Secundum Robert Sheckley, per troppo tempo iam Roberto Quaglia non fuit famosus. Secundum Ugo Malaguti, genius est. Robertus Quaglia, scilicet repraesentans fictionis scientificae patriae nostrae extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia recusare responsa.

Notio est paulo plus quam saeculi hominem a simia descendere vel circa, et omnes viventes species inter se cognatas esse secundum genealogicum arborem quinque miliardis annorum ante inceptum. Antea, animalia ab hominibus multo minoris quam nunc aestimabantur, et de quibusdam speciebus — ut exempli gratia omnibus insectis — ne de vita quidem loquendum esse putabatur; insecta diu habita sunt formae materiae verae vitae expertes, quaedam zona grisea media via inter inertem materiam et viventem materiam. Hodie incredibile videtur etiam intelligentes homines talibus ineptiis credere potuisse, sed ita fuit usque ad parum temporis ante.

Si Darwin non fuisset, aliqua suspicio hominem a simia descendere venire nobis debuisset cum inventus est ludus pedilusus. Scientiae tamen cultores, praesertim cultores fautores, hac de re nos refutavissent, recte affirmantes simias prorsus non ludere pediluso, neque studio incendi spectantes pedilusi certamina ab aliis lusa.

Postquam igitur iterum Darwin gratias egimus quod nobis demonstravit antequam nimis sero esset hominem et simiam cognatos esse — et hic non possum vitare quin me tentari sinam irresistibili digressione: quid accidisset si Darwin vixisset suamque theoriam nostris diebus evolvisset? Per multos annos, Darwin 2000 (sic vocabimus nostrum alternativum Darwin, qui fortasse revera exsistit in aliquo universo parallelo) frustra conatus est aliquem de propriis absurdis ideis persuadere. Etiam Darwin Originalis non parum laboravit ad proprias revolutionarias ideas affirmandas, sed eius tribulationes nullae fuerunt comparatione earum a Darwin 2000 passarum. Darwin 2000, non obstante sua evidenti incompatibilitate cum baronibus academici mundi, non eiectus est ex universitate, virtute moderni principii quod idiota ius habet fiendi professoris universitarii sicut omnes ceteri. Habebatur enim idiota, et ut talis aestimatus in sua veste inoffensae maculae naturaliterque numquam ne longinque quidem serio sumebatur. Darwin 2000 scripsit Originem Specierum prorsus ut Darwin Originalis, et liber revera publicatus est et vendidit quinque milia exemplarium, successus editorius pro libro tam inconsueto. Meritum successus etiam debitum fuit facto quod Origo Specierum publicata est in serie New Age cuiusdam popularitatis. Tamen, non obstante publicatione sui libri, theoria Evolutionis mansit phantasia absurda cui solum aliquis fanaticus New Age incondicionate credebat, cum eius meminerat (fanatici New Age typice multis rebus credunt, sed non omnibus simul). Per complura decennia Darwin 2000 frustra perrexit proprias ideas de evolutione clam invehere in universitatem in qua docebat per suos cursus Creationismi I et Creationismi II, et tempore transeunte magnam partem proprii nitoris et motivationis amisit. Sic, cum iam senex obtinere potuit ut invitaretur ad Maurizio Costanzo Show (Darwin 2000 erat revera in Italia natus eiusque verum nomen erat Carolus Maria Darwin), totus Pulcher Pagus se invenit coram imagine grati senis longi gracilisque, moventis et leviter pathetici in opaca illustratione suae absurdae excogitationis. Cum non satis patheticus esset numquam amplius invitatus est ad Show, et ex illo die nemo umquam de eo audivit, neque de theoria Evolutionis.

Sed non hoc erat thema de quo loqui volebam! Faciamus igitur sine mora reditum ad nostrum sermonem.

Postquam igitur iterum Darwin gratias egimus quod nobis demonstravit antequam nimis sero esset hominem et simiam cognatos esse, redeamus ad res magni momenti curandas, id est ad pedilusum.

Etsi non demonstrat hominem a simia descendere, exsistentia ludi pedilusi tamen evidenter demonstrat primo loco hominem civilizatum non nimis differre a populationibus aboriginum qui adhuc vivunt in tribubus in silvis africanis et amazonicis, et secundo loco Philippum Dick verisimiliter non fuisse insanum, sed omnes alios sic.

