‹ Index situs · Musei vestibulum · repertum restitutum
Cogitatio Stochastica
a Roberto Quaglia
quaglia@fantascienza.com

historiae conventus


Secundum Robert Sheckley, nimio iam tempore Roberto Quaglia non fuit famosus. Secundum Ugo Malaguti, genius est. Robertus Quaglia, scilicet repraesentans fictionis scientificae patriae nostrae extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia recusare responsa.

Aliqui eorum qui finiverunt sibi legere hos versus sciunt iam optime quid sit Conventus fictionis scientificae, ob factum se iam cepisse partem uni vel pluribus earum. Multi alii, contra, etsi essentes eventualiter interessati mundo fictionis scientificae, non habent claram ideam eius quod revera sit Conventus fictionis scientificae, cum numquam ceperint partem ulli earum. His, praeter suggerimentum tentandi una vel altera vice etiam hanc experientiam, porgo imprimis invitum sibi legendi alium articulum a me redactum in rubrica Cogitationis Stochasticae, Cur utiles sunt Conventus fictionis scientificae (http://www.fantascienza.com/delos/delos14/stocast.html), in quo intro diffusius in merito. Exsistit praeterea tertia categoria personarum, qui non habent claram ideam eius quod revera sit Conventus fictionis scientificae, etsi iam ceperint partem uni vel etiam compluribus earum. His, qui inevitabiliter non sunt capaces se recognoscendi quatenus facientes partem talis tertiae categoriae, caritative suggererem solutionem euthanasiae. Via idealis ad solutionem complurium annosorum problematum quae affligunt mundum verorum studiosorum fictionis scientificae, via quae tamen practice parum percorribilis est, qua de causa de ea non loquar amplius.
Participavi meo primo Conventui fictionis scientificae in tarda primavera 1989, in San Marino. Anagraphe, illo tempore, mihi attribuebat viginti septem annos, legebam fictionem scientificam iam a duodecim vel tredecim annis et eam scribebam a sex. Tamen, numquam sciveram de se exercendis in Italia adunationibus amatorum fictionis scientificae. Fortasse mihi iam dictum erat vel de eo iam legeram etiam in praecedenti, sed, distractus ut sum, id non notaveram. Sciebam quod adunationes generis tenebantur regulariter in Statibus Foederatis, ob ea legisse divertentem aneddoticam quam Isaac Asimov solebat referre inter unam divagationem et alteram in interstitiis suarum collectionum narrationum. Legebam tunc struggenti invidia de illis sbilenchis adunationibus in Statibus Foederatis annorum quinquagesimorum ubi paucae decenae sfigatorum se conveniebant hic et illic ritualiter ad garriendum de science fiction - sfigatorum qui habebant nomina Poul Anderson, Frederik Pohl, Cyril Kornbluth, Robert Heinlein et multorum aliorum inter quos, scilicet, etiam bonus Isaac. In virtute meae distractionis, tamen, pergebam ignorare quod analogae adunationes se svolgebant etiam in patria mea.
Deinde, quodam die 1988 me recavi Montepulcianum ad retirandam quandam speciem Praemii Litterarii, unum ex primis et eodem tempore ex ultimis Praemiis Litterariis quibus ego umquam volontarie ceperim partem, expendens pro itinere valde plus pecuniae illa in qua Praemium consistebat. In occasione notavi quod parallele ritibus Praemii erat in actu strana et incomprehensibilis res quae se vocabat Italcon (est prorsus possibile quod id non sit nullo modo verum et quod recordationes meae sint falsae; utcumque est in illa occasione quod recordor cepisse conscientiam exsistentiae in Italia alicuius vocatae Italcon). Veni ita ad sciendum quod anno sequenti esset in San Marino Italcon qui esset etiam Eurocon, scilicet aliquid genus Italcon sed paulum magis.
