‹ Index situs · Musei vestibulum · repertum restitutum
Cogitatio Stochastica
a Roberto Quaglia
quaglia@fantascienza.com

paulum nihili scilicet de ufo
interdum non nocet
vel contra sic

Secundum Robert Sheckley, nimio iam tempore Roberto Quaglia non fuit famosus. Secundum Ugo Malaguti, genius est. Robertus Quaglia, scilicet repraesentans fictionis scientificae patriae nostrae extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia recusare responsa.

Fictio scientifica, cum bona est, tendit se occupare de Toto. Fictio scientifica, cum mala est, sumit pro pretextu Totum ad se occupandum de Pauco. Raro, tamen, se occupat modo convincenti de Nihilo. Nihil est categoria difficilis, adhuc magis Toto. Tam Totum quam Nihil, enim, valde difficilia sunt ad definiendum, et integre impossibilia ad comprehendendum. Quis umquam potest revera asserere se comprehendere Totum? Et quis umquam audebit annuntiare se scire quid sit Nihil? Tamen, Totum necessarie exsistit, dum Nihil per vim inexsistens est. Quod ponit interrogativum molestum: quomodo fit ut possis dicere aliquid eius quod per definitionem non exsistit?
Loqui de Nihilo est igitur actio intellectualiter absurdissima quae perfici possit, etsi non sit stultissima. Significatus degenerant solum illic ubi adsunt. Sermo potest perdere sensum solum si in principio eum habebat. Quintessentia absentiae sensus est banalitas extrema. Banalitas, tamen, etsi in sua absentia sensus, significat semper aliquid. Et id non est pulchrum, etsi practicum est. Absurditas habet contra ampliorem gammam significatuum, interdum confusorum, interdum degenerum. Gammam significatuum inarrivabilium pro stulto, cuius mens est tarata pro banalitatibus. Absurdum, pro stulto, non est nullo modo absurdum: est tantum taediosum. Sicut bona musica classica, pro discotecario, potius quam fons sublimis contemplationis est praesertim somniferum.
Ut omnis argutus iam intuerit, hic loquimur de Nihilo tantum ad non faciendum aliquid et non dicendum nihil, rem cuius non sumus capaces et id quod legitis sunt eius miserae reliquiae.
Nihil communiter advertitur ut qualitas Totius cum Totum non adest. Est Nihili ab aliqua parte ubi quis se accorgit aliquid deesse. Etsi talibus casibus Nihil adsit, re vera aliquid aliud est quod non adest ubi quis exspectasset id adesse. Nihil, de per se, non adest ne ubi quidem revera adest. Loquitur tantum de Nihilo, sed intelligitur semper aliquid aliud.
Totum hoc loqui de Nihilo in tentamine impossibili non dicendi nihil. Utcumque illuc imus prope.
Loquens de fictione scientifica et volens eodem tempore loqui de Nihilo, se accendit tota sua lucescenti inconsistentia annosum non-argumentum UFO. Pseudo-thema UFO est id quod maxime se appropinquat Nihilo etsi habens virtualiter quod faciat cum fictione scientifica.
Calcant mundum enim bipedes, technice aspectu humano, qui credunt in UFO. Alii bipedes in mundo, plausibilius credunt in Madonna. Quisque credit paulum ei quod ei bene venit credere. Est etiam aliquis bipes qui credit in Iustitia, sed hic evidens est quod hallucinationes dominant, et contra talem aberrantem phaenotypum nihil possunt ne optimi quidem neurologi.
Est tunc qui credit in UFO, sine naturaliter scire quid ea sint. Nescire quid sit id in quo creditur est fundamentum quod garantit maximam stabilitatem cuilibet fidei. Tentate rogare ei qui credat in Madonna quid sit Madonna. Semper divertentius, rogate ei qui credat in exsistentia Paradisi quid sit Paradisus. Detegetis miliones personarum se dicere contentas scire quod post mortem ibunt ad finiendum in loco quem ei nesciunt qualis sit. Est fortasse adhuc aliquis qui credit in Paradisum formato horto, cum longis filis arborum malorum, aliquo ruscello aquae cristallinae, raris vaccis, bobus et asinellis hic et illic, nullis zanzaris et naturaliter Deo, omnipraesenti, sed abscondito illic ut abscondito hic ad non disturbandum vel inquietandum. Veri Credentes in Paradisum, tamen, nesciunt nullo modo qualis Paradisus sit, neque naturaliter cui servet (sed hic est alius sermo), neque ceterum eum volunt scire. Spassus raffinatior habetur in rogando ei qui credat in Iustitia quid umquam Iustitia sit - et in audiendo dissennatas incoherentias hac de re quae ad petitionem necne nobis dicuntur.
