
 |
A MANIA DE I PECCHÌ
Caru Maurizio Costanzo Show,
Cumu i guagliuni tegnu a mania de i pecchì, e mi nni vantu. A mania de i pecchì è u strumentu chi nue esseri umani tenimu ppe 'mparare, cumu u stomacu è u strumentu chi tenimu ppe digerire u mangiare. Mentre u stomacu funziona ppe tutta a vita, ccu l'eccezioni de i 'ndigestioni ogni tantu, a mania de i pecchì s'appassisce intra l'umani granni e lassa de se sulu quarchi traccia vaga. Finuta l'età da crisciuta, ogni juornu è bonu ppe celebrare u funerale da mania de i pecchì. L'atrofia un è mai propriu cumpleta. Quarchi pecchì picciulu restu 'n tutti, ma intra l'umani granni su' atre i funzioni chi governanu l'arbitriu: supra a ribalta da menta, cacciati i pecchì si mintianu i certezze acquisite e i dogmi personali. 'N età granne ci si dumanna u menu possibile e si difennianu a spata tratta i cunvinzioni propri. Ogni canuscenza propria addiventa nu dogma e si combatte o si teme chiunque nni mette 'n discussione i fundamenti.
Du juornu chi a mania de i pecchì ni lassa finimu de crìscere, e 'nvecchiamu sulu. È ppe chistu chi allura gioisciu ad ogni pecchì chi riesciu a generare intra de mia. Intru u rifiutu du dubbiu si crogiolanu chiri chi hannu rinunciatu a crìscere e vonnu sulu 'nvecchiare. De solitu s'immola a propria mania de i pecchì supra l'altare da praticità de tutti i jorni. S'agisce male quannu si è rusicati de i dubbi. I certezze sarrannu puru false, ma tornanu comodissime quannu s'interagisce ccu u munnu. È assai affascinante si interrogare supra a vera natura de nu würstel grossu, quannu u si vò muzzicare, e ci fussa assai de si dumannare: "È chistu veramente nu würstel? Pecchì iu sugnu cunvintu chi chistu è nu würstel? Fussa chistu nu würstel si iu un u cunsiderassa tale? Chine m'assicura chi i buddisti un tenanu ragione e u würstel un è fattu de nu porcu chi era a reincarnazione de Hitler? Cumu pozzu mangiare chistu würstel si magari è u corpu de Hitler, quannu ancora ajeri aju fattu a cumunione, cioè aju mangiatu pane chi forse (ma cumu fazzu a nn'essere sicuru?) era u corpu de Cristu? E puru si chistu würstel un fussa u corpu de Hitler reincarnatu, è sempre fattu du corpu de nu porcu... è giustu chi iu u mettu 'nzèmmula, intru u stomacu mie e - ancora peju - intra a menta mia, au corpu de Cristu? Cumu pozzu shakerare intru u stomacu mie u cocktail allucinante de Cristu e de nu porcu chi forse era puru Hitler? È puru giustu chi iu mi scordu chi sto ppe muzzicare nu cadavere? Ma sugnu sicuru de avìre veramente fame? E puru si avissa veramente fame, ppe quale motivu avissa de mangiare? Un fussa cchiù dignitusu de rifiutare l'animalità mia e de mi lassare murire de fame? Prima o pue fussa mortu comunque... e forse ccu menu dignità... Si iu fussa u würstel e u würstel fussa iu, mi piacissa essere mangiatu de mia? E cumu pozzu mo mangiare chistu würstel chi s'è raffreddatu mentre mi facìa tutti chisti dumanne gratuite e si pue (ppe vendetta?) mi restassa supra u stomacu?" Avennu de mangiare nu würstel, è megliu u mangiare e basta, senza stare a si fare troppe dumanne. Allu stessu modu, spissu, avennu de campare, è megliu campare e basta, senza stare a si fare troppe dumanne. Facennu accussì, però, u rischiu è de si mangiare u würstel soprappensiero, senza quasi s'addunare e, allu stessu modu, campare a vita propria soprappensiero, senza quasi s'addunare, e chistu, pecchì si campa na vota sula, fussa nu pocu nu peccatu, pecchì addivintassa allura lecitu de cangiare - cumu quarcunu 'n effetti ha fattu - u famusu dittu 'n "UN SI CAMPA MANCU NA VOTA.", facennu inevitabile puru l'autogenerazione de nu dittu collaterale: "UN SI MANGIA MANCU NU WÜRSTEL."
