Secundum Robert Sheckley, per troppo tempo iam Roberto Quaglia non fuit famosus. Secundum Ugo Malaguti, genius est. Robertus Quaglia, scilicet repraesentans fictionis scientificae patriae nostrae extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia recusare responsa.

Dives occidentalis mundus singulis annis transeuntibus semper ditior fit. Etiam aselli iam sciunt hoc magna ex parte deberi intensivae exploitationi opum (tam naturalium quam humanarum) Tertii Mundi. Dum nos divites igitur semper ditiores fimus reliqua humanitas semper pauperior fit. Non clarum est quamdiu hic ludiculus durare possit, cum inaequalitas semper maior fiat et natura serius ocius omnes inaequalitates rursus aequet implacabili entropiae processu, saepe per catastropharum magicam transiens. Fingamus tamen ludum satis procedere posse, et nos oblectemus imaginando quomodo hoc in nostros vivendi stilos et in nostrarum personalitatum evolutionem influere possit, vel contra non.

Maxima pars hominum stulti sunt. Haec elementaris notio est quam quaevis intelligens persona bene praesentem habere deberet. Curiose, agitur de notione quam etiam stulti possident. Quivis enim stultus semper de aliorum stultitia queretur, prorsus ac si ipse stultus non esset. Hoc fit in virtute facti quod natura mimos invenit. Bona pars stultorum perfecte intelligentiam mimari valet, capacitas quae etiam ad notabilia professionalia resultata ducere potest sicut universitatis cathedram, diurnarii munus vel medicinae lauream. Sed ne divagemur. Conclusio quam inde trahere possumus est non omnes stultos stultorum aspectum habere, dum non omnes intelligentes intelligentes videntur. Ex altera parte, sumite subiectum humanum incontrovertibiliter intelligens - genium, quendam multo intelligentiorem quam vos - et per cribrum stringentis et implacabilis analysis id traicite. Certi estote quod vi exprimendi et distillandi, distillandi et exprimendi, dempta illa parva portione splendidae et originalis genialitatis quae eum distinguit, magna pars eius quod superest est solitum concentratum frappé assortitae stultitiae quod etiam ex quovis idiota extrahere potuissetis. Si igitur verum est multos stultos se gerere ac si intelligentes essent, aeque verum est omnes intelligentes intrinsece etiam stultos esse.

Haec omnia fiunt quia natura non omnino stulta est, et cum stultitiam invenit optime sciebat cui rei serviret. Stultitia enim praecipuum glutinum est quod humanam societatem unitam tenet. Stultitia est quae omnes individuos, intelligentibus inclusis, fundamentaliter praevisibiles reddit. Et praevisibilitas actionum eius qui partem societatis facit ineluctabile elementum est ad ipsius societatis firmitatem. Societas enim complexum machinamentum est, aliquantum sicut autocinetum, sed multo magis. Si partes quae machinamentum componunt non omnes fideliter suam partem agunt mechanismus impeditur nec amplius operatur. Possetne autocinetum operari si carburator, omnibus matutinis, de ultimo sensu propriae carburatoris functionis se interrogaret, antequam decerneret num etiam illo die carburare inciperet necne? Si exiguus motor initialis decerneret vitam transactam unica cum functione maioris motoris accendendi non dignam esse quae vivatur, et subito, loco motoris accendendi, poemata componere inciperet? Si gubernaculum semel creativum gestum perficeret in oppositam partem flectens quam a rota gubernatoria impartitam? Humana societas in eo fundatur quod omnia machinamenta quae partem eius faciunt stulte persuasa sint se esse activitatem quam exercent. Hoc valet pro purgatoribus viarum sicut pro advocatis, pro lanionibus sicut pro politicis.

