Secundum Robert Sheckley, nimio iam tempore Roberto Quaglia non fuit famosus. Secundum Ugo Malaguti, genius est. Robertus Quaglia, scilicet repraesentans fictionis scientificae patriae nostrae extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia recusare responsa.

Aspicio a finestrino et mihi videtur videre televisionem. Scio me esse in aeroplano, sed ei non credo, tanto sum consuetus ei non esse. Unicus stimulus sensorialis qui me informat quod ego sum in aeroplano est id quod mei oculi mihi monstrant. Sed quomodo fit ut credatur adhuc oculis, a televisione in poi? Foras a finestrino, terra in basso se allontana modo minus credibili quam in quolibet telefilm. Oblò non est ne quidem 14 pollices, et non est ne quidem valde mundus. Mea televisio domus est 28 pollices et schermo est semper transparentior hoc oblò. Quomodo facio ad credendum me esse super aeroplano potius quam ante televisionem scarsae qualitatis? Postremo, omni vice qua video paesaggium ex puncto visus aeroplani in realitate ego me reperio domi meae in poltrona et sto guardando teleschermo. Ex puncto visus sensoriali non habeo elementa revera convincentia quae mihi faciant credere me esse super aeroplano. Solum ratiocinium mihi lo dicit, sed quid valet spiritus rationalis in cerebro minato a nimiis annis hallucinationum condivisarum? Sum igitur in aeroplano, sed stento me inde accorgere. Me aspicio circum et noto quod etiam alii non videntur nimis consapevoli essendi super aeroplano. Ceterum, quam faciem debet habere persona consapevolis essendi super aeroplano in volo?
Tanto me sforzo ad me reddendum conto essendi super aeroplano ut tandem paulum ci riesco et, naturaliter, me spavento. Repente me rogo: quid hic facio ego quassù sine ne quidem uno paracadute? Verum est quod aeroplani plerumque non cadunt, tamen me disturbat factum me accorgendi quod continuatio meae vitae se reperiat dependere a facto quod unus motor non se extinguat, unus pilota non collassi, et cetera, scilicet a serie circostanziarum super quibus ego non sum personaliter capax exercendi ullum controllum. Ego smetto cum fatiga fumandi ad vitandum quod mihi veniat infarctus et deinde fortasse infarctus venit pilotae qui sta guidando aeroplanum super quo me reperio ego. Sed res quae magis me innervosisce, me reddo conto, est fructus mundi hallucinatorii in quo nos omnes ci reperimus ex quo televisiones invaserunt nostra salotti: in octanta per cento casuum in quibus meum cerebrum vidit id quod mei oculi nunc vident al di là oblò, scilicet panoramicam in volo territorii, post paulum coeperunt guai. Vagli a spiegare meo cerebro quod in illis casibus agebatur de mala fiction televisiva et quod illae imagines erant irreales et erant super teleschermo et non erant in nullo modo collegatae cum realitate! Non est verso. Cum se guarda mille vices plus televisionis quam se voli, se finit ad credendum nel profundo cerebri - quod ad essendum verum sit id quod succedit cum aeroplanum volat super teleschermo potius quam cum aeroplanum volat foras ab oblò, scilicet in sic dicta realitate. Et plerumque, cum aeroplanum volat super teleschermo est quanto meno dirottamentum in agguato, unus scontro a fuoco cum pattuglia top gun hostium, atterraggio fortunae super Andes vel in medio oceano, depressurizatio improvvisa abitacoli (cum decenis passeggeri risucchiati foras in vuoto) vel simpliciter explosio in volo sine superstitibus. Adhuc peius cum aeroplanum volat in telegiornale. Telegiornali se adoperano in prima linea ad convincendos cives de facto quod aeroplani naturaliter caschino. Cum diabolica perseveranza, telegiornali selectionano enim, inter milia volorum quae aeroplani quotidie perficiunt in toto mundo, solum illa quae se sunt conclusa cum morte passeggeri. Non est niente da fare, mihi dico, combattuto inter oppositas alternativas non me reddendi conto essendi super aeroplano et sic me standi tranquillum vel me inde reddendi conto et me innervosire. Vel volo magis, in futuro, vel guardo minus televisionis.
