‹ Index situs · Musei vestibulum · repertum restitutum
Cogitatio Stochastica
a Roberto Quaglia
quaglia@fantascienza.com

internet invaders et triumphus
obsolescentiae programmatae

Secundum Robert Sheckley, nimio iam tempore Roberto Quaglia non fuit famosus. Secundum Ugo Malaguti, genius est. Robertus Quaglia, scilicet repraesentans fictionis scientificae patriae nostrae extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia recusare responsa.

Ecce nos iterum lanciatos, amici, versus oblivium consuetum quod nobis reservat unus ex Valoribus Emergentibus: Obsolescentia Programmata.
Industria consumistica vivit et prosperat super Obsolescentia Programmata, hoc iam id sciunt omnes. Cum immittitur super mercatum productum, iam scitur quando id erit abiciendum. In casu contrario, id non ponitur super mercatum. Omne utensile igitur designatum est ad se rumpendum vel ad mox desinendum servire alicui rei, quia aliter nemo post paulum emeret amplius nihil. Cum invenerunt lampadinas halogenas, per multum tempus eas non posuerunt super mercatum cum eae haberent defectum inacceptabilem: erant aeternae, non se brusciabant umquam. Tempus et nummi investiti in inquisitione "scientifica" obviaverunt denique huic problemati, et hodie lampadae halogenae post paulum se fulminant, ad satisfactionem eius qui intendit pergere nobis vendere alias. Industria automobilistica strombazzat de virtutibus novarum carrozzeriarum vettararum, garantitarum contra ruginem per ics annos; re vera, eae garantitae sunt pro rugine exacte post ics annos. Sicut motores programmati sunt ad se rumpendum post tot annos, marmittae ad se bucandum, carburatores ad se intasandum, centralinae electronicae ad se inchiodandum, et cetera et cetera. Fuit ni fallor olim quidam talis qui produxit machinam garantitam per mille annos, scilicet designatam ad non se rumpendum. Fallì misere. Qui forte se reperit in domo vetus frigorificum annorum quinquagesimorum, comprehendit quos passus gigantis interim perfecerit industria. Frigus annorum quinquagesimorum enim non se rumpet umquam - clamorosus error progettationis! Pulcherrima frigorifica moderna contra, assequuntur unire ad aspectum sanum, functionalem et indistructibilem, invisibilem garantiam datae autodestructionis praefixae. Et hoc, hodie, valet pro toto.
Et incipit valere etiam pro rebus abstractis, pro ideis, ideologiis, mythis et conceptibus. Olim, ideae, ideologiae, mythi et conceptus oriebantur spontanei ad faciendum suum naturalem cursum. Perveniebant ad obsolescentiam modo naturali et imprevisibili, eodem modo quo nati erant. In arcu suae exsistentiae erant tamen entitates reales, in quodam sensu vivae et dotatae insondabili et ineffabili arbitrio proprio. Visio mundi se affirmabat super alias determinans modum cogitandi milionum personarum, deinde repente collassabat, superata ab ideologia sequenti. Currens artistica sbocciava in quartiere Parisii vel Londini vel Novi Eboraci et repente se propagabat in toto mundo, mutans gustum et aestheticam personarum ubique, ad deinde cedendum passum momento artistico sequenti. Novi modi faciendi musicam comparebant destantes genuinum scandalum et genuinum seguitum. Hodie, etiam in his sfaeris facit irruptionem Obsolescentia Programmata. Industria confezionat pop-star quasi esset pizza al taglio: mythi ad quadrata precisa, ordinati in finto disordine illorum duorum vel trium solitorum ingredientium, edibiles solum vix sfornati quia iam scitur quantum pietanza impegnabit ad se freddandum et erit abicienda una cum auto nova iam a rottamandum. In saeculis, modus vestiendi humanitatis mutatus est lente et modo spontaneo. Hodie stilisti faciunt sfilare modellas ad te inducendum ad emendos vestes quos proximo anno erit pessimi gusti induere. Politici te invitant ad votandum pro ideis quas inter sex menses ei mutaverint et pro programmis qui evidenter debebunt riscriptari. Obsolescentia Programmata invasit campum idearum. Giornales ostentant indignationem et commotionem pro eventibus quos ei cras prorsus ignorabunt, sentimenta falsa et fittizia cuius obsolescentia programmata est iam pro diebus (vel horis) venturis. Quotidiani ipsi sunt praeclarum opus Obsolescentiae Programmatae: validi sunt unum diem tantum, et mane post totum id quod est scriptum est iam abiciendum.