Annus transit celeriter, praesertim cum agitur de anno qui transiit fere decem annis abhinc. Indecisus usque ad ultimum num me avventurarem usque ad San Marino necne, decrevi denique audere et, armatus tota depressione quae illo tempore erat meum passatempus praedilectum, affrontavi in tradamine longum tragittum a Genua usque illuc sine minimo enthusiasmo et paratus ad omnem probabilem deceptionem. Quid umquam poterat me exspectare, interessans, in San Marino, in parvo Conventu fictionis scientificae ubi neminem cognoscebam? Expensae itineris et rammaricum illuc esse itum, respondebam mihi ipsi. Fortasse etiam pluvia.
Perveni in San Marino ad tertiam pomeridianam diei 18 Maii 1989, Conventu iam in cursu ab aliquot horis. Passu parum fiducioso me direxi versus locum adunationis, curiosus tantum videndi quam formam assumpsisset mea deceptio. Super pianerottolo quod dabat accessum ad Centrum Congressuum vidi statim virum senem evidentis aspectus extranei. Toh!, mihi dixi, venit effective aliquis ab extra. Observavi melius extraneum, in cuius vultu cepi aspectum statim interessantem. Physiognomica non est opinio, est mea persuasio. Praeter aliquam curiosam exceptionem, vultus intelligens non celat personam stupidam, nec vice versa. Praeterea, tale individuum habebat faciem quae mihi non erat prorsus nova. Repente scivi quis esset ille talis. Fortasse legi eius cartellinum recognoscimenti vel fortasse eius recognovi vultum (memoria etiam vivida quam habeo illius instantis tamen non pervenit ad recordandos omnes detaillios), stat de facto quod repente scivi quod ad paucos metros a me erat Frederik Pohl in carne et ossibus et cerebro (cum sim ego parum anthropophagus eius caro et ossa in se mihi interessabant bene parum). Et tunc fui repente bene contentus me reperiendi in illo loco in illo momento. Nescio num vos qui legitis umquam legistis librum Frederik Pohl. Si id non fecistis consideremini in castigo.
Transactis primis instantibus enthusiasmi, me repperi tamen cogitantem: Quod peccatum! Habeo Frederik Pohl hic ante me et non possum ne ire quidem ei ad loquendum! Postremo, quid umquam ei dicere potuissem quod ei interessaret? Illo tempore non legeram ne fere quidem aliquid suum. Iuste celebrem Mercatores Spatii, et fortasse aliquam narratiunculam. Sciebam de momento Frederik Pohl magis quam aliud ob me legisse sescentas paginas autobiographiae Isaac Asimov, in quibus Pohl est unus ex characteribus recurrentioribus. Cognoscebam vitam mortem et miracula illius senis NovEboracensis quem habebam ante me, sed legeram unum eius librum tantum. Non habebat sensum ut eum approchiarem ad ei dicendum aliquid, cum non haberem prorsus nihil ei ad dicendum. Re vera, videbatur quod nemo illic haberet aliquid ad dicendum Frederik Pohl. Manebat ridens super balcone soleggiato ad chiacchierandum potissimum cum uxore, avulsus ab agglomerato Italorum qui formabat reliquum compaginis. Pulchrum peccatum perdere illam occasionem eum cognoscendi, probabiliter unicam quam umquam habuissem.
Sic rinnegavi meam praecedentem certitudinem non posse ei ne loqui quidem et abscondens meam tremendam emotionem me avviavi passu deciso versus eum dicens mihi ipsi sine prorsus me assequendo convincere quod postremo erat tantum homo.
Estne mihi concessa experientia fumandi sigarettam magni Frederik Pohl? eum apostrophavi in anglico, quasi essem abbordans solitam pulchram puellam. Non erat granché ut approchium, sed prima vice semper paulum impacciati est, non solum cum puellis. Cum magno risu Pohl mihi obtulit sigarettam, et coepimus loqui, non recordor de quo.
