
 |
A REALTÀ NI SFOTTE PECCHÌ UN C'È
Caru Maurizio Costanzo Show,
capita quarchi vota chi si sente a gulìa o u bisognu (dui sensazioni sorelle) de pensare o de dicere o de scrivere quarche cosa de intelligente, unite au timure de un essere capace. Si tene a cunsapevulezza chi si putissa, puru sapennu chi intra chiru istante un si pò. I pinsieri su' cunfusi, ma no tantu de un sapìre chi u su'. È na cundizione frustrante, pecchì ci s'accorge de arrivare a nu passu de pinsieri chi soddisfacissaru l'esigenza chi nue sentimu de i pensare, senza chi però iddi nascianu o puru sulu apparianu ppe n'istante intra a menta nostra. Ni sentimu scemi, assai de cchiù de chine mai ha pensatu de u essere semplicemente pecchì un ci è mai venutu 'n menta, magari pecchì u è.
Succede pue chi chisti istanti si prolunganu, addivintannu periodi e fasi intere da vita. Intra chisti circostanze, a cuscienza fatiga a restare ancorata a na linea de pinsieri ppe cchiù de quarche minutu curtu. L'entropia, tantu ppe usare na parola difficile, è 'n agguatu e culpisce a fundu. Chi vò dicere chista frase? Faciti finta de nente. Tantu ppe rennere l'idea au megliu, un ni farimu scrupulu de lassare chi chistu fenomenu s'applica a nue stessi ccà e mo. Sapennulu prima, u letture patirà de menu, oppuru no.
Simu tutti incastrati intra a realtà, qualunque cosa chista frase vò dicere oppuru dice a dispettu sue. A realtà è nu postu buffu, puru pecchì un tene nu paesaggiu ben definitu. 'N effetti, l'elementi cchiù semoventi du paesaggiu mustranu na grottesca attitudine a passare chira parte du paesaggiu chi iddi amanu de etichettare ccu a parola "tiempu" a sciarriare supra l'aspettu du paesaggiu stessu. Troppu cripticu? Ogni tantu u paesaggiu è incomprensibile, u sacciu, e è bonu chi u sapiti puru vue, oppuru no.
Intra a realtà u paesaggiu è tuttu. Armenu du puntu de vista de chira parte du paesaggiu chi tene uocchi ppe guardare, cioè ppe esempiu nue. Aviti notatu cumu si fa cchiù concretu u discursu quannu si tira 'n ballu chira entità sinnò trascurabile chi ni piace de chiamare "nue"? Un l'aviti notatu. Ma mancu iu, u cunfessu. Facìa sulu finta. Sto facennu finta 'n tutti i sensi. E certu fazzu puru sensu facennu finta accussì.
Qualunque discursu si fa, alla fine si finisce sempre a parlare da realtà. Mai protagonista fu cchiù scanusciuta da diva nostra de chista littera e de chista vita.
E si un esistissa? Fussa nu bellu colpu de scena. Tutti i pensaturi cchiù pensierusi a pensare invanu ppe vite intere a quarche cosa chi un c'è. Un è mancu accussì scemu pensare chi 'n realtà a realtà un c'è ppe nente. Si ci fussa, quarcunu l'avissa truvata, de quarche parte, e l'avissa mustrata 'n giru, all'atri, e iddi (l'atri), avissaru capitu all'istante chi si trattava propriu da realtà. A realtà vera un pò lassare dubbi, un pò essere interpretata. A realtà vera pò sulu essere una, inconfondibile, evidente. Chiri chi pretennanu de ni cuntare chi hannu truvatu quarche cosa chi secunnu iddi fussa a realtà, ma chi a nue pare na stronzata o peggiu (o megliu... tantu un cangia nente), evidentemente hannu pigliatu n'abbagliu, sinnò n'avissaru all'istante cunvinti tutti.
A realtà allura è n'ipotesi maligna, pecchì circarla 'ntasa i vite nostre già pocu durevuli, distogliennu l'attenzione nostra de chiru chi cchiù cunta. Un sacciu de chi si tratta (chiru chi cchiù cunta), pecchì evidentemente puru iu sugnu incastratu intra chista storia da realtà, cumu tra parentesi puru tutti vue (e ppe "vue" intennu chiunque intra chista etichetta ama de si ricanuscere, ppe esempiu chine legge, ma sulu ppe esempiu).
