? E pecchì mai avissa oje de esistere intra de nue a capacità de avìre allucinazioni, si illa un avissa custituitu 'n passatu na manera solita de funzionamentu da menta nostra?
U cunsumu de droghe psicotrope, de l'alcol alla marijuana all'eroina, è n'atru signu da nostalgia incunsapevule de l'umani versu l'epoca bicamerale. I droghe addormentanu a cuscienza, e certe portanu allucinazioni. I riti tribali du ballu ritmicu, accussì tipici intra i tribù africane e intra i discoteche de i paisi civili, su' n'atru signu de chista nostalgia de n'epoca senza cuscienza. Suttamisa a nu martellamentu sonoru ritmicu, qualunque menta umana perde armenu parte da cuscienza propria. Aggiungennu droghe, a trance è ancora cchiù granne.
Cumu è logicu chi è, quarchi vota certi individui perdanu spontaneamente chista cunquista recente da menta umana, a cuscienza, e ricadanu intra a menta bicamerale. Sentanu vuci, perdanu u sensu du tiempu, campanu tra allucinazioni. Chiamamu chisti schizofrenici, i cridimu malati, su' sulu regrediti. A menta bicamerale è ancora tra nue.
Vestigia da menta bicamerale, intra l'essere umanu, è quasi tuttu: a musica, a poesia, a propensione ai miti e alla delega da responsabilità, a fide, a sincerità, a fedeltà, i sentimenti. A cuscienza analitica s'è appena appicciata, intra de nue, de nu pugnu de seculi, e un avimu ancora 'mparatu a l'usare ppe fini sagge. Cchiù spissu, a cuscienza è infatti usata cumu arma impropria ppe pianificare azioni triviali. Ppe chistu, u Bene è de i cchiù associatu a funzioni umane antiche, vestigia da menta bicamerale, 'nveci de i frutti immaturi da funzione nostra nova putentissima chiamata cuscienza.
C'è a chistu propositu de parlare e ragionare ppe libri e eoni, ma ppe chista vota mi fermu ccà, assai prima de metà discursu, cuntentu de avìre mintutu germogli de riflessioni intra i menti umane aduve chistu scrittu s'è riversatu, augurannumi chi iddi trovanu terrenu fertile, de modu de un si trasformare, cumu 'nveci quasi sempre succede, 'n parole sprecate.
Caru Maurizio Costanzo Show, pensu chi è veramente vrigognusu chi m'aju de pigliare pubblicamente u fastidiu de fare luce supra chisti verità iu, chi doppu tuttu un sugnu mancu laureatu e un mi paga nullu, quannu nullu de i titolatissimi pagatissimi sedicenti psicologi e sociologi ufficiali e famusi chi intra l'anni si su' alternati supra u palcoscenicu tue un s'è mai rivelatu capace puru sulu de accennare a chistu ordine de argomenti brillanti. Quasi quasi i sfidu a duellu ppe rivelare allu munnu l'impostura de iddi farsesca.
Roberto Quaglia
L'opera "Caro Maurizio Costanzo Show...", tutta o 'n parte, pò essere letta, scaricata supra u computer, stampata e copiata senza limiti, sulu ppe usu personale. Tutti i testi e i illustrazioni su' proprietà de Roberto Quaglia e un pònnu essere usati sani o 'n parte senza permissu. U progettu graficu e i componenti grafiche de chisti pàgine su' proprietà riservata de Roberto Quaglia. L'opera "Caro Maurizio Costanzo Show...", tutta o 'n parte, un pò essere misa 'n vinnita a nullu titulu senza permissu prima.
© 1994-2000 Roberto Quaglia.
|