In Italia et in multis aliis nationibus, ludus pedilusus est ritus magicus collectivus assimilabilis eis quos a milenniis aborigines in suis vicis exercent ad regulanda respectiva psycho-socialia aequilibria. Cum assistitur certamini pedilusi vel loquitur de certamine pedilusi, verificatur phaenomenon quod, adhibita paraphrasi noti conceptus, vocabo Suspensionem Humanitatis, momentum mysticum in quo omne id quod distinguit hominem a troglodyta evanescit plus minusve temporanee, et subiecti involuti se demittunt in mundum hallucinatorium ubi inutiles gestae viginti duorum deficientium qui calces dant pilae se onerant abnormi massa significationum symbolicarum quae piscantur et se alunt in magno receptaculo archetyporum humanorum et inhumanorum inde trahentes stimulum et fomentum aptos ad vivendam pulchram bullam delirii compartiti. Certamen pedilusi assurgit ad metaphoricam incarnationem milenariorum archetyporum, irresistibiliter erumpit magia et individua apparenter sentientia et interdum etiam intelligentia se transmutant subito absurde in bipedes evidenter subhumanos capaces cogitandi et proferendi solum limitatum repertorium ineptiarum. Hoc totum, si ex extra bullam delirii observatur, absolute sublime est, necnon paulo pudefaciens, quia etiam humanissimus homo aliqua occasione se invenit intra tales bullas insaniae, neque semper iucundum est in aliis personis agnoscere inaestheticismos quos quadam mensura continemus etiam nos. Plerumque tamen, insania talium morum invisibilis est ut talis. Eam ut insaniam agnoscimus solum cum documentarium observamus de magicis ritibus subevolutarum populationum, quia agitur de insania nobis ignota et igitur non compartita. Cum insania nos tangit, Doctor Jeckill fit Mister Hyde et usque ad finem sui momenti Suspensionis Humanitatis fit absurdus et inagnoscibilis. Cum hoc plus minusve saepe omnibus accidit, nemo vere id animadvertit.

Nunc quod sapienter bene bene lectores hac serie parum popularium reflexionum selegimus, possumus relinquere hunc punctum videndi et venire tandem ad rem, quaecumque ea sit.

Eo momento quo scribo adhuc viva est in memoria fere omnium Italorum eliminatio Italiae e mundialibus pedilusi 2002, opera Coreae. Factum in se omnino nullius momenti, nisi propter potentes psychomagicas vires ab eo in Italia excitatas, prorsus propter illas magicas et liturgicas proprietates pedilusi ritus de quibus antea attigimus. Ut notum est, ab oleratore usque ad altissimas status italici dignitates levatus est sublimis lamentosus chorus hysterici sensus persecutionis; decies miliones Italorum se invenerunt catharticae uniti in improvisa, sed liberatoria, iaculatoria querelarum de opere arbitrorum. Parum interesse dignum invenio in meritum polemicae de rectitudine morum arbitralium ingredi; regulae ludi dicunt arbitrum esse — id est unum hominem solum nigro vestitum in medio ludi campo — unicum subiectum titulatum ad interpretandum quid in campo accidat et igitur ad fingendam historicam veritatem eius quod in certamine eveniat (parum refert quod sint etiam custodes linearum ad eum adiuvandum). Placeat an non placeat regula haec est, et si regula haec est significat maximam partem eorum qui interesse nutriunt in ludo pedilusi eam compartiri, alioquin pugnarent ad eam mutandam et regula mutaretur in fulgure. Sed regula non mutatur quia persecutoriae phantasiae evidenter partem faciunt ritus, et si arbitratus omnino scientificus et obiectivus esset hoc elementum amitteretur, et evidenter, subtus subtus, hoc nemo vere vult. Genti placet posse culpam dare alicui eventuum qui non sequuntur cursum optatum, in vita ut in meta-vita sportiva. Quid igitur melius quam arbiter qui vere errores committit, ad se omnes unitos aggregandos ad eius culpam stigmatizandam?

