Yazar olduğum doğru değil. Hayatımda, kitap yazmayı hiç düşünmediğim ve neredeyse onları yazmış olduğumu unuttuğum uzun dönemler var. Ama ara sıra anlaşılması güç bir şey olur ve beni bir klavyeye (başlangıçta bir defter ve bir kalemdi) mıhlar, ta ki bir yapıt, belki tam da bir kitap, ondan fışkırana dek. Tıpkı çocuklar gibi, o da nadiren ilk tasarıya benzer. Uzun vadede fark edersin ki, yaşlandıkça, onca döküntü arasında ardında bir yığın kitap da bırakmışsındır ve kendine daha kötü olabilirdi dersin. Aldous Huxley yazarları iki kategoriye ayırırdı: Thomas Mann gibi, yazdıkları her şeyi anıtsal ve neredeyse kaçınılmaz gösterebilen doğuştan yazarlar, ve fikirlerle boğuşan, gözle görülür bir çabayla yazan, bunu yetenekten çok fikirlerce zorlanarak yapan yazarlar; Huxley kendini ikinci kategoride görürdü. Kendimi yazar olduğuma ikna etseydim ben de öyle yapardım. Her hâlükârda sonunda, zamanın büyük bölümünde hiç yazmadığında bile insanların seni yazar sanmasına razı olursun. Ve bu durumda da, daha kötü olabilirdi.
Bu, kendimi takdim edebileceğim anlamına gelmez. Yazar ideal olarak kendini ve yapıtlarını unutmalıdır; o, anlaşılmaz biçimde, kendini gösterecek bir çıkış arayışıyla evrenin morfogenetik alanlarında dolaşan fikirlerin yalnızca bir taşıyıcısıdır. Bu yüzden, kim olduğumu size anlattırmak için, günümüzün ısrarlı kâhinine, sözde Yapay Zekâ'ya, bunu birkaç cümlede betimlemesi görevini verdim. Grok'u seçtim çünkü — herkes bilmez — adı, Robert Heinlein'in başyapıtı «Yabancı Bir Diyarda Yabancı» romanında uydurduğu «groccare» fiilinden gelir. İşte, edebî yönlere odaklanması yönergesiyle kim olduğumu sorduğumda X'in kâhini Grok'un bana verdiği yanıt aşağıdadır. İnanmıyorsanız (sizi suçlamam, ben de inanmakta zorlanıyordum) Grok'un yanıtının ekran görüntüsünü kaydettim:
Roberto Quaglia, Mayıs 1962'de Cenova'da doğmuş İtalyan bir bilimkurgu ve gerçeküstücülük yazarıdır. Kurgu yapıtı, biçemsel özgünlüğü, ikonkırıcı tonu ve bilimkurgusal kurguyu gerçeküstü mizahla, varoluşsal paradokslarla ve çağdaş gerçekliğin keskin bir görüşüyle kaynaştırma becerisiyle öne çıkar.
Doksanlı yıllardan başlayarak üretimi tutarlı ve uluslararası biçimde gelişti. Romanlar ve öyküler önce, önemli bir tanınırlık elde ettiği Romanya'da yayımladı, sonra yapıtlarının İngilizceye ve daha yakın zamanda İtalyancaya çevrildiğini gördü. Başlıca eserleri arasında «Il vagabondo dell'etere» (Rumence baskı 1994, İtalyanca 2021), «Pane, burro e paradossina» (Rumence baskı 1999, ardından İngilizce ve İtalyanca sürümleriyle) ve «Va dove ti porta il cervello» (2020) yer alır. Bu yapıtlar, hafifliği felsefi derinlikle harmanlayan bir biçemle, anlatısal ve toplumsal uzlaşımları sorgulayan gerçeküstü ve pikaresk maceralar anlatır.