Sed redeamus ad loquendum de pauperibus qui inter omnes res in mundo in quas credi potest, elegerunt credere in UFO. Animis nobilioribus mundus offert enim inganni intrigantiores: credere in Amore est illusio profundior, complexior et interessantior; pauci tamen habent vim animi covandi et alendi talem credentiam per integram propriam vitam. Credere in scientia est alius pulcher sballo. Peccatum quod mystici qui in ea credant sint ad longum plerumque insolentiores et molestiores aliis categoriis credentium. Credere in Communicatione non est bene clarum quid significet, sed si non aliud permittit transigere bene tempus.
Dicebam, redeamus ad loquendum de pauperibus qui inter omnes res in mundo in quas credi potest, elegerunt credere in UFO. Non est quod sit multum ad dicendum. Enim, quis umquam se ponit ad loquendum de hac gente? Quanto magis esset ad dicendum de iis qui credunt in Pulchritudine, in Amore, in Communicatione...! Non quod loqui de quadam re possit in definitiva habere multo magis sensum quam loqui de aliquo alio. Imperat illusio quod discussiones politicae habeant magis sensum quam discussiones calcisticae, cum a serio comparatione scientifica inter sermones qui fiunt in uno campo et in altero evincitur quod pappa exacte eadem est. Mutantur tormentoni, sed structura liturgiae perfecte identica est. Nubes verborum vanorum habentes unicum scopum certificandi re vera inexplicabilem disaccordum inter stolidas partes in causa.
Redeamus nunc tamen ad loquendum de pauperibus qui credunt in UFO, scilicet, in Italico, OVNI (Obiecta Volantia Non Identificata). Cur nemo ufologorum Italorum loquitur de OVNI? Cur Itali qui credunt in OVNI credunt etiam OVNI esse anglophona? Lingua anglica effective celeriter se propagavit in toto mundo, et unicae duae patriae ubi nemo adhuc eam assequitur pronuntiare correcte sunt Magna Britannia et Status Foederati. Italus et Sinensis qui dialoguent in anglico se comprehendunt enim perfecte, sicut Germanus et Birmanus, Brasilianus et Olandensis, Serbus et Danensis, Rumenus et Lituanus, et cetera et cetera. Anglicum effective permittit mutuam communicationem inter omnes populos mundi, Anglis et Americanis exclusis. Quis umquam in mundo comprehendit enim illam inintelligibilem pronuntiam linguae anglicae quam soli Britanni habent et ostentant? Et quis umquam de ea capit aliquid ex illo groviglio sonorum impastatorum quod est pronuntia Americana anglici? Discere linguam "britannicam" et illam "americanam" est res valde diversa a discendo "anglicum", veram linguam officialem mundi. Praeter Magnam Britanniam et Status Foederatos, totus mundus est iam anglophonus.
Redeamus tamen ad loquendum de pauperibus qui credunt in UFO. Etiamsi magis nationalistice deberent credere in OVNI, Itali qui credunt in UFO credunt in UFO et non in OVNI. Ii qui volunt exhibere totam suam eruditionem possunt ad limen pervenire ad credendum in U.F.O. potius quam in UFO, sed non in OVNI, neque multo minus in O.V.N.I. Ultra siglam in quam credunt, non clarum est in quid credant ii qui credunt in UFO. Expressio UFO (Obiecta Volantia Non Identificata) continet in se essentialiter conceptum quod nescitur de quo loquatur. Diverse, discuteremus de IFO vel de OVI (Identified Flying Objects= Obiecta Volantia Identificata) Ut iam accennatum, prorsus ob factum quod nemo scit quid sit UFO, est tam facile et absurdum credere in eo, analogice ut venit elementariter spontaneum credere in Paradisum vel in Iustitiam. Si prorsus credendum est in aliquid quod non exsistit, tantum valet sibi eligere exempli gratia mathematicam. Clarum est etiam puero quod mathematica non exsistit. Est purissimum productum imaginarium Hominis, etiam magis quam Paradisus, Iustitia et UFO. Paradisus, etsi non exsistens, est enim utcumque semper raffiguratio pulchri loculi ubi nobis placeret nos requiescere pulchro die, scilicet locus concretus et campester. Iustitia, iam magis inexsistens Paradiso, est tamen resumptum desiderii cuiusque nostrum quod eventus oboediant illis criteriis quae nobis placent in virtute convenientiae quam ea habent pro nobis (etsi hypocritae amant se cullare in pietosa mendacio autodirecto quod praedicta convenientia sit "generalis"). Mathematica, contra, non exsistit prorsus. Est productum realiter imaginarium. Fortis propria non-exsistentia, ea potest sibi concedere vezzo utilitatis, fidabilitatis et perfectionis, qualitates quae male se addicunt cuilibet rei quae realiter exsistat. Etsi non exsistens, mathematica sortitur effectus constantes pro usu quem de ea faciunt ii qui in ea credant. In practica, miraculum quod se renovat semper. Vel melius, interminabilis series miraculorum super quibus mysteriose utile est facere affidamentum. Inter varias credentias quibus quis se implere potest caput, fides in mathematica habet probabiliter requisita optimae dignitatis.
