Secundum Robert Sheckley, per troppo tempo iam Roberto Quaglia non fuit famosus. Secundum Ugo Malaguti, genius est. Robertus Quaglia, scilicet repraesentans fictionis scientificae patriae nostrae extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia recusare responsa.

Unum quiddam commune habent optima litterarum et cinematographiae opera quae futuras societates despoticas neque admodum felices praefigurant: irresistibiliter surrealis atmosphaera. Surreales sunt multi aspectus mundi 1984 Orwelli (duplici cogitatione in primis), fundamentaliter surrealis est Novus Mundus Huxley, surreali colore tinctae sunt optimae antiutopiae Philippi K. Dick et tragicomica scaenaria Sheckley. In cinematographia phaenomenon analogum est: pro omnibus memoremus Brazil Terry Gilliam, cinematographicum praeclarum opus intense surreale ab initio ad finem.

Hoc loco suspicio oritur: nonne fieri potest ut in mundo moderno et post-moderno praecipuum attributum societatis tyrannicae et opprimentis necessario surrealismus esse debeat?

Conceptus surrealis unus est ex maxime fascinantibus experientiae humanae. Numquam satisfacientes linguisticas definitiones huius vocabuli inveni. Multi se circumscribunt ad surrealismum identificandum cum picturae artis expressionibus more Salvatoris Dalì, sed meo iudicio agitur de interpretatione maxime angustissima et triviali quae sit. Re vera, experientia surrealis momentum est intensae cognitivae profunditatis, immo — in sua altissima acceptione — exploratio ad ipsos significationis rerum fines. Simplicem et trivialem mundi visionem transcendens, statim igitur in mentibus nostris delineatur surreale scaenarium in quo res intextae sunt, quod, imperscrutabiliter, multo plura nobis communicat de reali natura eius quod observamus quam ullus alius videndi modus. Surreale elementum eventus vel circumstantiae comprehendere igitur interdum necessarium est ad eventum vel circumstantiam in suis verissimis terminis comprehendendam. Qui surrealismi momenta non sentit, igitur caecus est ad magnum aspectum mundi in quo vivit.

Multi homines nullam sensibilitatem habent erga surrealia realitatis elementa. Logica igitur aequatio quae in mentem prosilit haec est: societatem tyrannicam ubi potestas satis surreali modo exerceretur omni probabilitate ab omni rebellionis forma tutam fore, quoniam magna pars hominum, surrealismo insensibilis, tyrannidem cui subiecta est animadvertere non posset. Bonus igitur modernus despota in arte surrealismi excellere debet et — quoniam aetate specializationis vivimus — peritis surrealistis se circumdabit qui maximas actiones illo essentiali surrealismi strato vestire valeant, strato quod eas pluribus incomprehensibiles reddat — ideoque in verissima earum natura invisibiles.

Vivimus aetate fascinante, in qua vera bella sunt bella memorum — peritia conceptus et opiniones desideratas per mundum arte diffundendi, eas discrete in mentibus miliardorum hominum inserentes sine ut quisquam proprie animadvertat. Fascinatio ex occasionalibus scissuris oritur quas aliquis in hoc artefacto Weltanschauung velo aperit, ex quibus, ut in optimis fabulis et pessimis incubis Philippi Dick, occasionaliter emicant fulgura alterius realitatis, incredibilis, perturbantis, et saepe etiam horribilis secundum communem interpretationis sensum.

Aetate Globalis Vici, Interrete forum est ubi omnes notitiae et haereses commiscentur in quoddam novum ius..., immo Minestrone Primordialis qui omnia continet, Verum et Falsum inextricabiliter intexta. Non omnes mystificationis veli scissurae nobis subiacentes realitates ostendunt, immo! Falsae revelationes in insidiis multo numerosiores sunt quam authenticae. Paradoxe, haec indiscriminata contemporanea commixtio Omnium Veri Colorum et Multo Numerosiorum Omnium Falsi Colorum format chaoticum informationis magma non sine surrealibus connotationibus ipsum. Eventus est quod informatio per Interrete vecta generaliter et indiscriminatim habetur parum fida, probabiliter falsa. Quaerendum venit num de spontaneo phaenomeno agatur.

Vetera stereotypa ad individui dominium a potestate exercendum iam solum narrativo gradu exsistunt, contextum praebentia agminibus pellicularum actionis quae simulant revelare quam mali interdum possint esse boni, sed agitur de imaginario mundo, rudimento aetatum in quibus potestas multo ignorantior et ingenuior erat quam hodierna, et infinite minus quam crastina. Hodiernum dominium — et multo magis crastinum — essentialiter mentali gradu fit. Mentium dominium ampla scala vera et propria scientia est, ante plus quam centum annos a Gustavo Le Bon inaugurata cum Psychologia multitudinum, et postea evoluta usque ad efficientiae gradus quos plerique imaginari non auderent, et certe non in televisione disputare.

Electronica dominii instrumenta — ut subcutanea microchippa, retinae scanner, et cetera de quibus plerique garriunt — sunt amabiles technofolkloricae inventiunculae quae substantialiter nihil mutant. Earum munus est paranoicis civibus aliquid nullius momenti praebere de quo solliciti sint.

Clavis potestatis est cogitationis et opinionis dominium; reliquum omne entertainment avocans est.

Et secretum dominii cogitationis multitudinum esse posset, praesertim in futuro, peritia erigendi realia scaenaria extremi surrealismi. Quod iam hodie in mundo accidit cum bello contra terrorem — id est contra psychologicum statum — omnino surreale est, sed, ut dicebatur, pauci id ut tale percipiunt. Et tamen, terrorem bello curare saltem curiosum sonare deberet, auribus plerorumque. Minime. Ut fere omnes iam sciunt, terror bello debellatur.

Hoc tamen nihil est comparatum cum eo quod nos manet. Probabiliter, scaenarii scriptores historiae mundi iam in opere sunt, et optimas insolitas mentes conduxerunt ad illas novas improbabilis fines imaginandas quae mox novae nostrae absurdae certitudines erunt. Totum artistica perspectiva contemplantes, futurum entheum prospicitur, novitatibus incogitabilibus dives. Inter omnes individui oppressionis formas quas mundus per suae historiae spatium novit, dictatura surrealismi ut omnium maxime memorabilis et phantasiae plena se annuntiat.

Iura omnia reservata ©2004 Roberto Quaglia et Associatio Delos Books