Devo çercâ de èse banâle, acidénti. Me són capitæ in màn e brùtte còpie de-e lettie che za t'ò scrîto e me són acòrto ch'e són pe davéi brùtte, vêuo dî me són scappæ di moménti de profonditæ involontâria, a descàpito da banalitæ indispensàbile a fâ de quæ se sîa produto 'n produto bón. O l'é 'n argoménto abàsta banâle, questo? Ô spêro pe davéi. Tûtti dîxan òrmâi che quæ se sîa cösa a l'é primma de tûtto 'n produto. Se ô dîxan tûtti, fòrsci o l'é 'n concètto banâle, vêuo dî pròpio quéllo che stàggo çercàndo de prodûe. Se tûtto o l'é 'n produto, ò o l'é 'n bón produto bón ò o l'é 'n cativo produto cativo. Bén, me pâ che a banalitæ stémmo andàndo bén. Chi o l'é ch'o decîde quànde 'na cösa a l'é pe davéi banâle? Questa fràze a m'é vegnûa abàsta banâle. Stàggo mêgioràndo.
'Na cösa a pêu èse banâle pe quàrchedùn e banâle pe âtri, vêuo dî, voéiva dî, banâle pe quàrchedùn e no banâle pe âtri. E cöse ne dî de métte quàrche fràze in corscîvo, sénsa particolâri motîvi? O no l'é deçizaménte banâle? Fòrsci o l'é levménte originâle. Bézeugna stâ aténti. L'originalitæ a te spêta a-o vàrco derê a-o cantón, e a te cêuge quànde mêno te l'aspêti. Ma 'na cösa a pêu èse pe ninte banâle epûre assæ stùpida. O l'é mêgio 'na bónn-a banalitæ ò 'na perentöia stupiditæ? 'Na cösa tròppo stùpida a piànta de èse banâle.
Acidénti! L'eccèsso de banalitæ o condûe a tradiménto a-o seu opòsto quànde mêno te l'aspêti. Bézeugna decrementâ a corretézza semàntica - ma che càvolo dîggo! - bézeugna diminuî a bontæ gramaticâle pe conpensâ i rigùrgiti de banalitæ paradossànte.
Ghe capìsço 'n bèllo ninte manco mì, ve assegûo pe davéi. Che figûa ghe fàsso, ancheu, con ste paròlle che no me piâxan manco 'n pochétto? Pâio bàlocco, ò pâio ignorànte? Ò pûre no pâio 'n bèllo ninte perché avéi za piantòu de léze? Ma cöse dîggo? Se àn piantòu de léze no se n'acòrzan de tûtte ste paròlle che pûre continoan a èsighe in sciô fêuggio de càrta a-a seu insavûa, coscì cöse ghe són a fâ?
Chì me sa che a banalitæ a se n'é andæta a fâse frîze. Ghe vêu 'n bèllo lêugo comùn pe sarvâ cràva e càvoli. Quarcösa do tîpo: "A cösa inpurtànte a l'é che ghe segge solidarietæ". Ninte mâ, eh? Defæti o dinâ o no fâ a feliçitæ, perché a natûa a l'é madrîgna e quànde mêno te l'aspêti i nâghi vêgnan a-o pétene e chì o câze l'âzo. No gh'é pròpio giustìçia a sto móndo! O l'é pròpio vêo che no gh'é da fiâse. Ciù conóscio e persónne e ciù àmmo i animâli.
Tûtto questo o l'é sénpliceménte sqoâlido, scarsaménte banâle ò antibanâle, 'n brâno scrîto do tîpo "voriéiva ma no pòsso", 'na mâznâ de fràxi ammugiæ a-a bàlla.
Fòrsci reuscémmo a-o mànco a deventâ noiôxi.
Ma perché doviéiscimo deventâ noiôxi? Voéivimo èse banâli perché questo o l'é quéllo ch'o piâxe a-a génte. Ma e noiozàggini no piâxan a nisciùn. Chì stémmo pròpio sbaliàndo tûtto. Se pròpio bézeugna èse noiôxi, tànto vâ dî ascì quarcösa de scientificaménte interessànte.
Câo Maurizio Costanzo Show, agiùttime tì...!
Ècco, ghe sémmo! Superbanalitæ!
«Câo Maurizio Costanzo Show, ò provòu tûtte e stràdde ma no gh'é stæto ninte da fâ. Tûtte e pòrte me se són seræ in fàccia. Són pròpio desperòu/â. No sò ciù cöse fâ. M'àn conseggiòu de rivòlzime a tì, e òua tì ti t'ê a mæ sôla sperànsa. A mæ vìtta a l'é deventâ 'n infèrno. Sò che són tantíscime e persónne che te scrîvan con problêmi ascì magiôri do mæ, ma vêuggio ilûdîme che ti voriâ dâme 'na màn a superâ sto mæ moménto defìçile.
«Tûtto o l'é comensòu quànde o mæ sistêma nervôzo o no l'à ciù retegnûo sótta o pêzo di mæ terìbili problêmi familiâri, che te sparàgno perché tànto són sénpre e mæxime desgràçie, ch'e sucédan a coscì tànte persónne ch'e nàscian sfortunæ cómme mì. O cediménto nervôzo d'orìgine familiâre o s'é propagòu a-e âtre sfêre da mæ vìtta, erodéndola progressivaménte fìnn-a a l'òsso.
«Òua me sénto cómme nûo/â davànti a-a vìtta, ch'a me soverchia e a me sciàcca sótta o seu terìbile pêzo. No pòsso goardâ a-o futûro, e quànde pénso a-o passòu me vêgnan i trémmi. Ascì sforsàndome a-o màscimo, no reûsço mâi a pensâ a-o prezénte pe ciù de quàrche secóndo, perché into mæ prezénte no gh'é ninte de ninte feua de quélla grànde l'angóscia che no sò cómme spiegâte, ma a me câva ascì o sciòo.
«Câo Maurizio Costanzo Show, fàmme vegnî a-o teu show a soffrî in dirètta, mì pénso che l'ezénpio da mæ soferénsa o poriéiva agiutâ tànte persónne ch'e són inta mæ infelîçe situaçión, e fòrsci o me poriéiva agiutâ a atrovâ ascì 'n'ànima bónn-a ch'a me vêugge agiutâ... ò tànto bezéugno d'agiùtto... despésso pénso a mì mæximo/a cómme a 'n öxelétto indifêzo cazûo zu da-o nîo into fàngo, e tûtti me pestoêlan sénsa acòrzîsene e nisciùn o me recêuge e o me remétte into nîo...
«Agiùtto!
Che sénso o l'à avéi scrîto sta ròbba chì? E pe chiunque o l'àbbie lézûa, che sénso o l'à avûo avéila lézûa? Ma quànte vòtte o l'à sénso avéi lézûo quarcösa che se l'àbbie apénn-a lézûo? Ògni vòtta che se léze quarcösa bezognerêuse dòppo sùbito fâ 'na ràpida anàlixi pe capî se o l'à avûo sénso avéi lézûo quéllo che se l'à lézûo. Se sparagnerêuse gigantéschi fragménti de vìtta sgoarâ!
Scuzæme pe sta improvîza parvénsa de profonditæ involontâria. Ancheu, ô zûo, aviéiva tànto vorsûo èse sôlo banâle. Ma nisciùn o l'é perfètto.

Roberto Quaglia