Secundum Robert Sheckley, per troppo tempo iam Roberto Quaglia non fuit famosus. Secundum Ugo Malaguti, genius est. Robertus Quaglia, scilicet repraesentans fictionis scientificae patriae nostrae extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia recusare responsa.

Inter omnes cogitationes stochasticas quas scripsi, haec cito fieri posset inutilissima, saltem duabus de causis. Prima causa est quod mundus quem novimus mox finire posset, neque intellegitur cui usui esse possit cogitatio stochastica absente mundo qui eam forte legere possit. Altera causa est quod rerum cursus assumpsit, eo momento quo scribo, speciem extremi discriminis concitato cursu coniunctam, qua de causa futurum hodie magis quam ullo praeteriti nostri momento omnino praevideri non potest.
Scribo enim paucis diebus post clamorosum eventum terroristicum demolitionis turrium geminarum World Trade Center Novi Eboraci. Qui legit certe melius quam ego ipse qui nunc scribo cognoscet eventus qui in mundo ab attentato secuti sunt. Tamen, saepe futurum non parum durat, et igitur imaginor magnum mysterii marginem te adhuc circumdare, o lector, qui tamen certe aliquid scis quod ego nunc adhuc nescio. Igitur, pergere legere ea quae ego scripsi in eo quod tibi praeteritum est posset revelari non omnino insatisfaciens.

Confiteor me quodam modo me depraedatum sensisse. De Tertio Bello Mundiali multis ab decenniis fere solum in campo scriptorum et lectorum fictionis scientificae disputatur. Certe de eo multum etiam in secretis aulis Pentagoni et ministeriorum defensionis magnarum potentiarum mundi per decennia disputatum est, sed non erant sermones quos nos audire possemus. Tertium Bellum Mundiale nobis interdum etiam ex quadris cinematographicis oculum fecit, sed plerumque thema carum erat ei qui fictionem scientificam scriberet legeretque. Nunc quod Tertium Bellum Mundiale fit rerum cronica, factum est omnium, et ubique — in ephemeridibus, in televisione, in via — de eo loqui incipitur, et verisimiliter de eo etiam magis in futuro loquetur. Sive de igne stipulae sive de autentico cataclysmo agatur, id quod accidere coepit ab 11 Septembris 2001 iam nobis et posteris (si erunt) officialiter Tertium Bellum Mundiale est. Scriptores fictionis scientificae et rei exploratoriae, moniti estis: ab hodie vester imaginarius mundus in Quartum Bellum Mundiale se intendere debebit, quia de Tertio fieri poterit solum cronica vel historia.

Tertium Bellum Mundiale est etiam Primum Bellum Surreale, bellum formaliter indictum nescio cui bene. Ridiculum est, vel potius tragicomicum. Vidimus ultimis annis varia bella (contra Iraq, contra Serbiam) non indicta. Loco belli indicebatur enim Pax vel Malae Condiciones Caeli vel Praescriptiones Medici (meministisne famosas illas Missiones Pacis, Tempestates in Deserto, Operationes Chirurgicas?), et tamen hostis perfecte identificatus erat in populo vel natione vel regimine. Nunc quod hostis phantasma est, quia nescitur quis sit neque ubi inveniatur, ei formaliter bellum indicitur. Si quinquaginta annis ante quis de tali scaenario scripsisset, habita esset litteratura inverisimilis.

Impetus kamikaze in turres geminas World Trade Center est dramaticus epilogus condicionis crescentis disharmoniae inter Divitem Mundum Occidentalem et Reliquum Mundum Pauperem quae ultimis decenniis semper aucta est, alens insurgentiam phaenomenorum extremismi fanatici ordinati. Sed hoc est id quod verisimiliter his diebus legere possitis in quavis ephemeride cuiusvis nationis. Videamus igitur aliquid aliud dicere. Postremo, sumusne an non sumus fictionis scientificae studiosi?

Sive Tertium Bellum Mundiale cito evanescat sive non (postremo, estne an non est Tertium Bellum Mundiale inventio mediatica? id est in practica pellicula?), unum certum est: clades 11 Septembris 2001 demonstravit gregem hominum satis iratorum et ordinatorum potentem esse ad potentissimam terrae nationem in genua deiciendam. Agitur de novo paradigmate, cuius omnes in futuro semper rationem habere debebunt. Rationem eius habere debebunt magnae et potentes terrae nationes quae usque ad 11 Septembris 2001 in illusoria bombace praesumptae invulnerabilitatis se oblectabant. Et infeliciter rationem eius habebunt etiam desperati Ubique, qui ex tali tragico praecedente inspirationem et determinationem trahere possent ad similes vel peiores actiones perpetrandas. Modo paradoxo, tragoedia 11 Septembris 2001 in tempore cogere posset creationem mundi paulo iustioris quam praesentis. Coram concreta hypothesi immanium tragoediarum, etiam in maximis stultitiae capitibus aliquod boni sensus iubar apparere potest. Populi et duces mundi occidentalis non poterunt amplius se extra problemata populorum et nationum diversarum et longinquarum vocare, et interim mundus musulmanus decernere debebit fundamentalismum islamicum qui ei in sinu incubat purgare, si Quartum illud Bellum Mundiale vitare volet quod verisimiliter eius destinum signaret. Hoc est scaenarium optimisticum. Non certum est id eventurum.

