Secundum Robert Sheckley, per troppo tempo iam Roberto Quaglia non fuit famosus. Secundum Ugo Malaguti, genius est. Robertus Quaglia, scilicet repraesentans fictionis scientificae patriae nostrae extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia recusare responsa.

Erat olim nox, et obscura et minax erat. Sed erat etiam magicum intervallum in quo diurni labores digerebantur et metabolizabantur. Extra cavernam erant solum pericula, et dormire unica res sensata erat quae fieret. Erat adhuc tempus quo nocte vere obscurum fiebat, et obscuritas impossibilem reddebat quamlibet venationis vel fugae a naturae periculis activitatem. Illud tempus diu duravit, miliones et miliones annorum, et ignis inventio id vix labefecit. Opus fuit inventione electricae energiae, ante manipulum decenniorum, ut nox vere insidiari inciperetur. Electrica energia et praesertim lux quam producit unum est ex illis extraordinariis miraculis quae nobis pro concessis videntur solum quia inde a nativitate assuevimus. Exsistunt animalia quae nocte vident, ut feles et ululae. Miliones annorum impenderunt ad suos oculos obscuritati adaptandos. Praehistoriae hominibus non nimis intererat in obscuro videre, alioquin etiam nos sensibiliores oculos evolvissemus. Decursu temporis tamen evidenter sententiam mutavimus, et celerrime electricam lucem invenimus ne tempus cum evolutione perderemus. Quis umquam hodie miliones annorum ad dispositionem habet ut sibi par oculorum crescere faciat qui ut Deus iubet etiam in obscuritate operentur?

Sola electrica lux tamen sufficiens non fuit ad noctem eliminandam. Ex parte problema obscuritatis solvit, concedo. Sed nox non solum obscuritas est. Exempli gratia est etiam frigus. Nocte frigidius est, idque hieme problema constituere potest. Possumus domum nostram et urbis vias illuminare, sed calefacere possumus solum domum nostram. Quantamlibet lucem in vialibus lampadibus ponamus, sub divo si friget friget. Non est aliquid quod nos domo exire impediat, nos tamen aliquantum dehortatur. Sed nox non solum obscuritas et frigus est. Est etiam absentia activae gentis. Est momentum quo omnes vel fere omnes dormiunt. Solutis vel utcumque attenuatis obscuritatis et frigoris symptomatibus, intellegimus noctem esse ex eo quod circum nos nemo est quia omnes dormiunt. Et tunc quid nobis restat faciendum nisi dormitum ire etiam nos? Etiam quia traditionaliter alii homines nobis serviunt ut simul laboremus, simul nos oblectemus, in summa omnes illae res sociales. Et si omnes dormiunt, fortasse nobis convenit dormire etiam nos. Etiam quia contra nos oporteret dormire cum illi vigilant et ita porro. Et tandem, in perfecta solitudine, quid umquam combinaremus? Et quomodo superviveremus? Et cum quo nos copularemus?

Tunc animadvertimus noctem inertiam habere quae aegre moritur. Omnia eius symptomata quae talem eam reddiderunt eliminamus, ea tamen persistit, quamquam non intacta. Si in parvo rurali vico etiam hodie nox nox est ad 100% quia omnes dormiunt, hoc iam non amplius verum est in magna urbe. In qualibet metropoli est percentuale populi quod enim noctis vocationi non respondet nec dormitum it. Quidam ita agunt ob laborem, alii ob oblectamentum, alii adhuc ob desperationem. Est utcumque primum noctis cedendi signum. In urbe possibile est vigilare loco dormiendi et etiam invenire aliquem cum quo aliquid pulchri vel turpis vel utilis facere. Sed nox semper nox manet. Scilicet aptissimum tempus necessariae quieti dedicandum. In theoria non est amplius ullum dramaticum motivum (obscuritas, frigus, periculum) quod homines impediat quominus suas humanas res nocte faciant loco (vel praeter quam) die. Unica vera ratio cur nox exsistere pergit est quia omnes homines persuasi sunt eam exsistere, et eam in bene praecisa sectione arcus viginti quattuor horarum inveniri. Est igitur canis qui suam caudam mordet. Nox, iam inutilis, non evanescit quia nemo eam evanescere exspectat. Omnes eadem hora dormitum eunt quia omnes eadem hora dormitum eunt.

Quantum temporis adhuc nox firma manere potest antequam evanescat, cum - ut modo vidimus - ea iam suam exsistentiam fundet solum in persistentia humanarum consuetudinum?

Parum temporis, dico ego. Minus quam creditur. Re vera, ea iam idealiter iam mortua est. Et in quodam ambitu iam quamlibet significationem amisit. Sed non agitur de ambitu parvi momenti. Est ambitus cum quo mox omnes in perpetuum negotium habebunt.