Sed non sum salitus super aeroplanum ad finem annoiandi deinde vos cronaca mearum divagationum in merito. Sum salitus super aeroplanum (immo, super quattuor aeroplanos in die et dimidio!) ob aliam valde nobiliorem rationem.
Sum in missione pro Delos.
Nescio num vobis sit umquam capitatum esse in missione pro Delos. Roba quae c'entra cum destino et caso et fictione scientifica. Paulum ut totum, del resto. Pauci sciunt quid sit destinum, nemo scit quid sit caso, et minus personae adhuc sciunt quid sit fictio scientifica. In missione pro Delos! Aliquibus accidit ob essendo incontrato Sosio super via Damasci. Mihi accidit ob eum essendo incontrato al Salone Libri Torini.

 Ut iam venit insegnato etiam in asili (ultra quam in scholis, universitatibus et orfanotrofiis), Delos vinse premium quale Sito Italiano Culturale Anni. Personaliter, sum fere immunis fascino premiorum, cum ea non nobilitino meum contum in banca. Tamen, parafrasando generalem Schwarzkopf in merito Bello Golfi, melius est quaerere usque ad ultimum vitare participandum premio, sed cum ci non se riesce, tunc oportet vincere!
Prorsus ut generalis Schwarzkopf, Delos igitur vinse, debellando in scioltezza adversarios. Et nostrae truppae non riportaverunt ne quidem menomationes geneticas! Meritum Sosio vel demeritum Schwarzkopf? Al Salone Libri Torini, Sosio, Manzieri et ego avevamo modo assistito praesentationi sitorum finalistorum cum magnus Vito Cellamaro se fece sotto cum suo graditissimo invito. Sulle prime non ci siamo accorti quod agebatur de magno Vito Cellamaro. Sulle prime nobis videbatur simpliciter typus qui volebat loqui nobiscum. Succede, a volte. Est typicum communitatum humanarum factum quod aliquis velit loqui cum aliquo altero. Post paucos minutos, tamen, dovemmo nos reddere conto quod agebatur de magno Vito Cellamaro, Assessorato Culturae Tarenti, qui invitabat Delos, in persona Silvio Sosio, ad participandum spesato in tutto - convegno super Interrete et scriptura in sua urbe. Magne Vito Cellamaro! Ce ne fossero, in giro, qui nos invitent spesati in tutto in tournée ad loquendum de Interrete! Sosio (quem pro neglegentibus lectoribus ultimae horae recordor esse directorem Delos), tamen, habebat alios impegni pro diebus convegni. Manzieri, etiam, die in quo erat eundum Tarentum esset impegnato Torino ad ritirandum premium Delos! Avanzavo ego. Facta aliqua rapida reflexione, dovetti me accorgere quod pro diebus convegni ego essem contra impegnato ad prendendam partem eidem.
Et eccomi nunc super aeroplano Alitalia una cum Albano et Romina Power (quid voletis farci sunt a bordo etiam ipsi) directo Brundisium sine sciendo bene cur, sperans quod aeroplanum non caschi.
Non casca. Etsi erat partito cum una hora retardi quia debuerunt cambiare unum pezzum ruptum et all'arrivo pompieri presidiano nostrum et solum nostrum! - atterraggium. Et post atterraggium pilota nos informat quod ivit totum bene, sine tamen entrare in particulares de quibus potuissent esse alternativae ab eo ipso evidenter consideratae. Al aeroporto reperio navettam quae me exspectat ad transportandum me Tarentum. Non exspectat solum me. Alii duo invitati al convegno condividono mecum tragittum. Agitur de duobus subiectis bene distinctis, qui evidenter occupant positiones valde longinquas in tassonomia antropica. Ambo masculi sulla trentina, unus est vestitus optime et alter est vestitus normale. Ille vestitus optime videtur iuvenior sua aetate et habet lineamenta perfecta. Alter non. Ille vestitus optime se vocat Valerio Porfiri et est persona educatissima quam ego umquam cognoverim. Post paulum mi accorgo quod est etiam intelligens. Non capita saepe personis vestitis optime, educatissimis et cum lineamentis perfectis vel fortasse contra sic (boh? quis eos umquam vidit alios?). Alter duorum non se vocat Valerio Porfiri. Se vocat Federico Ziberna. Post paulum mi accorgo quod est intelligens etiam ipse et res me stupisce tantissimo. Non quia Ziberna haberet aspectum scemum (tutt'altro!), sed quia de gente intelligenti non se inde reperit dietro omnes angulos, et duo in uno die immo, in paucis minutis! sunt unus factum inconsuetum. Ad hoc punctum sum satis contentus. Quid voletis farci? Mihi basta poco. Est qui ad se rallegrandum debet per forza reperire portafoglium plenum nummorum per terram.