Sed nos volebamus loqui de pauperibus qui credunt in UFO, etiam quia necessarium est fugare infamem illationem quod fictio scientifica habeat quod faciat cum UFO, blasphemiam quae recurrenter comparet super labris eius qui parum sciat de UFO et adhuc minus de fictione scientifica. Fictio scientifica habet quod faciat cum UFO paulum minus quam habeat quod faciat cum Madonna, Paradiso et Iustitia. Scimus quod totum in Universo interconexum est, et igitur Totum habet quod faciat cum toto. Tamen, nonostante aliquas vagas apparentias quae decipiunt miopes, parentela inter UFO et fictionem scientificam non est maior illa quae apparentat simias et homines. Malum confusionis mistificatricis id creaverunt horribiles repraesentationes deterrimae fictionis scientificae imaginabilis contentae in myriade pessimorum sceneggiatorum televisivorum "fictionis scientificae" qui in annis et in decenniis ingorgaverunt de insensatis banalitatibus id quod superest mentium milionum teledipendentium. Fictio scientifica est imprimis litteratura. Credere se scire quid Fictio scientifica sit ob solum factum se vidisse aliquam pelliculam vel telefilm et sine se umquam legisse aliquem bonum librum eiusdem est ut credere se cognoscere mundum financiae ob solum factum se legisse omnes historias a fumetto Avunculi Paperone et Rockerduck.
Sed nos hic volebamus loqui de pauperibus qui credunt in UFO, et quid attinet fictio scientifica cum his? Campus maioris pertinentiae pseudo-argumento UFO inexsistentium est ille neurologiae. Ens sic dictum humanum, in suis incarnationibus minoris pretii, est in saeculis et in millenniis contradistinctum propensione subendi paene incessanter hallucinationes clamorosas. Temporibus temporum talis moda non sparmiabat quemquam, et monstruosum numerum hallucinationum quas humani normaliter subibant testimoniatur ab tota litteratura quae ab antiquitate nobis pervenit. Ab Iliade ad Bibliam, secundum punctum visus cuiusque characterum istorum celeberrimorum librorum est perfecte normale quod omnes homines sint constanter obiectum hallucinationum - quae scilicet numquam recognoscuntur quatenus tales (aliter quae hallucinationes essent?) Ergo, et tunc quomodo quis se mirari potest quod hodie affiorent ubique commoventes mentecatti qui in perfecta bona fide narrent se esse raptos a turba extraterrestrium ad deinde esse ductos ad spasso in pulchro disco volante? Principalis error quem committit qui non sit solitus subire hallucinationes relevantes est ille credendi non adesse circa cumulum individuorum quae contra frequenter subiecta sint situationibus graviter hallucinatoriis.
Volebatur loqui de pauperibus qui credunt in UFO et denique id fere assecuti sumus, naturaliter sine dicere practice nihil etiam quia nihil est ad dicendum de categoria bipedum quae contribuit substantialiter Nihilo imperanti, addens de suo vitium sputtanandi ad oculos aliorum stultorum eos qui, bene diverso approchio et significativitate, se interrogant de exsistentia aliarum formarum vitae in cosmo et de aliis intelligentibus mysteriis.
Non erat ulla ratio faciendi omnes inutiles sermones qui in hac pagina facti sunt tantum ad eos faciendum. Non erat eo magis ullum motivum eos legendi, sed de eo providit - per consuetudinem vel errorem - qui id fecit et non certe ego qui eos scripsi.
Tamen paulum innocui Nihili factum de proposito non nocet, magis quam aliud quia Nihil involuntarium et illud dolosum nos assediant ubicumque aspicitur in hac scintillanti societate communicationum semper futiliorum. Paulum Nihili adest, etiam quia Nihil non occupat ullum spatium etiamsi nimis saepe videtur contra sic. Cum Nihil videtur occupare (inutiliter) paulum Spatii, in Realitate id intasat paulum Temporis. Cum Tempus non adsit etiamsi nos fingimus id fluere, id potest facile se implere de Nihilo sine quod ulla logica inde violetur. Nihil quod in Spatio non invenit locum et apparenter id implet interdum utcumque, devorat re vera portiones Temporis humanorum distractorum.
Pagina quam tu modo legisti, care lector distracte, tam plena Nihilo, Nihil forte vix inquinatum ab Aliquo, finit sic, et si ei facis curam Spatium est hic et illic semper idem sed de Tempore tuo nunc est paulum minus.