Egit de splendida conversatione, saltem pro me. Non perveneram ad meum primum Conventum fictionis scientificae a ne quinque quidem minutis et iam amabiliter discurrebam cum Frederik Pohl et eius uxore Elizabeth Ann Hull. Ivimus in ante per dimidiam horam bonam, paene indisturbati. Ei scroccavi etiam aliquam aliam sigarettam. Erant cumulus Italorum, ad decenam metrorum a nobis, tota gens multo magis experta in adunationibus fictionis scientificae, sed nemo eorum erat apparenter interessatus Pohl, nec eius sigarettis, cum se tenerent distantia sine umquam interagere. Vel potius, fere numquam. Interdum enim aliquis nos raggiungebat et, tono trepidanti et deferenti, se praesentabat Pohl praemittens proprios titulos (docens universitarius, giornalista, etc.) ad deinde ei volgendam unam vel plures quaestiones, quibus Pohl gentiliter respondebat, post quod interrogans se allontanabat pasciutus et satisfactus. Scenetta se repetiit varias vices, cum minimis variationibus. Id quod mox percussit meum spiritum observationis fuit quod omnes hi habebant aliquam quaestionem ei ponendam, sed nihil ei dicendum. Talis res resultabat pro me satis surprendens, sed Pohl de ea non videbatur nullo modo mirari. In tempore, id cessavisset mirari etiam me.
Post dimidiam horam conversationis ad tres, cum Pohl et uxore, me repperi per aliquot minuta solus cum hac ultima, Elizabeth Ann Hull.
Cur te vis occidere? me rogavit ea tono valde severo. Modo scroccaveram alteram sigarettam eius marito et erat prorsus ad id quod ea se referebat. Frederik iam est vetus catorcius, perrexit uxor, sed tu iuvenis es. Stultum est sibi ruinare salutem fumando! Mansi percussus facto quod ea se preoccuparet de mea salute, apparenter magis quam de illa sui mariti, adeo verum est quod id adhuc recordor. Quomodo ei tortum dare? Etiam me interessabat magis mea salus respectu illi sui mariti! Pro momento, fumare est minor meorum malorum, ei respondi, cogitans de syndrome depressiva qua me gingillabam plerumque, cum solvero maiora mala, cogitabo ad solvendum etiam hoc. Mea iustificatio non valuit ad mihi guadagnandam eius approbationem.
Interim, perveniebant ad Conventum alii figuri aspectus extranei. Senior valde britannicus ferebat targhettam cum scripto John Brunner. De eo, habebam illo tempore lectum tantum romanzum Scacchiera, librum qui me non peculiariter enthusiasmaverat. Ut svelassem postea, John Brunner scripsit in sua vita numerosos romanzos revera splendidos, sed tunc id nesciebam, et sic factum eum videndi illic non mihi suggestionabat magis quam tantum. Utcumque me posui ad loquendum paulum cum eo, stentans intellegere eius anglicum nimis bene pronuntiatum.
Postea, habui denuo occasionem me intrattenendi cum Pohl, et photographus nobis fecit seriem photographiarum simul. Etiam Elizabeth Ann Hull fecit photographias mei et Pohl simul. Heu, non habui umquam occasionem videndi nec obtinendi ullam talium photographiarum. Curiose, igitur, in album recordationum Pohl sunt praesumibiliter photographiae mei una cum eo dum in meo album recordationum non sunt eius una cum me. (re vera unam eam habeo, cum Pohl, Harry Harrison et me, sed scattata fuit solum quattuor annis post et est mediocris qualitatis; utcumque ecce eam hic).