Arriviamo in optimum albergum Tarenti ubi venimus statim invitati ad gradiendam nostram cenam praepagatam. Ristorante est excellens, et effective gradimus. Tanto gradimus, ut post overdose antipasti et primorum nemo nostrum est amplius capax prendendi etiam secundum. Ecce rischii essendi in missione pro Delos. Ci si ingozza antipastis praepagatis. Sunt buonissimi antipasti praepagati, tanto ut a non se ingozzandum eorundem se sentit addosso ut sensatio committendi crimen contra humanitatem. Eadem res pro primis piatti. Non sapremo umquam quomodo erant secundi praepagati, sed a iudicandum a carta non debebant esse revera male. Ai dolci praepagati non avemmo utcumque osato rinunciare. Est limen criminibus contra humanitatem! Ziberna suggerisce facere coi dolci quanto iam factum cum antipastis scilicet paulum totius et hic capisco quod ragazzus habet del genio. Plerumque hae ideae veniunt mihi.
Ego sum unicus ad bibendum vinum praepagatum, et mi rendo conto quod ad eum onorandum mi devo fare in tre, etiam quia est valde bonum. Id de quo non mi rendo conto est quod agitur de vino del sud notabili gradatione. Pro quanto ego plerumque regga alcol, praesertim a tavola, giungo al termine cenae praepagatae quod sum etiam al termine omnium mearum facultatum principalium. Cena praepagata duravit plus duabus horis, avemmo valorose combattuto in nostro parvo famem in mundo et fataliter ci precipitiamo ad svenire in respectivis stanze a quattro stelle. Non est semper facile esse in missione pro Delos. Alla cena ultimae Italcon Courmayeur fu etiam difficilius et ob motivos oppositos, ut eroici reduci ricorderanno a lungo.
Nox porterà etiam consilium, sed stavolta mihi servit contra tota ad digerendum. Per fortunam interim dormo, sic non me ne accorgo plus di tanto. Mi sveglio giusto una decina vicium et dico fra me e me: Et nunc quid sta succedendo? Ah iam, sto digerendo!
Al mattino, post optimam colazionem praepagatam cognoscimus quartum invitatum, Sgalambro da Matrix. Lo squadro da testa a piedi et mi chiedo: Sarà scemus saltem hic qui? Lex magnorum numerorum lo impone. Cum se ludit alla roulette, post 30 uscite consecutive rubri, est valde difficile quod in successivis decem uscite continui imperterritus ad uscire rubrum. Da quodam momento in poi hoc genus phaenomenorum assomiglia plus miraculo quam realitati. Post avere cognitos duos humanos intelligentes di fila, tertius debet ut minimum esse fessacchiottus, et probabilius imbecillis. Macché! Cum totali sprezzo legis probabilitatum, etiam Sgalambro se rivela decise intelligens. Magne Vito Cellamaro! Decise, dico fra me e me, Cellamaro scelse bene, vel fuit fortunatissimus. Mentre ci avviamo omnes al palazzo culturae, ubi evidenter succederà aliquid, cerchiamo capire come mai sumus stati invitati. Hoc nemo bene lo sa. Ciò me conforta. Temevo essendi unicus ad non id sciendum.
