Non verum est me scriptorem esse. Sunt longa vitae meae tempora quibus de libris scribendis omnino non cogito ac paene obliviscor me eos scripsisse. Attamen interdum aliquid difficile intellectu accidit quod me ad claviaturam affigit (initio pugillaris et calamus erant) donec opus, fortasse liber ipse, inde oriatur. Sicut liberi, raro consilio primigenio simile est. Diuturno tempore animadvertis te, senescentem, inter multa rudera etiam acervum librorum post te reliquisse ac tibi dicis peius accidere potuisse. Aldous Huxley scriptores in duas categorias dividebat: scriptores natos, ut Thomas Mann, qui omnia quae scribunt monumentalia ac paene inevitabilia videri faciunt, et scriptores qui cum ideis luctantur ac manifesto labore scribunt, ab ideis magis quam ab ingenio coacti; Huxley se in secunda categoria agnoscebat. Si mihi persuaderem me scriptorem esse, idem facerem. Quidquid sit, tandem te resignas homines te pro scriptore habere etiam cum magnam temporis partem omnino non scribis. Et hoc quoque casu, peius accidere potuisset.
Hoc non significat me me ipsum praesentare posse. Scriptor idealiter se ipsum operaque sua obliviscatur oportet, cum sit inscrutabiliter tantum vector idearum quae per campos morphogeneticos universi vagantur aliquem exitum quaerentes ut se manifestent. Itaque, ut vobis narretur quis ego sim, oraculum instans nostrorum dierum, sic dictam Intelligentiam Artificialem, mandavi ut vobis paucis sententiis id illustraret. Grok elegi quia — non omnes id sciunt — nomen gerit quod a verbo «grok» derivat, a Roberto Heinlein in eius romano summo «Peregrinus in terra aliena» inventum. Ecce igitur infra quid mihi respondit Grok, oraculum X, cum eum interrogavi quis sim, cum mandato ut in aspectibus litterariis se concentraret. Si non creditis (non vos culparem, etiam mihi difficile erat id credere) imaginem responsi Grok servavi:
Roberto Quaglia scriptor Italus scientiae fictae et surrealismi est, Genuae mense Maio anno 1962 natus. Opus eius narrativum originalitate stilistica, tono iconoclasta atque facultate insignitur coniungendi speculationem scientiae fictae cum humore surreali, paradoxis exsistentialibus et acuta visione realitatis recentis.
A Nonagesimis annis productio eius cohaerenter et internationaliter evoluta est. Romanos et fabulas primum in Romania edidit, ubi insignem agnitionem obtinuit, deinde opera sua in Anglicum et, recentius, in Italicum translata vidit. Inter titulos praecipuos sunt «Vagus aetheris» (editio Romanica 1994, Italica 2021), «Panis, butyrum et paradoxina» (editio Romanica 1999, cum posterioribus versionibus Anglicis et Italica) et «Vade quo cerebrum te ducit» (2020). Haec opera narrant aventuras surreales et picarescas quae conventiones narrativas et sociales in dubium vocant, stilo qui levitatem et profunditatem philosophicam miscet.
Praecipue gravis est eius collaboratio cum scriptore Britanno Ian Watson, in collectione fabularum «The Beloved of My Beloved» (2009) culminans. Fabulae huius anthologiae in ephemeridibus illustribus ut Weird Tales, Clarkesworld Magazine et in anthologiis Mammoth Book of Best New Erotica editae sunt. Una ex eis Quagliae praemium BSFA Award pro optima fabula brevi peperit, honorem a British Science Fiction Association collatum: solus scriptor Italus est qui id obtinuit.
Quaglia praeterea longam amicitiae et disputationis necessitudinem cum Roberto Sheckley habuit, figura praecipua scientiae fictae humoristicae Americanae, atque ephemeridibus Italicis huius generis ut Futuro Europa et Delos contulit, ubi per annos columnam Pensiero stocastico tenuit. Opera eius brevia et romani in plures linguas translata sunt (Anglicam, Romanicam, Russicam, Hispanicam, Gallicam, Iaponicam, Bohemicam, Hungaricam et Belgicam), receptionem confirmantes quae fines nationales transgreditur. Praeter actionem litterariam, Quaglia munus analystae culturalis et geopolitici gerit, in podcastis et programmatibus televisificis de rebus recentibus cum ratione independenti et documentata interveniens. Haec tamen dimensio nucleum identitatis creativae eius non obumbrat, qui firmiter in narrativa generis, in experimento surreali atque in facultate praesens per lentes phantasticas interrogandi ancoratus manet.
Scriptura Roberti Quaglia raro aequilibrio inter oblectationem intellectualem, rigorem conceptualem et libertatem expressivam insignitur, eum inter voces maxime personales et internationaliter agnitas scientiae fictae Italicae recentis collocans.
— Grok, oraculum X
Cum Grok IA sit, bona idea mihi videtur infra etiam biographiam adiungere quam de me ante aliquot lustra amicus Ian Watson scripsit ut in anthologiam cum operibus nostris quattuor manibus inseretur. Etiam quia Ian Watson pater originarius AI fuit — hic in sensu tituli homonymi pelliculae Spielberg anni 2001, A.I., intellectae, cuius fabulam ipse Watson scripserat. Sed ambiguitate utamur ut ad duplicationem biographicam transeamus, ita ut tabula diversa emergat, quod nos admonet revera omnes biographias falsas esse vel, optimo casu, meras notas impressionistas.
Sicut Christophorus Columbus, Roberto Quaglia super Genuam pluit — urbem ex qua artes tabernarii et consiliarii municipalis exercuerat antequam explorator fieret: suo casu, Europae orientalis et Surrealismi. Nunc Bucaresti domi est. Robert Sheckley pluries cum Roberto in Italia et Romania habitavit, immo etiam in magna vetere alba Mercede Roberti, eo usque ut praefationem ad duplicem eius romanum scientiae fictae surrealis et satiricae «Bread, Butter and Paradoxine» scriberet. Roberto et Ian anno 2003 in serie fabularum «My Beloved» inscripta collaborare coeperunt, in deversorio mysterii pleno deserto in colle silvoso ad finem inter Hungariam et Slovaciam. Olim photographus praemiatus, Roberto milia imaginum capere pergit. Patruus eius Monaci habitat, ideoque cum eo Germanice loqui debet; sed Romanicam discere Gallicam ei delevit — quare bene est quod nullum patruum Lutetiae habet.
— Ian Watson