Tertium Bellum Mundiale est quibusdam modis bellum inter divites et pauperes. Nationes divitis mundi occidentalis ne cogitant quidem iterum bellum inter se facere (ut revera solebant usque ad pauca decennia ante); bellum, inter divites nationes occidentales, fit pecuniis nec visibiles victimas facit (et illae invisibiles invisibiles sunt). Deinde sunt pauperes nationes, quae ne omnes quidem pauperes sunt. Iraq, exempli gratia, ditissima est (in petroleo natat), et si decies centena milia puerorum mortua sunt in Iraq ultimis decem annis ob absentiam medicamentorum, non est quia pecuniam ad ea emenda non haberent, sed quia nos (mundus occidentalis) ea iis vendere recusavimus. Nos boni et probi occidentales decies centena milia puerorum modo trucidavimus solum quia Iraq dives natio est quae nostri sodalicii non est et hoc nos disturbat, sed hic est alius sermo qui cum Tertio Bello Mundiali nihil habet... an immo sic? Problema exsistentiae pauperum nationum numquam fuit problema diviti mundo occidentali, immo! Sine pauperibus nationibus, nullus dives mundus occidentalis exsisteret. Divitiae, magna ex parte, enim producuntur ab impia praedatione opum, sive humanarum (vilis pretii labor) sive materialium (petroleum emptum pretio multo inferiore quam aquae minerale — igitur in practica furatum, etc.). Problema oritur cum nationes quas nos pauperes esse vellemus pauperes esse recusant. Comprehensio huius rerum status a parte populationis nationum occidentalium est in fundamento phaenomeni noti ut motus antiglobal.

Motus antiglobalizationis ad honores cronicae in Italia pervenit praesertim cum tumultibus Genuae mense Iulio 2001 occasione conventus G8 ortis. Tumultus tantae magnitudinis ut G8 ad decisionem impellerent ne in futuro suos conventus in magnis urbibus amplius facerent, sed in parvis inaccessibilibus superprotectis locis. Decisio ceterum satis obtusa, quia non removendo symptoma tollitur causa problematis. Verisimiliter enim praecipua consequentia talis decisionis erit multiplicatio tumultuum per proximos G8 conventus cum eorum diffusione in omnes urbes. Non valentes in singula urbe protestari, antiglobal finient igitur protestando in multis urbibus, et phaenomenon in summa augebitur potius quam minuetur. In tempore, conventus G8 fieri poterunt etiam fixum constitutum pro veris insurrectionalibus motibus per omnia territoria nationalia nationum industrializatarum.

Videamus tamen verum meritum motus antiglobalizationis ingredi. Et statim invenimur in ambitu interesse dignarum contradictionum et paradoxorum.

Primum paradoxorum est quod motus antiglobalizationis ipse productum globalizationis est. Occasione cuiusque G8 antiglobal in urbem conventus confluunt ex omni mundi loco (praesertim divitis mundi) provenientes. Motus antiglobalizationis crescit et se ordinat etiam per Interrete. Et quid magis quam Interrete umquam esse potest motor et emblema phaenomeni globalizationis? Motus antiglobalizationis igitur intrinsece pars est amplioris phaenomeni globalizationis.

Tempore tumultuum Genuae ego in Romania eram. Cum magnam vitae meae partem Genuae vixerim, visus sum mihi detrimentum facere non inveniens me Genuae unica vice in vita mea qua Genuae aliquid accidit, sed hic est alius sermo (inter alia habitavi per viginti annos prorsus coram iam nota schola Diaz, sed hoc adhuc minus interest lectori — dum mihi multum interest). Romaniam memorabam quia in quodam diario televisivo televisionis rumenae, in quo tumultus Genuae referebantur, commentator observabat quam curiosum esset factum quod contra globalizationem protestarent cives nationum quae ex phaenomeno globalizationis omnia commoda trahunt. Eh, iam. Curiosum factum. Antiglobal generici, feroces black bloc et sinceri ecologistae Genuam confluxerunt in inquinantibus autocinetis plenis benzini arabis nationibus furati, vel tramine vel aëroplanis e materiis primis utcumque pauperibus nationibus subtractis compositis, vestiti vestibus a multinationalibus productis quae vilem (et saepe etiam puerilem) laborem pauperum nationum abutuntur, expendentes pecunias lucratas systema uno vel alio modo fovendo (non exsistit modus pecuniam lucrandi sine systemate cuius pars est fovendo). Contradictio admodum interesse digna. Reddita magis perturbans inadaequatione scopi. Quid enim habent capita rei publicae octo industrializatissimarum mundi nationum cum problematibus mundi?