Ci riveliamo a vicenda respectivas competenzas. Valerio Porfiri se occupa de nimiis rebus ad posse eas recordare omnes. Est hic ut rappresentans associationis quae raggruppa produttori cd ROM. Federico Ziberna elaboravit intelligens systema (http://194.91.181.109/newton/) ad reddendas paginas Web effective interattive, liberas modificae in tempo reale a parte navigatorum. Sgalambro est unus ex artefici Virgilio. Igitur motores ricercae sunt suum pane. Andiamo a bere caffè et ego sogghigno pregustando suam reactionem ad id quod ei dirò. Sufficiens est enim ut ego ei fornisca paucos minimos indizi et ille statim comprehendit quod sum prorsus ego ille fastidiosus rompiballe qui infestavit motores ricercae totius mundi cum proprio libro (http://www.fantascienza.com/quaglia/caromauriziocostanzoshow/index.html). Est attimo. Sgalambro se accinge ad scagliandam mihi addosso tazzinam caffè quam sta bevendo et ego ei dico: Aspetta, ora ti spiego meam filosofiam a riguardo! Lo facio in viginti secondi. Sgalambro qui est multo intelligens - capisce, se evita sic inutilis spargimentum caffeinae et praesertim anni et anni antipatiae accumulatae scompaiono d'incanto, vel sic pare (nescio num sint ricomparsi successivamente).
Publicum nostri dibattiti est compositum a studentibus liceali. Primus invitatus ad intervenendum est Sgalambro. Loquitur ininterrottamente per viginti minutos, sviscerando omnem interessantem aspectum suae peculiaris competentiae et experientiae cum Virgilio. Al termine sui interventus, ut da consueta prassi, chiede num sint domandae super quanto ille abbia dictum. Ragazzus alza manum et chiede: Quid est Interrete? Momentum geli generalis. Sgalambro non se scompone. In quo sensu? chiede. Ragazzus rincara: Quomodo se entra? Quid est? Cui servit? Sgalambro se demonstrat campionem flemmae. Dunque, facciamo passum indietro. Avete praesentem computatrum? Niente male, penso ego. Bene, nunc imaginate duo computatra in eadem stanza. Vos volete spostare data ab uno computatro ad alterum. Quid facitis? Sgalambro loquitur per alios viginti minutos, dando taglio minus tecnicum propriis argumentis, et partendo decise da lontano, etiam da prima di Adamo et Eva. Alla fin del fiera erit ille qui solus avrà loquutus quanto nos alii tres messi assieme. Et est unicus ad non avere preso partem, sera prius, favolosae cenae praepagatae, cum suum aeroplanum est arrivato in nottata. Est prorsus verum quod non est equità al mondo.
Sequitur interventus ordinatus et satis tecnicus Porfiri. Ego sum sedens prope Ziberni, cum quo si parlotta de necessitate formulandi nostros argumentos modo simplici et comprensibili. Cum tocca a me ci metto totam meam bonam voluntatem ad non partendum per tangentem cum illo meo genere divagationum quas lectores Cogitationis Stochasticae imparaverunt timere. Prendendo a modello phaenomenon Delos, illustro mirabiles opportunitates quas Interrete fornisce cuilibet faciendi res una cum alia gente longinqua quae non se umquam vidit di persona. Postremo, redactio Delos est interamente virtualis. Quis umquam vidit alios? Ego ipse interdum perdo di vista etiam me ipsum, tanto haec faccenda Interretis mi sta prendendo semper magis la mano!
Post me, Ziberna facit exacte oppositum mei. Interventus pulcherrimus qui tamen ego ipse assequor sequi solum pretio totius meae concentrationis. Devo ei avere attaccato morbum stocasticum, mi dico.
A turno, omnes quattuor venimus repetute chiamati ad uscire a sala ad concedendas interviste televisionibus localibus. Quomodo fit ad rifiutandum? Omnis occasio va colta al volo ad magnificandas legittimas glorias Delos.
A mezzogiorno, bonus Vito Cellamaro nos invitat omnes a pranzo ad manducandum pesce. Roba bona. Vinum, tanto per cambiare, picchia!
Pomeriggium est dedicatum registrationi audiovisivae aliarum interviste et digestioni pesce, nonché smaltimento vino. Omnes operationes quae vanno a buon fine. Alle sette di sera est aeroplanum. Arriviamo all'aeroporto all'ultimissimo momento, sed per fortunam aeroplanum est denuo in retardo. Arrivo in tarda serata Genuam sine precipitando. Prorsus die postero, utcumque, idem aeroplanum a me preso, in atterraggio Genuam esset finitum foras pista. Mea missio pro Delos se sic feliciter conclusit. Prorsus ut suo tempore accidit Blues Brothers. Solum quod meus mandante erat multo magis in alto eorum.