Bene, technologici progressus processus, coniunctus cum Tertii Mundi exploitationis processu, in divite mundo progressive semper magis obsoletum reddit crescentem numerum functionum (machinamentorum) olim indispensabilium. Productio fere omnium cito in Tertii Mundi nationes transfertur ubi opera manualis minus constat. Pergitur laborare et producere etiam in divitibus nationibus, sed magis magisque hoc fit solum ob meram coactionem repetendi. Exempli gratia, in divitibus nationibus industria minaria et siderurgica iam in mera iactura laborant, scilicet apertae manent solum ad placendum eis qui intus laborant. In futuro hoc verisimiliter fiet etiam pro omnibus aliis productionis generibus. Ex altera parte, quem sensum habet (et habebit) ad laborem ponere carissimum occidentalem divitem operarium cum est reliquus pauper mundus qui abundat gente parata ad omnia facienda pro frusto panis? In futuro (si ludus firmus manebit), dislocata servitus (iam operans) ulterius perficietur, et tota productio omnium quae diviti mundo serviunt in pauperibus nationibus complebitur (quae evidenter pauperes manere debebunt ut diviti mundo permittant divitem manere). Attentio: hic non est ideologicus sermo (ut quibusdam apparere posset). Est pura descriptio partis eius quod in mundo fiet si ludus in cursu firmus manere perget, descriptio ab omni iudicio mundata. Ut olim dixit Alessandro Testa, iudicium est peditum cogitationis. Est igitur gestus in publico limitandus, addo ego.

Ideale futurum optimisticorum asimovianorum scenariorum (technologia quae tandem humanitatem a labore liberat) igitur complebitur pro divitibus nationibus, super umeros pauperum, qui ceteroqui plerumque iam pauperes erant antequam dives mundus dives esset (alioquin ludo non interessent).

Liberati a productivi laboris onere, incipiemus tunc omnes alios labores demoliri. Cur umquam occidentale nosocomium carissimos occidentales medicos solvere deberet cum in olo-conferentia habilissimos Tertii Mundi medicos disponere poterit qui decimam partem constabunt? Nonne nostra tribunalia tandem accelerare, extenuare et convenientiorem et obiectiviorem reddere poterunt iustitiae cursum totam processualem activitatem iudicibus, procuratoribus, advocatis Tertii Mundi in occidentali iure poenali specializatis delegando? Breviter, dives occidentalis societas proximis decenniis magnam partem suorum machinamentorum demoliri posset eaque substituere utilioribus machinamentis in Tertio Mundo dislocatis. Quaedam ex functionibus, ut commercium minutum, iam in exstinctione sunt, a magna distributione substitutae. Aliae functiones aliter supplantabuntur.

Politici futuri, exempli gratia, merae repraesentationes ad computatrum synthetizatae esse poterunt. Postremo, quis umquam Bill Clinton vel Rocco Buttiglione suis oculis vidit? Et quis umquam eos vere videre eget? Politici iam solum in televisione videntur, et post paucos annos computatra perfecte valebunt facile construere visivas repraesentationes inexsistentium individuorum perfecte ab authenticis individuis indistinguibiles. Et tunc, nonne convenientius erit in totum politicam classem divitum nationum eliminare, eam substituendo vasta et exhaustiva acie omnino virtualium politicorum? Ex definitione, bonus politicus in democratica societate simpliciter is est qui optime valeat interpretari voluntatem partis populi quae eum elegit. Age, quis melius quam virtualis politicus perfectam huius functionis adimpletionem garantit? Interrete enim cuivis permittet cum perito programmate interagere quod post vultum politici pro quo quis votaverit latebit, ei omnes desideratas instructiones impartiens. Naturaliter, quisque civis influere poterit exclusive in politicum quem votaverit (etiam suffragia evidenter solum per Interrete fient). Virtualis politicus aget optime observans voluntatem maioritatis eorum qui eum votaverint, conans tamen rationem habere etiam indicationum propriae minoritatis. Quid umquam tamen dicere poterit virtualis politicus qui non aliud quam in computatro exsistit? De norma, politicorum sermones semper iidem sunt, eo sensu quod ex quo mundus mundus est nugae quae in gentem capiunt semper eaedem sunt. Specificum tamen programma-tubularium providebit ad pseudo-varietatem emissis sermonibus assicurandam, et peritum programma ad feedback continuarum perscrutationum detectionem et interpretationem miram corriget, eligens tempore novam classem virtualium politicorum, re vera constitutam naturali selectione optimorum peritorum systematum in circulatione. Virtualis politicus incorruptibilis erit, non dilapidabit publicam pecuniam ad proprias clientelas pascendas, in cambium suffragiorum et pro caeruleo autocineto et pro aliis propriis personalibus gratificationibus. Praeterea virtualis politicus vultum, corpus et vestes habebit quae nos pro eo (vel pro ea) eligemus, aliquantum sicut iam hodie fit pro quibusdam videogames, sed maiore cum praecisione et efficacia. Etiam politici professio igitur in libera et divite societate ventura archiviabitur. Multae aliae professiones analogice evanescent, secundum tempora et modalitates hodie imprevisibiles.