Obsolescentia Programmata solvit. Celerior obsolescentia, celerior guadagnum. Magister mundialis indiscussus huius artis famigeratum connubium Microsoft-Intel, orchestratum a mythico Bill Gates: post decennia evolutionis industriae computatrorum et software, hodie denique, cum Windows 95, computatrum quod tu habes in domo obsoletum est per definitionem, etiamsi id emisti decem minuta prius. Et Bill Gates, enim, est vir divitissimus mundi.
Redeundo ad abstractum, Obsolescentia Programmata hodie valet pro tua vita ipsa. Tibi inculcant ab initio conceptum quod tu debeas laborare totam vitam ad posse te inde eundum in pensionem. Ire in pensionem fit igitur obiectivum vitae vix inceptae, et id manet durante svolgimentum totius eiusdem. Tibi igitur inculcatur factum quod tu debeas agere pro sola functione fiendi olim obsoletus et... non sunt dubia: tempore debito eris obsoletus. Obsolescentia Programmata se realizat semper. Cum te lasciavisti programmari ad fiendum obsoletum elegisti Praemium Rottamationis ut pretium ad quod te svendere unicam vitam quam habes. In praeterito, et per totam historiam Hominis, superviventia a vetustis erat praemium vitae effective vissutae. Supervivebat a vetusto solum qui adaequate vixerat durante vitam, qui filiaverat et educaverat prolem capacem sibi sumendi curam tui senis, qui plus economizaverat et construxerat quam dissipaverat et destruxerat. Hodie supervivit a vetusto facilius qui minus se avventuraverit ad vivendum in vita. Supervivit melius qui pleno affogat proprium spiritum in moderna philosophia Obsolescentiae Programmatae, eodem motivo pro quo in fine quis se rassegnat nauseatus ad utendum Windows 95 post fruisse - in tempore praeterito incredibiliter remoto - intense possessum unius Spectrum Sinclair, unius Commodore 64 vel PC cum DOS 3.0.

Et etiam nunc quod nos affaccendamur ad ordiendas nostras parvas tramas super Interrete, sumus irreversibiliter succubi dettamentorum Obsolescentiae Programmatae. Theorizamus super reti retium in perfecta conscientia quod quaelibet res quam nos dicimus erit obsoleta in giro mensium - paucorum annorum ad summum! Interdum etiam paucae horae possunt resultare fatales. In variis occasionibus mihi accidit formulare hypotheses de possibilibus sviluppis futuris Interretis, ut paucis horis post legerem super aliquo periodico quod id quod ego me eram indaffaratus ad profetizandum erat re vera iam positum in cantiere. Si decernimus confezionare aliquas paginulas super Web, id non possumus facere sine ponendo in conto factum quod mox eae erunt rifaciendae melius, cum novis technicis et resorsis quas evolutio Interretis nobis ponet ad dispositionem cras. Quaelibet res quam nos se ponamus ad faciendam super Interrete et cum Interrete, est res quae nascitur iam vetus et erit mox obsoleta. Id scientes, nos ipsi non possumus vitare programmare obsolescentiam eius quod facimus. Re vera, totum id quod cogitamus in referimento ad Interrete est iam obsoletum in partenza. Sumus obsoleti ob solum factum nos occupandi de Interrete. Ceterum, qui non se occupat de Interrete est obsoletior adhuc.
