Secundum Robert Sheckley, per troppo tempo iam Roberto Quaglia non fuit famosus. Secundum Ugo Malaguti, genius est. Robertus Quaglia, scilicet repraesentans fictionis scientificae patriae nostrae extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia recusare responsa.

Veri amatores fictionis scientificae cotidie magis gaudent. Non quia novi superbi et sublimes fictionis scientificae libri in bibliopoliis appareant (immo contra!). Non quia pelliculae fictionis scientificae tandem sint illa praeclara opera quae esse possent (numquam! — exceptis rarissimis exceptionibus, optima fictionis scientificae pellicula ne decimam quidem partem commotionum suscitat quas mediocris fictionis scientificae liber aliquot decenniorum ante). Minime. Veri amatores fictionis scientificae gaudent ob altissimam experientiarum quas amator fictionis scientificae experiri ambire potest: scilicet vivere in propria realitate fictioscientifica.
Mundus cotidie magis similis est libro fictionis scientificae. Pulchro libro fictionis scientificae. Mundus igitur semper pulchrior est, praesertim quia non solum semper pulchrior est, ut in fastidiosa Walt Disney pictura animata, sed etiam semper foedior, ut in pulchro Philip Dick libro. Non igitur foedus modo griseo et taedioso, sed foedus modo vario, surreali, incredibili et tragicomico. Quid amplius volumus? Quis umquam vivere vellet in Walt Disney pictura animata, ubi fumare non licet, nec Malum eligere cum Bonum rebus obeundis impar est, nec mingere et cacare (vidistisne umquam aliquem alvum exonerantem in Walt Disney pictura animata?), nec sanum sexum insanumque facere, nec libere vagari per Interrete inter situs culturales et porno, nec ideam originalem habere et gestum insolitum vel inconsultum facere? Fit in Italia in usu, inter iuvenissimos, parentes proprios occidere. Parenticidium est argumentum litterarium magni effectus et notabilium traditionum. (Quodam mane primae lucis mensis Iunii anni 1872 patrem meum occidi — actus qui, illo tempore, profundam mihi impressionem fecit — Ambrose Bierce). Ex parte artistica, bene faciunt media argumentum urgere ad illud amplificandum, semper magis usitatum reddendum et igitur ad excitandum illum circulum virtuosum se ipsum alentem aemulationis qui in futuro vitam dare poterit rebus dignis quae intersint: strages massivae parentum a puellulis minorennibus identitatem quaerentibus, executio parentum propriorum in directum per Interrete, cum iterationibus in pay-per-view, editiones Magni Fratris cum solis pueris qui antea saltem unum parentem quisque occiderint. Televisio creat id quod monstrat, ideo realitas fit fictioscientifica per vim. Cum in futuro extincta erunt omnia animalia visu pulchra, consociationes pro tutela animalium visu pulchrorum (vidistisne umquam aliquem pugnantem contra exterminium culicum vel pulicum?) ad senes se convertent, etiamsi in summa non agitur plerumque de subiectis nimis visu pulchris, magno speciei fastidio. Species (humana, scilicet) gaudet de phaenomeno quale parenticidium massivum, utili ad iuvenescendos et revigorandos proprios ordines. Ut in regno animali herbivoris commodi sunt carnivori ad eliminandos individuos gregis debiliores et aegrotos, sic in regno humano — sine praedatoribus naturalibus relicto — commoda sunt epidemiae, fames, bella et, least but not last, ventura consuetudo parenticidii massivi. Hac in ratione media, unici amplificatores possibiles phaenomeni in praesenti ad paucos casus circumscripti, inopinanter revera in servitio speciei humanae se revelant.

Sed etiam parenticidium massivum prius vel posterius fiet usus taediosus cui nemo amplius attendet, ut iam hodie cum mortuis in via celeri diebus festivis vel centenis milibus hominum ab alcohole et tabaco occisorum. Cum modus moriendi nimis consuetus fit, suum exoticum amittit et subito invisibilis fit, eo sensu quod nemo amplius illum notat. Sed semel realitas fictioscientifica facta, numquam desinit. Fictioscientificatio mundi probabiliter phaenomenon irreversibile est. Et ob hoc principium universale parentibus occisis futuri clonatio post mortem garantietur. Ingeniosa inventio alicuius mentis insanae quae primum utilissima erit ad persuadendos etiam pueros inhibitiores de utilitate morali et spectaculari, praeter ecologicam, indubie ardui gestus parenticidii. Et secundo praebebit tribubus humanis bonum acervum novae materiae recentis super qua aliquandiu spectaculum facere. Facilius erit iuveni puellae matrem propriam occidere, vel puerulo patrem necare, sciens hoc modo parentem clonari posse gratis, ita transformatum ex sene vel sena molesta in iuvenem fetum et deinde parvum infantem sumptibus sponsorum. Iam, quia parvi cloni parentum occisorum suscitabunt morbosum et paululum pedophilum studium humanitatis telespectatricis, et sponsores magnam pecuniam solvent dummodo possint sua signa cum clonis trucidatorum associare, symbolo renascentiae, novae vitae et spei post tantum sanguinem et tragoediam. Parentes proprios occidere congruenter omnibus in operationem felicem etiam ex parte pecuniaria transformabitur, nullo habito respectu a classe sociali et oeconomica originis. Hodie ut hodie, soli filii divitum aliquot nummos lucrantur necando mammam et papam. Ceteri ad summum hereditant mutuum, quod non est omnino optimum, praesertim considerato labore animi et legalibus postumis quae parenticidium secum fert.