Quae erit consequentia huius omnis pro civibus divitum nationum?

Incrementum temporis liberi. Re vera, semper plures homines non amplius laborare egebunt, quia societas fere totas suas necessitates ex servis in Tertio Mundo dislocatis trahet, vel ex computatrorum surrogatis functionibus. Hoc fortasse tandem nos liberare poterit a frenis et catenis identitatis.

Stabilis identitas fundamentalis character est in mundo ubi personae utilia machinamenta sunt machinae quae sine eis impeditur. In mundo praeterito (et magna ex parte etiam praesenti) chirurgus qui apto momento oblivisceretur se chirurgum esse ut potius se cantautorem crederet, minimam fiduciam inspiraret in aegroto sub suis ferramentis. Si noster fidus crustularius quodam matutino salsamentarius evigilaret, nos finiremus invenire nos edere bignè cum farcimine in nostri natalis festo, vel confecta iecusculorum pulli in matrimonii die. Originale fortasse, nihilominus tamen fastidiosum et inconveniens.

In mundo futuro, crustularius et salsamentarius non amplius erunt, substituti interactione inter coactum laborem e longinquo et magnam distributionem. Qui crustularius esse volet id facere poterit, sed solum pro hobby. Re vera, quivis labor solum pro hobby fiet, scilicet pro mero faciendi placito.

Si verum est raro individuum plus quam unam artem habere, verum est etiam eum qui tempus liberum habet saepe plus quam unum hobby habere. Cuique proprio hobby adhaeret plerumque bonum identitatis frustum. Nostra identitas. Erit fortasse etiam verum nos esse id quod edimus, sed infinite verius est nos esse id quod facimus. Saepe mutando id quod faciemus, plus quam unam identitatem quisque habebimus.

Plures identitates habere proprium stultitiae gradum demittit, cum stultitiae functio intime correlata sit cum necessitate aliquem suae identitati agglutinatum tenendi (et ita ad vitandum ne loco propriae functionis exercendae ei in mentem veniat aliquid aliud facere). In libera divite societate futura, humana stultitia partem suarum pretiosarum functionum, ad hodiernum diem indispensabilium, amittere posset, et igitur sensibiliter imminui posset. Re vera, solum alio transferretur (in Tertium Mundum), ubi semper maior stultitia necessaria erit ad impediendum ne servi rebellent. Re vera, bene inspicienti phaenomenon est ex parte iam hodie bene visibile, et brain drain appellatur, in Italia notum ut fuga cerebrorum (quod non est pelliculae titulus). Tertius Mundus continenter omnia sua optima cerebra amittit, quae - prorsus quia stulta non sunt - systematice in divites nationes emigrant, praesertim in Civitates Foederatas. Inter cetera, etiam Italia hoc phaenomeno laborat, eo hodie sensu quod qui aliquantum salis in cucurbita habet alibi studitum abit, et italica scientifica investigatio notorie est extremum lumen nationum magis evolutarum. Sumus igitur fortasse unica mundi natio quae aeque habiliter induit personam divitis nationis et nationis Tertii Mundi, sed haec parum significans divagatio in hoc contextu est.