Versus seram, fecit suam apparsam vetus domina, cum ammalianti aspectu strabico leviter spiritato et abbigliamento sportivo decise inusuali pro muliere certae aetatis. Eam observabam curiositate cum John Brunner ei se fecit obviam et spiccata emphasi eam salutavit eam amplexans, quod auxit adhuc magis meam curiositatem. Post quod, Brunner eam introduxit attentioni Sam Lundwall, allegri scriptoris suecici mihi tunc prorsus ignoti cuius impetuosam simpatiam tamen bene cognovissem in annis sequentibus: Sam, possumne tibi praesentare Judith Merril? Judith Merril?! Mythica Judith Merril! Judith Merril erat scriptrix SF americana de qua adhuc hodie numquam legi nihil (ergo sic, id admitto: sum grandiosus ignarus!). Et tamen sciebam plurimas res de eius vita, quoniam etiam ea erat unus ex characteribus recurrentibus in autobiographia asimoviana quam ego cognoscebam memoria. Sciebam de eius matrimoniis cum variis famosis scriptoribus SF, (inter quos, si non recordor male, ipse Pohl) et de multis aliis particularibus eius vitae privatae in periodo golden age americanae. In libro Asimov videram eius photographiam quam recordabam et recordo optime, et eam mihi videre repente in carne et ossibus, ad paucas horas ab initio meae primae Conventus fictionis scientificae, post Pohl et Brunner, erat experientia quae ultra omnem logicam me implebat emotione. Re vera, cur umquam res debebat mihi facere effectum? Semper reperi ridiculos fans qui se eccitant ad cospectum eorum quos ei considerant VIP. Ceterum, ego creveram pane et Asimov, et cum me eram divoratus interminabilem autobiographiam Asimov, tantum inde manseram coinvoltus ut mihi fere videretur vixisse illos annos ego quoque, et per hebdomades, durante et post talem lectionem, inconsulte coeperam narrare incessanter mihi ipsi omnem instantem a me vissutum in terminis futurae autobiographiae. Me recabam exempli gratia ad seram in locale et tacchinabam puellam dum contemporanee non assequebar non audire in capite meo meam ipsam vocem quae narrabat: ...illo die exivi domo et ivi in Panteca, locale ubi per annos solebam transigere meas seras; erat pulchra puella quae attraxit meam attentionem et ego... Singulare, non reperitis? Factum est quod etiam cum capiebam autobus me sentiebam mentaliter dicere mihi ipsi: ...et tunc ascendi super autobus, 36 barratum... vel cum me sedebam super cessum ad mihi faciendum facta mea ...et fuit prorsus durante sessionem ad cessum quod mihi venit in mentem quid debuissem... Est gens quae ad sballandum ad tale punctum eget LSD. Mihi suffecerat autobiographia Asimov.
Et nunc, repente, erat quasi tale delirium factum esset quodam modo realitas. Interagebam cum characteribus telenovelae quae in vita mea magis me coinvolverat. Quomodo poteram manere emotionaliter indifferens? Et cur umquam debuissem?
Paulo post, recatus ad instantem ad pensioncinam ubi alloggiabam, repperi super pianerottolo Judith Merril quae vagabat spaesata. Ei rogavi num ei opus esset aliquid et coepimus loqui. Erat invitata ad cenam in ristorante unius optimorum albergorum localium sed nesciebat illuc pervenire, sic ego me obtuli eam accompagnandi. Fuit splendida passeggiata. San Marino est tota in salita, praeter cum est in discesa, solum quod cum est in discesa quis de eo non facit curam. Judith Merril erat senex et salita erat longa, igitur procedebamus cum calma reperientes spatium pro multis verbis bene electis. Recordor illa momenta magna voluptate. In brevissimo tempore, finivimus ad loquendum de maximis systematibus, area eloquii in qua omnis instans vitae expenditur optimo modo. Cum pervenimus ad destinationem, iam a tempore non eramus amplius extranei. Judith Merril me invitavit ad manendum. Alii erant iam omnes ad mensam et inter se cognoscebant se omnes. Unicus locus liber erat ad capomensam, et Judith Merril me illic fecit accomodare. Ea se sedit ad meam sinistram. Ad meam dextram, ante Judith, erat alia mulier, quae mihi praesentata est ut Julian May. Ante me, ad altero capomensa sedebat Karel Thole, celeberrimus illustrator Urania. Ad latera erant John Brunner, Jon Hobana (scriptor rumenus, quem personaliter cognovissem solum aliquot annis post, in Romania), Gianfranco Viviani Editricis Nord et aliqua uxor.