Simu circondati da realtà, no 'n sensu reale (avimu stabilitu chi un esiste), ma 'n sensu metaforicu. Cioè, a realtà n'ha 'ngabbiatu intra a trappola custituita da inesistenza sua.
Aduve guardamu, amamu o odiamu cridere (ma sempre cridimu) de vidire a realtà. Ma puru aduve ascoltamu, toccamu, addurmu, assaggiamu. Ni compiacimu o ni dulimu de percepire realtà dappertuttu. Eppuru avissimu de avìre suspetti. Quanti voti vidimu nu bipede a forma de fimmina umana o de masculu umanu e esclamamu pensannulu: "Chi bella figa (o figo)" e quarcunu allu latu nostru obietta chi figa o figo illa o illu propriu un è. È già intra chisti cose picciule chi a realtà si sputtana, tradennu a propria inesistenza evidente. Figuramuni i cose cchiù grosse, cumu quannu a realtà chi un c'è si traveste (o accussì ni pare) de Bene e 'a Male, causannu dissidi puru cchiù granni de chiri chi riguardanu i preferenze sessuali.
A realtà ni perseguita, perfetta intra a inesistenza sua ostinata, indifferente e assoluta.
Putissimu puru smettere de ni parlare, armenu nue chi n'accorgimu chi un c'è. Si nn'occupanu già 'n troppi, chi pretennanu a ogni occasione de ni spiegare chi cosa è a realtà, e ppe chistu fine n'angustianu senza tregua né pietà impossibile. De fattu, un è forse chi pretennennu de spiegare ccu tanta precisione chiru chi a realtà un è, nue cummettimu 'n urtima analisi u stessu gestu chi fa chine tenta de spiegare chiru chi illa è? Un è l'errore chi sta propriu intra a dumanna de se?
Chiantamula ccu i dumanne sterili.
L'inesistenza da realtà addiventa evidente quannu l'allucinazioni n'acchiappanu. I metafore intrapsichiche collassanu e si cunfunnanu, tradennu a natura loro, appuntu, de metafore semplici, e no de specchiu fedele da realtà. A menta umana o chiru chi nue chiamamu accussì, è infatti nu costruttu semplice de metafore organizzate. Tipica de na metafora è a funzione de rappresentare quarche cosa cumu l'analogu de quarche atra cosa. Nulla metafora è allura a realtà. Pecchì qualunque cosa, a cui nue pensamu, a bonu pensare, è esclusivamente a metafora de quarche atra cosa, chi cosa ni cunsegue?
Ma un vulìamu a smettere ccu i dumanne sterili?
Fussa cchiù gradevule occupare u tiempu nostru a assaporare a descrizione de nu bellu pranzettu culinariu o puru sessuale, oppuru ni godìre direttamente u pranzu o u sessu o tutti e dui 'nzèmmula o quarche atra cosa chi un mi vene 'n menta pecchì doppu tuttu tegnu puru iu i manie mei e pensu chi un mi biasimerete troppu si chisti manie coinvolganu a masticazione de cibi e a degustazione de sessi, garantennu comunque, a chiunque tra chisti righe vaga assorbennune u sensu vagu, chi chisti cibi e chisti sessi tegnu sempre cura de selezionare ccu granne gustu pecchì è propriu 'n funzione du gustu chi chistu gustu m'induce chi mi i gustu de gustu.
Mi pare chi chistu pò ppe oje bastare, e puru sapennu chi chistu è illusoriu oppuru no a chiantu ccà e accussì sia armenu ppe nu pocu.
Roberto Quaglia
L'opera "Caro Maurizio Costanzo Show...", tutta o 'n parte, pò essere letta, scaricata supra u computer, stampata e copiata senza limiti, sulu ppe usu personale. Tutti i testi e i illustrazioni su' proprietà de Roberto Quaglia e un pònnu essere usati sani o 'n parte senza permissu. U progettu graficu e i componenti grafiche de chisti pàgine su' proprietà riservata de Roberto Quaglia. L'opera "Caro Maurizio Costanzo Show...", tutta o 'n parte, un pò essere misa 'n vinnita a nullu titulu senza permissu prima.
© 1994-2000 Roberto Quaglia.
|