Mentre de na parte è assai praticu passare na vita de granne serena senza curiosità impetuose e senza dubbi roventi, (e chiunque sta campannu accussì a vita sua de sicuru approverà chistu argumentu), è puru veru chi l'emblema da vita è l'entusiasmu sfrenatu de giuvani, e no l'inerzia composta de vecchi. Ogni guagliune è nu geniu, si paragunatu a nu granne. E geniu resta finu a quannu a mania de i pecchì un cumincia a lu lassare. Un è nu lassare de curpu. È 'nveci na morte lenta. Quarcunu cunserva pezzi larghi da curiosità de guagliune ppe tutta a vita e addiventa nu scienziatu, o nu granne sapiente. Atri rinuncianu a 18 anni a ogni atru sapìre e de chiru mumentu 'nvecchianu sulu. I ritrovi a 40 anni e pue a 50 e a 60 ccu i stesse idee de i vint'anni, intantu vecchie, fora de i tiempi e ridicule, e si nni dicianu orgogliusi, pecchì supra de chiste e sulu supra de chiste è costruita l'immàgine semplice chi chisti tenanu de se stessi.
Ma u sviluppu culturale incredibile de l'umanità, chi 'n pochi migliara de generazioni è passata de l'Omu-Scimmia-Cacciature all'Astronauta, un è successu ppe l'azione de chiri chi cuntinuanu inerti i procedure 'mparate de guagliuni, cioè chiri 'nvecchiati prima du tiempu, cioè a maggioranza orgogliosa de i certezze sui. U sviluppu culturale incredibile da specie nostra è u fruttu du pensare e de l'agire ccu i seculi de chira percentuale picciula de granni ccu a mania de i pecchì, guardati sempre ccu suspettu de tutti l'atri ppe i idee sui diverse e ppe a testardaggine de i curiosità sui.
Una de l'armi vincenti da specie umana ppe rispettu a l'atri mammiferi, intru u cursu de l'evoluzione, è stata a strategia de allungare chiri funzioni de l'apprendimentu chi chiamamu "jocu" e "curiosità de guagliune" e chi su' de tutti i mammiferi. Guardati i gattarieddi quannu jocanu, mintennusi agguati unu ccu l'atru: stannu 'mparannu a caccia. O quannu, curiusi, 'mpilanu u musiddu dappertuttu: stannu esplorannu u territoriu. Ma l'infanzia de i gatti dura pochi misi. Chira umana quasi vint'anni. Quannu l'infanzia finisce, jocu e curiosità finiscianu, lassannu de se sulu tracce vaghe, e chiru chi l'individui su', restanu, senza 'mparare cchiù nente de importante.
Fora de i granni chi su' nu pocu ancora guagliuni, animati da mania de i pecchì, disponibili ccu entusiasmu a i jochi novi, chi cumu i guagliuni un si pigliano troppu ppe seriu, e cumu i guagliuni un su' capiti de l'atri granni. E quannu nu jocu 'nventatu de iddi porta vantaggiu all'umanità, doppu e sulu doppu u nume de iddi addiventa n'etichetta positiva.
A "storia" è fatta de pochi, chi oltre a fatica de fare a storia hannu avutu de si caricare u pisu de si strascinare appressu a zavorra de chiri chi un si movianu.
Roberto Quaglia
L'opera "Caro Maurizio Costanzo Show...", tutta o 'n parte, pò essere letta, scaricata supra u computer, stampata e copiata senza limiti, sulu ppe usu personale. Tutti i testi e i illustrazioni su' proprietà de Roberto Quaglia e un pònnu essere usati sani o 'n parte senza permissu. U progettu graficu e i componenti grafiche de chisti pàgine su' proprietà riservata de Roberto Quaglia. L'opera "Caro Maurizio Costanzo Show...", tutta o 'n parte, un pò essere misa 'n vinnita a nullu titulu senza permissu prima.
© 1994-2000 Roberto Quaglia.
|