Fuit optima cena, durante qua locutus sum incessanter cum duabus dominabus sedentibus prope me. Recordor quod eas feci ridere per bonam partem prandii. Rammento praesertim chiassosam risam ad triginta duo dentes Julian May, personae quae mihi inspirabat fortem simpatiam cum puntualiter sghignazzabat ad omnem meam battutam.
Ne camerarius quidem assecutus est mihi ruinare seram, perveniens ad me ad terminem cenae ad mihi dicendum non sine imbarazzo quod ego eram unicus qui se debebat solvere contum, cum pro aliis esset iam totum solutum. Quamvis ego sim genovensis, solvi libenter. Eram intrusus et id sciebam optime. Me eram intrufolatus in mundum scriptorum fictionis scientificae a manciata horarum et iam sedebam ad capomensam una cum Electis SF. Decise, eram contentus.
In dopocena me accomodavi in salotto bar cum John Brunner et Judith Merril ad chiacchierandum bibens grappinos. Tantum ad cambiandum ego feci paulum buffonem et finivimus ad vaneggiandum de eo quod combinare potuisset giocoliere in navicula in orbita. Fuit Judith Merril ad introducendum conceptum. Brunner observavit quod in absentia gravitatis giocoliere non potest facere volteggiare pilas. Ego replicavi quod super navicula in orbita potest aeque fieri giocoliere, utens rimbalzis pilularum contra parietes. Brunner mihi lanciavit fugacem occhiatam ammirationis. Et ego me sensi in plena autobiographia Asimov, ad cazzeggiandum de futilitatibus fantascientificis in medio eadem tribu boni Isaac. Deinde Brunner dixit quod ad eum costringendum ad scribendum per totam vitam fuit quoddam genus diavoletti qui regulariter eum afferrat per collettum, eum sollevat de peso et eum piazzat ante machinam a scribendo - sine quod ille umquam potuerit se opponere. Judith Merril dixit quod etiam ea habuerat illum suum diavolettum, sed quod a tempore id eam iam abbandonaverat - et ea enim non scribebat amplius. Ego cogitavi quod illi diavoletti mihi nondum venerant ad me iuvandum. Plerumque me ponebam ad scribendum cum mihi non veniebat in mentem nihil melius ad faciendum, et me debebam decidere solus, vincens inertiam, sine posse contare super ullo diavoletto schiavista. In annis sequentibus, tamen, diavolettus schiavista per quosdam periodos cepisset etiam me. Scribere in illis periodis facillimum est, etiam quia non assequeris non id facere.
Ivi ad dormiendum ad mediam noctem et dimidiam, extenuatus a die incepta ad quintam matutinam in cupo cubiculo mei malumoris Genuae, et prosecuta in crescendo exsistentiali decise surreali ob intensitatem et improbabilitatem. Cogitavi quod dies generis valeret plus sex mensibus indifferenziati grisoris urbani. Et mihi manebant duo dies et dimidius Conventus! Me addormentavi plena satisfactione.
Veneris 19 se revelavit alius dies memorabilis. Conventus se impleverat individuis provenientibus a tota Europa, specie ab oriente. Cognovi ungheros, jugoslavos et polacos. Simpatizavi cum Uwe Luserke, agente litterario germanico. Ad prandium ivi ad manducandum pizzam cum Adam Hollanek, scriptore polaco aspectu fiero, Heiner Rank, simpaticissimo scriptore Germaniae Orientalis et Annemarie Van Ewyck, intelligenti muliere olandese spinta usque ad San Marino ad pubblicizandum Confiction, Conventum mundialem SF qui se tenuisset anno sequenti in Olanda in Den Haag, et cui enim deinde participavissem. Annemarie erat mulier simpatica et valde intelligens. Fuit ea prima persona ad mihi narrandum per extensum de inevitabili destino qui te tangit a momento in quo intras in magnam familiam transnationalem fandom. Transeunt anni et amicitiae in fandom se addunt, una super alia, sine quod ulla umquam sfumet nonostante absentiam frequentium contactuum. Familia se reunit interdum, hic et illic. Interdum illuc itur, aliis vicibus deficitur. Quidam spariscono per decennium, sed prius vel posterius reappaiono, et se reperiunt statim inter amicos. Mutua vincula empatiae non se attenuant nec se scoloriscono in tempore. Destinum stranum et intrigans, conditum eodem umore quem iam intravidi in autobiographia asimoviana. Erat meus secundus dies illic intus et mihi videbatur illic esse ab semper, etsi scirem id ita non esse. Mihi faciebat effectum cogitare quod alii se cognoscebant iam omnes ab annis. Esse ultimus arrivatus disturbat semper paulum. Postea, revidissem Annemarie solum duas vices: in Den Haag 1990 et Glasguae 1995. Sed scio quod proxima vice reprehendemus sermones suspensos quasi tempus eos numquam interrupisset.