Ut aliquid mutemus, de Interrete loquor, vero et unico regno super quod sol numquam occidit. Interrete noctis conceptum e vita humanitatis eliminat. Ex quo nocte non amplius est obscuritas frigus et periculum, nox mera conventionum res est. Quae tamen omnem significationem amittunt si in aliam mundi regionem quis se movet. Cum Interrete, omnia loca aequidistantia sunt et omni momento quis est in qualibet diei et noctis hora. Tu navigas vel laboras in Interrete et tu decernis quo momento diei vel noctis sis. Nox est in Italia et tu vis facere res quae typice die fiunt? Laborare, communicare, etc.? Per aliquot horas Americam ad dispositionem habes. Emis et vendis in Wall Street. Deinde etiam illic vesperascit et tunc te in Australiam vel Asiam moves ubi mane est et aliquid combinas etiam illic. Si vivere in Interrete discis, post aliquod tempus tuae relationes, tam commerciales quam personales, per totum terrestrem globum extenduntur.

In praesenti Interrete adhuc minorem partem humanarum activitatum repraesentat. Sed omnes concordant in futuro maiorem partem humanarum relationum inde transituram. In praesenti igitur statu, si tu pars es huius online minoritatis, computatrum accendis et ad libitum exis e nocte in qua vicini tui inveniuntur et in mentali horario quod vis per tempus quod vis vivis. Sed cum computatrum exstinguis, circum te reapparet mentale horarium tuorum concivium. Haec omnia destinata sunt dramatice in futuro mutari.

Cum Interrete erit ineluctabile laboris instrumentum pro maiore parte divitis occidentalis mundi, communicata horaria in perpetuum evanescent, et cum eis, nox. Globalis Vicus entitas chronoclasta est. In eodem physico loco, convivent in futuro individui qui vivent dissynchronizatis biorhythmicis synchroniis. Quaestio semper frequentior, iam hodie typica in Interrete, cras usitata etiam in contextibus extra Interrete, erit: Quae hora illic nunc est? Hoc accidet etiam veterem amicum in via obviam habens. Quae hora tibi est? esse posset una ex primis sollemnibus quaestionibus quas inter nos commutabimus loco Quomodo vales?

Mihi est tarda nox. Somno collabor. respondebit tunc aliquis hora nona matutina. Etiam mihi est nox. respondebit fortasse alter, Sed ego nocte numquam dormire valeo. Ita ea utor ad laborandum et deinde aliquantum die dormio, simulac obscurum fit.

Erit mundus magis confusus et complexus quam ille cui assueti eramus, sed etiam mundus liberior, novis occasionibus densus. Par coniugum qui non concordarent, loco divortii vel separationis possent initio se limitare ad proprios biorhythmos dissynchronizandos, ita ut alteri dies sit cum alteri nox sit, eo modo ut numquam nisi fugaciter conveniant, ad ientaculum vel cenam pro punctis visus. Ex altera parte, idem phaenomenon saepe causa, loco effectus, matrimonialis crisis esse posset. Aliquando perveniri posset ad necessitatem includendi, inter matrimonialis contractus clausulas, etiam quiddam huiusmodi ...nec non vos obligatis vivere secundum synchronizata horaria nec non vos amare donec mors vos separet etc.

Noctem finiens, Interrete praeterea permittet ut nimiae populationis problema dimidietur. Vel duplicetur, pro punctis visus. Nimiae populationis problema dimidiabitur quia erit duplum spatii pro omnibus. Nonne semper verum fuit nocte neminem circumvagari? Totum spatiotempus inutilizatum! Cum noctis fine, nullum amplius spatiotemporis dispendium. Quolibet momento erit duplum spatii et occasionum quam esse possent in mundo qui adhuc noctem habeat. In quolibet divitis mundi loco, enim, a tertia parte ad dimidiam populi constanter dormiendo occupata erit. Alia percentuale vivet in subiectivo vespertino horario, scilicet in sella ante telescreen. In summa, dimidia pars populi quae quieta domi suae manet in vegetativo statu sine aliorum impedimento nec interferentia. Etiam in viis, commeatus dimidiabitur. Ex altera parte, nimiae populationis problema intrinsece duplicabitur, eo sensu quod, cum sit spatium et occasio pro duplo personarum, finient post aliquod tempus duplum personarum esse, quae omnia spatia et momenta disponibilia saturabunt. Etiam in viis, commeatus resaturabitur usque ad inevitabilem finalem permanentis horae culminis statum. Hoc puncto, ad situationem meliorandam opus esset alia nocte eliminanda, sed non erit. Erit igitur serius ocius fortasse necessarium per legem duplicare quantitatem temporis quam quisque dormiendo transigere debebit (cum aliquo obligatorio chemico adiumento fortasse per legem in potabili aqua dissoluto), ita ut aliis spatium fiat, sed hic alius sermo est. Etiam quia serius ocius, ad subsequentem populi duplicationem, opus erit utcumque alia Terra quae se nostrae instar in alio manipulo annorum impleat, et ita porro. Melius est de eo non cogitare.

Gradum retro faciamus. Initio, noctis finis duplicabit laboris loca. Hoc nos per aliquod tempus laetos reddere deberet. Et contenti erunt etiam capitalistae, cum noctis finis evidenter permittet duplicare nationale productum brutum cuiuslibet nationis. Patientia si duplicabitur etiam inquinamentum.

Pro omnibus qui fame vel cancro non morientur erit futurum grandiosum vel non. Bonam noctem.

Iura omnia reservata. Vetita est reproductio in toto vel ex parte textus et photographiarum sine praevia auctorizatione directionis Delos Science Fiction et eorum quibus ius est.

Iura omnia reservata ©2000 Roberto Quaglia et Associatio Delos Books