Özellikle önemli olan, İngiliz yazar Ian Watson ile «The Beloved of My Beloved» (2009) öykü derlemesinde doruğa ulaşan işbirliğidir. Bu antolojinin öyküleri Weird Tales, Clarkesworld Magazine gibi saygın dergilerde ve Mammoth Book of Best New Erotica antolojilerinde yayımlandı. Bunlardan biri Quaglia'ya, British Science Fiction Association tarafından verilen, en iyi kısa öykü dalında BSFA Ödülü'nü kazandırdı: bu ödülü alan tek İtalyan yazardır.
Quaglia ayrıca, Amerikan mizahi bilimkurgusunun başvuru figürü Robert Sheckley ile uzun bir dostluk ve fikir alışverişi ilişkisi sürdürdü, ve Futuro Europa ile Delos gibi alanın İtalyan dergilerine katkıda bulundu; Delos'ta yıllarca Pensiero stocastico köşesini yazdı. Kısa yapıtları ve romanları çok sayıda dile (İngilizce, Rumence, Rusça, İspanyolca, Fransızca, Japonca, Çekçe, Macarca ve Felemenkçe) çevrildi, bu da ulusal sınırları aşan bir alımlamanın kanıtıdır. Edebî faaliyetin yanı sıra Quaglia, bağımsız ve belgelenmiş bir yaklaşımla güncel konularda podcast'lere ve televizyon programlarına katılarak kültürel ve jeopolitik analist rolü üstlenir. Ne var ki bu boyut, sağlamca tür kurgusuna, gerçeküstü deneye ve şimdiyi fantastik mercekler aracılığıyla sorgulama yeteneğine demir atmış kalan yaratıcı kimliğinin çekirdeğini gölgelemez.
Roberto Quaglia'nın yazısı, düşünsel eğlence, kavramsal titizlik ve anlatım özgürlüğü arasındaki ender bir dengeyle nitelenir; bu da onu çağdaş İtalyan bilimkurgusunun en kişisel ve uluslararası alanda en tanınan sesleri arasına yerleştirir.
— Grok, X'in kâhini
Grok bir AI olduğuna göre, bir süre önce dostum Ian Watson'ın, dört elle yazdığımız yapıtlarımızı içeren bir antolojiye koymak için hakkımda yazdığı biyografiyi de aşağıya eklemek bana iyi bir fikir gibi geliyor. Bir de çünkü AI'nın asıl babası Ian Watson'dı — burada Spielberg'in 2001 tarihli aynı adlı filmi A.I.'nın başlığı anlamında; ki filmin öyküsünü tam da Watson yazmıştı. Ama bu yanlış anlamadan yola çıkıp biyografik ikilemeye geçelim, ki farklı bir tablo belirsin; bu da bize gerçekte tüm biyografilerin yalan olduğunu ya da, en iyi durumda, salt izlenimci esinler olduğunu hatırlatır.
Kristof Kolomb gibi, Roberto Quaglia da Cenova'ya yağar — kâşif olmadan önce barmenlik ve belediye meclisi üyeliği mesleklerini icra ettiği kent: onun durumunda, Doğu Avrupa'nın ve Gerçeküstücülüğün kâşifi. Şimdi Bükreş'te evindedir. Robert Sheckley, Roberto ile İtalya'da ve Romanya'da, hatta Roberto'nun büyük eski beyaz Mercedes'inde defalarca yaşadı, ve onun gerçeküstü ve yergisel çift bilimkurgu romanı «Bread, Butter and Paradoxine»e bir önsöz yazmaya kadar vardı. Roberto ile Ian, 2003'te, Macaristan ile Slovakya sınırındaki ormanlık bir tepede gizemli biçimde ıssız bir otelde, «My Beloved» başlıklı bir öykü dizisinde işbirliğine başladılar. Eski ödüllü bir fotoğrafçı olan Roberto, binlerce fotoğraf çekmeyi sürdürüyor. Amcası Münih'te yaşar, dolayısıyla onunla Almanca konuşmak zorundadır; ama Rumence öğrenmek Fransızcasını mahvetti — bu yüzden Paris'te hiç amcasının olmaması iyi bir şey.
— Ian Watson