Aliquis recordabit Space Invaders, unum ex primissimis videoludis quod fecit suam comparentiam in omnibus salis ludorum, ad equos inter annos septuagesimos et octogesimos. Mythicum sed obsoletum. Ergo, totum id quod hodie accidit super Interrete olim parum longinquo erit mythicum... et obsoletum. Id scientes in anticipo, possumus tentare nobis fruendi brividos futuri mythi dum eum vivimus... si id assequimur. Non est tam simplex. Paradoxe, mythus talis est praesertim cum non adest. Nunc quod Interrete est mundus qui olim erit mythicus, sunt pauci qui de eo se accorgant. Se accorgent quod erat mythicus cum re vera id non amplius erit. Tunc, videamus, quid est quod potest facere de Interrete hodie mythum crastinum? Quas suggestivas peculiaritates Interretis possumus nobis divertere ad notandas quasi eae non essent obsoletae - et non esset re vera iam obsoletum eas notare?
Mihi placet cogitare de Interrete ut de Klondike de quo loquitur Avunculus Paperone in fumettis Paperino. Terra nemini (vel est iam alicuius?) in qua qui prius pervenit, melius alloggiat, ecosystema in rapida evolutione et dives spatii in quo denique non est in praevalentia qui iam occupat nimis multos spatios in realitate non virtuali. Notavistisne quod maioritas sic dictorum VIP sovra-repraesentatorum in Realitate Televisiva Italica sunt decise sub-repraesentati super Interrete? Populus Interretis est pro nunc populus diversus ab illo qui infestat telescrinia televisorum quae inquinant porcheriis nostra salotti. Iam haec cosuccia reddet probabiliter Interrete hodiernum mythicum ad oculos posterorum.
Interrete est spatium imaginarium quod tamen subit incessanter invasiones super invasiones - et est semper locus pro omnibus! Invadit Interrete porno. Milia vel miliones imaginum in repraesentantia omnium varietatum imaginabilium modalitatum accoppiamenti sexualis girant vorticose per Web, risucchiatae ab uno computatro ad alterum globi terrestris, et premunt ad se affacciandum super tuo monitor si vix tu te distrahis instantem - talis est enim hodie assedium porno super Interrete. Tamen, si non te distrahis instantem, de tali invasione potes re vera non te accorgere umquam. Talis pressans assedium re vera non est nullo modo talis si simpliciter vitas cedere tentationi interessis hac de re. Qui invenit pueros nudos in Interrete eos semper ivit sibi quaerere. Alia invasio est illa publicitatis. Aggrediuntur tuam casellam postalem et te implent immonditiis computatrum peius quam cassetta litterarum in tuo portone domus. Optima invasio est illa bonarum idearum. Entitates incognitae perveniunt ad maximam notorietatem et diffusionem in toto mundo-Interrete in virtute excellentis qualitatis ideae habitae. Loquor de Geocities, Linkexchange, Amazon.com, tantum ad faciendum aliquod abusatum exemplum. Sed aspectus romanticior (et leviter sinister) Interretis se manifestat in opportunitate quod individua singula carentia mediis quae non sint eorum purus intellectus invadant cyberspatium cum repraesentationibus sui bypassantia mediatores qui in omnibus aliis sfaeris societatis humanae semper se frapponunt inter individuum quod intendit communicare aliquid aliis et... alios. Si de multis typis famosis in mundo externo, super Interrete non est prorsus pulchrum nihil, de multis individuis fere inexsistentibus in mundo externo super Interrete reperitur de toto. Maxima invasio Interretis est igitur illa humanitatis. Humanitas invadit Interrete et est invasio quae obnubilat praesentiam super Web star, multinationalium, regiminum, omnium illarum entitatum disumanarum quae in realitate externa se inflaverunt nimis. Humanitas invadit Interrete et agitur summis lineis de parte meliore humanitatis: humanitate iuvene, humanitate emergente. Hoc momentum est status actualis retis, re vera iam obsoletus dum de eo loquimur, et nemo potest revera dicere quid sequetur in brevi. Invasio Interretis a parte humanitatis est signum momentosi saltus paradigmatis. Quae? Et quis id scit? Cum id scietur saltus erit ultimatus et loquetur de hodie ut de mythica aetate in qua id eveniebat, mythico momento in historia humanitatis in quo accidit id quod hoc momento non comprehendimus quod accidat. Una sola res certa est. Internet Invaders sunt inter nos.