In democratia, populus est qui summam potestatem habet. Gubernantes nihil aliud faciunt (neque facere possunt) quam agere in consonantia cum voluntate maioritatis populationis. Gubernans qui voluntatem suorum electorum violaret non reeligeretur, nisi eius electores omnino cretini sint. Quoquo modo, in democratia responsabilitas finalis semper electoribus tribuenda esset, non gubernantibus. Si caput gubernii europaei cras decerneret circulationem autocineticam vetare ob factum quod benzinum quod urimus nostrum non est quia illud arabis furati sumus et quod combustionis benzini producta occidunt cancrum causantia et ob mille alias optimas rationes ob quas circulatio autocinetica e facie terrae eliminanda esset — em, tale caput gubernii statim destitueretur rabida populari reactione, et substitueretur alio magis voluntati gentis obsequioso. Tale exemplum applicatur etiam omnibus aliis privilegiis quae cives divitis mundi occidentalis habent prorsus ob suam systematicam abusionem opum tertii mundi. Quodvis iniustum privilegium ab illuminato gubernante abolitum significaret immediatam politicam finem talis gubernantis, et subitaneam privilegii restitutionem a sequenti gubernante. Hoc principium validum est in omnibus democraticis nationibus.

Videmus igitur unicum verum reum iniustitiarum mundi esse cives divitum nationum non paratos suis privilegiis renuntiare. Hypocrite, ut se meliores sentiant, culpa eventualiter in G8 gubernantes iacitur, indubie bonum agnum sacrificialem, loco eius quod cum proximo vicino vel cum se ipsis irascantur (cum in prima persona non parati sunt primi propriis privilegiis renuntiare). Alius dilectus caper expiatorius sunt multinationales. Bene, multinationales certe magis reae sunt quam gubernantes, sed... quid est multinationalis? Non sunt personae in multinationali, sed solum consilia administrationis, quorum humana membra inter se permutabilia sunt. Multinationalis non est organismus humanus, et igitur nullam culpam habere potest, quia est entitas amoralis. Culpam dare multinationali est sicut culpam dare autocineto, proprio computatro vel calici caffeae. Potentia multinationalis nascitur ex iis qui eius servitiis utuntur. Non est modus multinationalem feriendi nisi eius producta recusando. Quot activistae antiglobalizationis Marlboro vel Camel fumant? Quot antiglobal benzinum Esso, Shell, et cetera in suis autocinetis et in suis molotov urunt? Quot ex black bloc qui ignem argentariis dederunt tamen alibi rationem in argentaria habent ubi parsimonias custodiant? Possem pergere mille exemplis. Omnis communis gens (et etiam minus communis) multinationales fovet quia nemo paratus est privilegiis quibus assuevit renuntiare. Omnes damnosi sumus. Sed scire se damnosos esse molestum est, et tunc catarticae festa exhibentur in quibus alterius culpa celebratur. Per se protestatio contra iniustitias mundi recta et sacrosancta esset. Fit tamen surrealis et absurda cum praeter inevitabiles fundamentales contradictiones in insensatum vandalicum indiscriminatum happening transformatur. Magna popularis festa in qua validum fit autocineta quarumvis personarum urere, vigiles sine particularibus culpis de iniustitiis mundi insultare et aggredi. Sed non se iaciendo contra symbola realitas mutatur, cum magia non exsistat. Pugnare contra imaginarium hostem confortantius est quam invenire hostem mundi te esse, una cum matre tua, patre tuo, sorore tua, fratre tuo et omnibus amicis et vicinis tuis, una cum tonsore tuo et oleratore. Sed absurdum est, necnon terribiliter humanum. Motus antiglobalizationis in occidentalibus nationibus pugnat igitur contra proprium vitae stilum, non animadvertens nullam esse continuitatis solutionem inter hostem et se. Bellum sibi ipsi facit se illudens id alium esse.