Ad cenam contra me repperi solus cum Rank et eius uxore. Heiner Rank est nomen quod fortasse dicet parum studiosis fictionis scientificae, tamen, in Germania Orientali, eius librorum SF venditae sunt suo tempore quattuor miliones et dimidius copiarum. Discussio quam habuimus illa sera se stampavit indelebiliter in mea memoria. Rank mihi narravit per extensum quae esset situatio in Germania Orientali. Eramus ad maium '89. Murus Berolini erat adhuc in pedibus et non fuisset abbattutus nisi sex mensibus post. Et nemo, illo tempore, potuisset praevidere quantum deinde effective accidisset. Tamen Rank me posuit ante selvam datorum quae delineabant ultra omne dubium exsistentiam in DDR situationis explosivae vel, exactius, iam explodentis. Una res certa est, ille mihi dixit, non potest pergere sic sine effectibus catastrophicis in proximo futuro. Situatio explodit et non potest amplius redire sub ullum controllum regiminis. Tunc Rank me invitavit ad eum eundum postea ad visitandum Berolini Orientis, et adhuc hodie me rammarico non cepisse talem invitum. Sex mensibus post Berolinum Orientis desiit exsistere fiens pars orientis Berolini Occidentis. Non amplius scivi nihil de Heiner Rank, et etiam super Interrete non est modus reperiendi tracciam eius.
Mane sabbati 20 Maii denique redii ad loquendum italianum. Cognovi aliquem connazionalem et m'impelagavi in disquisitione de neotenia curiositatis humanae quae surprendit me primum. Protomanifestatio mei Cogitationis Stochasticae. In pomeridiano transegi duas horas ad bar ad bibendum cervisiam cum Brunner. Ille mihi narravit de difficili momento quod vivebat ob recentem mortem suae amatae consortis. Ad momentum decessus eius ille erat in procinctu ultimandi suum ultimum romanzum, qui tamen nunc condemnatus erat ad numquam terminandum. Non poterat amplius se rimettere ad laborandum super opere quod ille imbastiverat cum ea fuerat in vita. Ille liber perditus erat in perpetuum. Nunc laborabat ad novum romanzum. Ei rogavi de quo ageret, et ille mihi respondit quod non loquebatur umquam alicui de laboribus quos habebat in cursu operis, quoniam si id fecisset non fuisset amplius capax eos continuandi. Replicavi quod accidebat eadem res mihi. Et paulo post ei narravi de libro quem in illis diebus scribebam. Brunner me aspexit malitia: Dixeras quod non loqueris de libris quos scribis... Iam. Me eram smentitus in giro paucorum minutorum. Factum est quod cum eo, complice tota cervisia ingurgitata simul, feceram unam ex primis et ultimis exceptionibus. Monstravi deinde Brunner aliquos fumetta a strip quae aliquot annis abhinc confezionaveram, et ille mihi dixit quod fortasse sciebat cui interessare potuissent, in Anglia. Heu tamen ego sum paulum distractus et igitur me dimenticavi semper, tunc ut in annis qui secuti sunt et omnibus vicibus quibus revidissem Brunner, redeundi super argumentum, et sic adhuc hodie illa fumetta giacciono dimenticata in uno ex meis stracolmis cassettis. Scripsi hunc passum etiam in spe recordandi in futuro mihi ipsi redeundi ad quaerendam collocationem commercialem pro illo meo producto iam plus quam decem annorum abhinc.