Mundialia pedilusi sequuntur in directa televisione a saltem miliardo personarum in toto planeta. Cum ludus pedilusus inventus est, televisio non exsistebat, et certamen observabatur solum a spectatoribus praesentibus in stadio, et videbatur solum semel, sine repetitionibus ad moviolam. Iudicium arbitri igitur sacrum et mysteriosum erat, quia nullus arbitralis error umquam demonstrari poterat. Saeculo post, regulae ludi plus minusve eaedem sunt, sed contextus radicaliter mutatus est; hodie accidit ut typicum certamen mundialis certaminis videatur tempore reali a miliardo personarum, qui de ipso certamine punctum videndi privilegiatum habent respectu eius arbitri: imagines ex omnibus angulis, zoom et praesertim instantaneum replay dubiarum actionum. Pervenimus igitur ad absurdam situationem in qua miliardum personarum capax est iudicandi tempore reali id quod in certamine accidit melius quam arbiter in campo. Omne dubium episodium quod in campo accidit immediate videtur et revidetur et iudicatur ab omnibus personis in mundo eventui interesse habentibus, praeter quam ab arbitro in campo, qui replay non habet ad dispositionem, neque adiuvari potest ab aliis iudicibus moviola instructis. Videtur fere id de industria fieri, ut arbiter moviolae non videns debeat necessario munus suum gerere cum handicap quem nullus alius spectator habet, et verisimiliter prorsus ita est. Evidens est in praesenti statu arbitralem errorem partem integralem — et verisimiliter fundamentalem — esse ludi pedilusi, et talis manebit donec pedilusi amantibus placebit — ut hodie evidenter placet — ita esse.

In futuro, tamen, ludus pedilusus verisimiliter mutabitur. Serius ocius introducetur figura iudicis cum monitor et replay. Per aliquot dies loquetur de pediluso tandem iustiore, sed deinde nodi ad pectinem venient. Pedilusus fungitur quia substantialiter est hallucinatio compartita, quod utcumque significat unumquemque videre in certamine vel in episodio paulo id quod vult. Quotiens etiam coram replay ad moviolam dubii episodii critici litigant nec inter se concordare possunt de interpretatione eius quod perfecte evidens est sub eorum oculis? Iudex cum monitor cessabit igitur cito esse satisfaciens. Graves errores pergent committi — sive bona sive mala fide — etiam a iudicibus cum monitor et ritualis chorus protestationum exacte immutatus erit respectu nunc. Quia id quod refert non est tam id quod videtur, sed quomodo interpretatur, et in mundo religiosarum hallucinationum interpretatio una valet alteram.

Et tunc, ulterius in tempore et in humana civilitate, quodam die aliquis prodibit cum potenti et demagogica declaratione: pedilusus debet fieri institutio democratica!

Postremo, cur debet unus solus arbiter decernere modo dictatorio — vel arbitrale collegium decretare modo oligarchico — quid revera accidat in pedilusi campo durante sacrosancto certamine? Cum utcumque id quod ad finem vere refert non sit realitas — noumenon incognoscibile per definitionem — sed interpretatio quae realitati datur, nonne iustius est ut de delicatis episodiis certaminis decernant ipsi spectatores, id est suprema entitas quae primo loco praebet sensum, significationem et pecuniam sacro ritui ludi pedilusi? Pro illo die, fusio inter Televisionem et Interrete iam dudum realitas erit, quae res praebebit medium technicum ad tandem actuandam ultimam revolutionum: democratizationem ludi pedilusi. Assistere certamini pedilusi fiet sic processus interactivus; telespectator poterit suffragium ferre tempore reali de quovis arbitrali consilio (loco arbitralium decisionum habebimus enim arbitralia consilia, scilicet arbiter in campo et ille ad monitor non amplius decisiones capient, sed praebebunt potius consilia telespectatoribus iudicibus supremis), et historica veritas de episodiis cuiusvis certaminis pedilusi democratice decretabitur a spectatoribus televisivis certaminis. Opinio maioritatis telespectatorum erit igitur verus et unicus arbiter omnium certaminum pedilusi, sicut — mecum consentietis — in mundo verae democratiae et iustitiae esse debuisset inde a principio. Ab illo die in posterum ludus pedilusus erit tandem ludus maturus, adultus, responsabilis, democraticus et praesertim tandem expers errorum, manipulationum et iniustitiarum. Humanitas pedilusi amans aggredietur igitur cum trepidatione primum Mundialem Certamen Pedilusi Democratici et post mensem incitantium certaminum et incontestabilium arbitralium directionum, celebrabit tandem novum meritum mundi victorem: Sinas, quae merito titulum obtinebunt post palpitantem finalem contra Indiam lusam.

Iura omnia reservata ©2002 Roberto Quaglia et Associatio Delos Books