Tamen, ab 11 Septembris 2001 evidens est omnibus verum motum antiglobalizationis in mundo alium esse. Fundamentalistae islamici contradictiones nostrorum antiglobal non habent. Ipsi vere reiciunt vitae et cogitationis stilum mundi occidentalis, neque ferunt populos islamicos colonizatos ab indubia invadentia expansionismi americani. Bellum his indicere gestus scaenicus est, sed sine concreto et effectivo auxilio maioritatis moderatorum musulmanorum perparum fieri poterit. Futurum omnino praevideri non potest. De optimistico scaenario iam breviter attigimus, et utcumque non multum dicendum est. Pessimisticum scaenarium est contra litterarie magis interesse dignum. Auctio conflictus transformare posset quandam fictionem scientificam seriei B in realitatem. Quid enim accideret si proximis annis fundamentalistae aggressiones terroristicas armis nuclearibus perpetrarent? Non multum opus est ad atomicam bombam in magnam urbem americanam vel europaeam clam invehendam et eam displodendam. Quae esset reactio americana ad talem eventum? Quibus armis hoc puncto annihilarentur quae nationes? Et qui populi? Mortui numerarentur milionibus an miliardis? Possetne civilitas tali progressui supervivere?

Relinquentes apocalyptica scaenaria suo destino et ad nostras parvas res revertentes, 11 Septembris 2001 signat etiam abruptum (quamquam partialem et temporaneum) occasum quarundam nostrarum hallucinationum. Omnes, omnes, omnes qui uno vel alio modo se in aggressione turrium geminarum involutos invenerunt — sive in veste victimarum, sive testium ocularium, sive simplicium telespectatorum — rettulerunt se impressionem habuisse pelliculae assistendi. Omnia cerebra omnium hominum totius divitis mundi occidentalis per annos et annos contaminata sunt hallucinationibus quas cinematographia et televisio cotidie in ea infuderunt. Cerebra nostra sic didicerunt quasdam catastrophes esse effectus speciales, et nunc difficulter interpretationem mutant. Nimis hallucinationes per nimis longum tempus cerebris nostris ficticiam experientiam praebuerunt de quibusdam categoriis phaenomenorum quas oblivisci amplius non possumus. Dum turres Novi Eboraci ardebant et ruebant, pars cerebri milionum et milionum hominum magis perturbata erat absentia irruptionis in scaenam Bruce Willis vel Sylvester Stallone vel Schwarzenegger vel heroïs de turno, quam ipsa clade. Assueti videre Malos punitos ante pelliculae finem, perturbati remansimus absentia personarum quae partem malorum agerent. Summa fortuna pro publico imaginario erat nomen — unum solum nomen — quod festinanter conscribi posset — volens nolens — pro parte heroïs negativi. Osama Bin Laden, fanaticus miliardarius saudita, persona quae videtur ex penna scaenarii sine originalitate emanare. Pellicula salva est. Ei iam dederunt etiam titulum: Iustitia infinita. (Infinite Justice; potuerunt melius facere; exempli gratia Justice Forever). Ut comprehendi possit, realitas copiare debet ex hallucinationibus quibus assueti sumus. Dico haec omnia dum ego ipse me contaminatum invenio ab annis et annis hallucinationum televisivarum. Stultissima pars cerebri mei impatienter exspectat ut incipiat bellum quod pelliculam continuabit. Ego optime scio non esse pelliculam, sed stulta pars cerebri mei in limbo hallucinationum quibus assueta est immersa est, et meas rationalizationes flocci facit. Non mihi grata est haec pars cerebri mei. Et tamen est et eam mecum teneo quia aliud facere non possum. Omnes exspectamus pelliculae prosecutionem quia insani sumus, quia percipere non desinimus rem postremo pelliculam esse. Omnes omnino insani sumus, et hac de re eodem modo sumus, etsi diversa mensura. Ideo plerumque non animadvertimus. Solum cum clades nos vere stringit nebula per aliquot momenta scinditur et hallucinationes ad tempus occidunt. Sed luciditas parum durat, si modo luciditas esse potest. Postridie ruinae turrium World Trade Center intravi in quandam tabernam ad cappuccinum bibendum. Tabernarius iuvenis est. Faciem normalem habet. Radio accensa est, et vox dicit in signum luctus pro tragoedia americana ludos pedilusorios eo die in programmate dilatos esse. Tabernarius imprecatur, blasphemat. Inter unum et alterum improperium mussat se illa vespera ludum prorsus videre velle. Velum non omnibus scissum est. Multi iam adeo perditi sunt intra suas hallucinationes ut nihil reale, verisimiliter, eos amplius attingere possit. Etiam terroristae islamici insani sunt. Aliquis scripsit se timere, ab hodie, conflictum inter diversas culturas. Non est hoc problema. Verum et unicum problema est conflictus inter insanias incompatibiles. Quaenam erit insania victrix?

Iura omnia reservata ©2001 Roberto Quaglia et Associatio Delos Books