Interim, Conventus erat iam intasatus scriptoribus famosis. Pervenerant etiam Robert Silverberg, Norman Spinrad, Brian Aldiss et Harry Harrison.
Silverberg induebat paio blue jeans sgualcitorum et recordo super eo elementum a floribus quod ei dabat look aliquantum hippy, sed fortasse hoc est solum alteratio meae memoriae. Girovagabat aspectu perenniter cupo intagliato super vultu trasudante conscientiam. Eum approchiavi, et me praesentavi ei ut ...the most unknown science fiction writer of the whole universe (ignotissimus scriptor SF totius universi). Maschera Silverberg se squarciavit et ille proruppit in apertam risam. Post quod mihi dixit: Beh, id fui ego per saccum temporis. Me crediderat.
Ceterum, id quod dixeram erat verum, et etiam meus aspectus tunc non contradicebat mea verba (ut potestis verificare in his photographiis). Discussimus per paulum amabiliter, donec non commisi actionem quae evidenter iam milia fans commiserant in eius confronto et quam ille non erat dispositus sopportare amplius (et non vobis dicam quam). In instanti amabilitas evanuit prorsus e vultu eius qui se rinserravit in sua consueta cupa maschera dolorosae alterigiae, sine mihi dicere nihil mihi voltavit repente spallas et se inde ivit. Illic mansi male, sed ceterum didici aliquid (et non vobis dicam quid).
Ad seram cenavi cum Annemarie van Ewyck et Pascal Ducommun, tunc directore Maison d'Ailleurs, musei suizeri fictionis scientificae. Conversatio ondeggiava inter anglicum, germanicum et francogallicum, linguas quas varia mensura loquebamur omnes et tres, cum resultato quod post paulum perdebatur conscientia cuius linguae se in quodam momento loqueretur. Factum est quod francogallicum, contra alias duas linguas, ego id scio pessime et sic, interdum, me reddebam conscium quod faticabam capere quid alii duo dicerent, solum hac de causa me accorgens tunc quod in illo momento ei loquebantur in francogallico. Buffius adhuc erat factum quod interdum, dum dicebam aliquid, me reddebam repente conscium quod faciebam faticam dannatam id dicere, et tunc - et solum tunc - me accorgebam quod loquebar francogallicum et sic commutabam super anglicum vel germanicum et me liberabam ab inutili intralcio.
Dominica 21 maii erat aer di smobilitatione. Parum ad recordandum. Mane transegi horulam ad chiacchierandum cum Julian May, sed non mihi recordor quid dixerimus. Riteneo utcumque quod nobis diximus aliquid, cum id fecerimus per integram horam. De reliquo, feci denique giro per patriam, quam usque ad illud momentum nondum visitaveram. Habeo adhuc in oculis imaginem Silverberg, quem repente vidi sedentem ad tavolinum extra bar, solum soletum et rattrappitum in se ipso cum expressione funerea. In pomeridiano, deinde, abbandonavissem San Marino, ad redeundum ad me rattrappiendum Genuae. Transegeram aliquos dies enthusiasmantes. Transcurreram horas et horas cum individuis notabilibus. Omnibus extraneis. Non cognoveram fere ullum italianum. Vix perventus Genuae incontravi meum amicum Gigi Picetti et ei dixi statim:
-Non indovinabis umquam cum quo locutus sum heri.
Et Gigi respondit:
-Et tu non indovinabis umquam cum quo locutus sum ego dimidiam horam abhinc.
Nobis diximus simul cum quo locuti eramus. Vos nunc scitis cum quo locutus eram ego. Gigi, contra, modo fuerat decem minuta ad telephonum cum Mario Cuomo (illo tempore praetore Novi Eboraci). Et repente saltò foras tertius amicus, Enrico, qui enthusiasmo apparenti superiore nostro nobis communicavit:
-Modo stabilivi meum novum record ad Tetris!
Sed haec, est tota alia historia. Quam non vobis narrabo.