Dives futura societas igitur stultitiam exportabit intelligentiam importando. Optimum negotium, nihil dicendum. Tempore opus erit ad nos exhauriendos ab omni stultitia per multa milia annorum stratificata - aliquantum sicut oceanum cochleari exhaurire - sed interdum mihi placet stulte optimista esse et cogitare id fieri posse. Loco magni periculi pro machinamenti functione, intelligentia fieri poterit indispensabile ingrediens ad impediendum ne persona taedeat et se interimat. Re vera, ad hoc obiectivum fortasse pervenietur per omnium eorum qui taedent suicidium. Etiam hic distinguere poterimus inter reale et virtuale suicidium. Reales suicidae se interiment et satis. Non multum explicandum. Virtuales suicidae erunt contra illi qui in perpetuum se in hallucinatoriis meandris pansensorialium futuri videogamium amittent. Classis virtualium suicidarum fortasse plus temporis ad evanescendum impendet, cum physica suicidarum subiectorum mors plerumque multis decenniis eorum mentalem mortem sequatur. Magis quam aliud tempore exstinguentur ob defectam sexualem reproductionem. Haec praevisio, quae inverisimilis apparere potest, re vera iam embryonaliter in actu est et sub omnium oculis: in divitibus nationibus continenter crescunt realia suicidia idque fit mensura proportionali ad nationis divitiarum incrementum (notum est florentissimam Sueciam per decennia primatum in hoc ambitu tenuisse); ex altero fronte, pueri qui suam mentalem vitam in playstation et in portatilibus videogamibus comburere coeperunt iam inarrestabilis aestus sunt. Quid dicam cum videogamia pansensorialia erunt et lusores vere intus se perdere poterunt, omnino obliviscentes foris exsistere!

Considerabiliter demissis communibus stultitiae gradibus (totalis humanae stultitiae eliminatio contra naturam phantasia manet), identitates colligere fieri posset Mater omnium Oblectamentorum pro residuis intelligentibus. Propriam vitam vivere ita vere magis assimilaretur gestui pingendi tabulam quam faciendi arithmeticam summam. Eligere vivere aliquot annos ut erro, deinde aliquot annos ut artifex, deinde parvam tabernam gemmarum aperire vendens monilia et inaures synthetici electri continentis authentica venenosa insecta (valde in usu post aliquot annos), deinde subito vitam mutare et argentarius fieri (quisque suam personalem argentariam in Interrete aperire poterit), deinde omnia liquidare et clandestinam aleae domum inaugurare (semper in Interrete), histrionem vel histriam pornographicae telenovelae agere (praestigiosa ars a futuri matribus incitata), gelata vendere, sutoris artem resuscitare, beneficum institutum pro praeventione schizophreniae a videogame aperire, denique in sapientiae culmine ad erronem redire. In summa, ageretur semper de vita satis stulta, sed saltem aliquantum magis varia respectu magni planitiei praeteritorum temporum ubi unica res per totam propriam exsistentiam fiebat.

Haec omnia in contextu societatis semper ditioris et semper magis decadentis. Magna bacchatio multitudinis individuorum cum paucis aliis officiis praeter illud se ipsos quaerendi... et plures inveniendi. Quaedam species novae renascentiae - omnino mentalis - fructus interactionis milionum individuorum non amplius traditionali humanae stultitiae vinctorum et liberorum crescere et maturescere omnes simul vel in voluntaria solitudine. Fortasse etiam splendidus cycni cantus pro ea quae postea forte memorabitur ut insolita cogitationis et intelligentiae bulla in longo ceteroqui satis inepto humanae epopeiae itinere. Sane, quia renascentiae mentali utcumque opponetur surgens et probabiliter inarrestabilis decadentia, quae longo tempore praevalebit lucra ad nihilum redigens. Super libertatem amandi praevalebit libertas amare desinendi et nativitatis indices ad ultimum descendent, usque ad festi finem. Etiam sexus negotia Tertio Mundo delegabuntur et unicus modus participandi erit ille iam crescens sexualis turismi, qui in magis disinhibitis nationibus iam magis magisque etiam feminas contagiat.

Naturaliter, omnia quae modo ausus sum numquam evenient. Notum enim iam et demonstratum est realitatem deinde semper finire superare phantasiam. Igitur exspectemus futurum multo magis mirum quam illud quod ego vel quisquis alius delineare se oblectare possit. Etiam et praesertim quod attinet ad transformationes quae intra nostra capita, in nostris cerebris vel in eo quod ea substituet complebuntur.

Iura omnia reservata ©2000 Roberto Quaglia et Associatio Delos Books