Alia consuetudo magni momenti eo tempore quo scribo est catastrophe alimentaria. Iam, est modus et modus se invenire in catastrophe alimentaria. Vetus modus, ille traditionalis, tam carus progenitoribus nostris, est ille famis. Fames. Una de personis principalibus Bibliae, una cum locustis. Entitas omnino incomprehensibilis puero moderno educato inter nuntios crustulorum et excursiones in macella sine fine. Catastrophe omnino extra modum in imaginario mundi moderni (illius divitis ubi nos sumus). Iam et in perpetuum sumus in libro fictionis scientificae, igitur cum tempus est catastrophes alimentariae, agi debet de aliquo litterario et fictioscientifico. Eia... nonne enim syndrome bovis insanae est purissima science fiction? Elementum technologicum phaenomeni evidens est, et agitur de nihilo minus quam de sic dicto complexu Frankenstein (sic Isaac Asimov definivit argumentum proprium tot litteraturae fictionis scientificae de fructibus progressus qui contra eum qui illos genuit revolvuntur). Epidemia inter boves enim directa consequentia est facti quod boves quos alimus ad offas nobis faciendas nutriuntur — ad pecuniam parcendam — cadaveribus aliarum bovium in pulverem redactis, duplex horrenda perversio quia animal herbivorum a milionibus annorum cogitur carnem comedere loco herbae, ita transformatum in carnivorum contra naturam, insuper cannibalem (quomodo vos sentiretis si vobis darent ad comedendum avunculum vestrum? — et tamen herbivori non estis!). Agitur igitur de discreta science fiction cum modico horroris, qui non nocet. Deerat elementum mysterii, sed feliciter syndromen bovis insanae statim secuta est illa porci putridi, sic, scilicet, epidemia aphthae epizooticae, quae seriem interrogationum non neglegendarum ponit: quis nexus est inter duas epidemias? Cur exploserunt momentis tam propinquis? Quomodo ambae in Anglia? Cum tot aliis terris quae sunt in mundo! Quae erit nunc tertia plaga ventura, quae feriet scilicet et ipsa in Anglia?

Non sunt amplius dubia. Realitas argumentum habet, et est argumentum fictionis scientificae. Liber realitatis fit magis captivus die post diem. Duobus diebus ante (tempore subiectivo scribentis) annuntiatio tota italica — statim diffusa in toto mundo — proximae clonationis entis humani. Non putabam Cogitationem meam Stochasticam paucorum annorum ante de commodis clonationis humanae consequentias tales provocaturam. Saltem non tam cito. Estne enim imaginabile scientificum italicum de quo agitur, doctorem Severino Antinori, non fecisse investigationes in Interrete de themate clonationis humanae, meum articulum de re inveniens? Estne imaginabile eum non influxum mansisse ab his quae legerit, praesertim consideratis suis posterioribus decisionibus? Estne denique imaginabile haec omnia evenire extra librum fictionis scientificae?

Clonatio erit, sicut erunt aliae epidemiae surreales et mirabilia ultra imaginationem cuiusvis scriptoris carne et ossibus, quia tandem invenimur in libro quem omnes semper legere voluissemus, et aliqui ex nobis scribere voluissent. Deus est scriptor fictionis scientificae, et lente genus exercet. Et quia argumentum evidens est, debemus exspectare nexum inter fila variarum vicissitudinum. Et tunc, ut in libro Frederik Forsythe, repentinus eventus clonationem et epidemias animalium connectet, in evolutione eleganti quae dabit quod comedant milionibus ecologistarum quaerentibus proelia pugnanda ne in libro vacantem relinquant partem antagonistae. Loco in traditionalibus corporibus animalium ab cultura, caro enim directe alletur in immensis vasis culturae. Caro non amplius crescet super animalia, locum infidum et inappropriatum, immundum, dignum humanitate primitiva et barbarica, sed in asepticis et purissimis vasis culturae. Hoc secum feret eventualiter extinctionem bovium, porcorum et similium, destinum iam inevitabile cuivis mammifero qui ultimis milionibus annorum non didicerit se plus quam utilem reddere torvis entibus humanis. Boves et porci igitur in oblivione extinctionis adiungent elephantos, tigres, rhinocerotes et omnia alia mammifera non proprie domestica quae illo tempore iam molestiam e mundo tollere providerint. Cum clonatione carnis et culturis in vasis, etiam strategia se ab hominibus comedi faciendi non amplius sufficiet speciei ad supervivendum virulentae expansioni humanitatis. Animalistae tunc invenient ubi possunt novam rationem essendi et pugnabunt novam pugnam pro iuribus sexualibus carnis. Carni culturae enim impedietur ob obvias rationes reproductio sexualis, et hoc praebebit utiles occasiones pugnae et controversiae cum eo qui se cum carne identificare sciverit.

Haec omnia sunt solum initium libri fictionis scientificae quem vivere coepimus. Deus adhuc scriptor iuvenis est. Demus ei aliquantum temporis ad familiaritatem capiendam, et tunc videbimus pulchra! Iam a primis capitibus tamen evidens fit Deum perparum habere ex Asimov. Iustum aliquantulum sense of wonder. Ceterum Spiritus Suus magis assimilatur illi Ambrose Bierce, gustum paradoxi habet ultra Sheckley audacissimum, ferocior esse scit quam Pohl et crudelior quam Spinrad. Speremus ne se revelet etiam insanior quam Dick.

Iura omnia reservata ©2001 Roberto Quaglia et Associatio Delos Books