‹ Index situs · Musei vestibulum · repertum restitutum
Cogitatio Stochastica
a Roberto Quaglia

futurum
fictionis scientificae

Secundum Robert Sheckley, nimio iam tempore Roberto Quaglia non fuit famosus. Secundum Ugo Malaguti, genius est. Robertus Quaglia, scilicet repraesentans fictionis scientificae patriae nostrae extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia recusare responsa.
Fragmentum quod sequitur inclusum est in libro souvenir WorldCon anni 1995 Glasguae, prima et, adhuc, ultima vice qua hic honor obtigit auctori Italo.

Id quod me semper miratum est, in plurima maioritate librorum science fiction quos legi, est praesumpta absentia science fiction ex futuro humanitatis. Omnes scriptores science fiction exsistentes vel qui exstiterunt narraverunt myriades historiarum quae acciderunt in milibus futurorum diversorum a praesenti nobis noto, et in nullo horum futurorum, curiose, exsistit visibiliter id quod talia futura causat, scilicet science fiction. Nota est aliqua exceptio eius quod ego dico. Interdum facit suam timidam comparentiam ut character, in raris historiis SF, scriptor SF, qui est tamen saepe nihil aliud quam elementaris proiectio auctoris, autocitatio, similis comparentiis Hitchcock in propriis pelliculis. Saepius, futurum quod scriptores delineant est futurum carens SF. Cur? Cur omnes scriptores SF videntur oblivisci includere exsistentiam litteraturae SF in futuris de quibus nobis narrant? Fortasse de industria vitant de eo loqui quia credunt SF non futuram in futuro tam diversam quam est in praesenti? Committuntne revera hunc ingenuum errorem? Vel de eo non loquuntur quia non sciunt quid dicere? Vel contra numquam eis ne in mentem quidem venit sensatum esse cogitare in futuro SF exsistere? Omnes hi scriptores SF loquuntur contra libenter de praeterito SF, nobis narrant perpetuo totam historiam SF. Cur tanta attentio praeterito, et tam parva futuro? Cur scriptores SF, cum de SF loquuntur, de ea loquuntur praeterito potius quam futuro?
Hic est aliquid profunde incongruens, mihi dixi. Cognoscere historiam praeteritam SF utile et momentosum est, sed solum ad conandum deinde imaginari futurum SF. Facere science fiction est intueri futurum, multo magis quam narrare praeteritum. Conemur tunc intueri SF futuri, sine eo per hoc obliviscentes praeteriti. Faciamus igitur saltum in praeteritum, nobis repromittentes tamen deinde spiccandi volatum versus futurum.
Ut notum est, science fiction nata est in secunda dimidia parte milleoctingentorum. Ante illud, numquam ullus homo scripserat historiam ambientatam in futuro quod diversum esset a praesenti in virtute mutationum quas progressus evolutionis technologicae causasset. Cur science fiction nata est solum paulo plus quam saeculo abhinc? Cur ea nata est prorsus cum nata est?
Cum revolutione industriali saeculum XIX vidit progressum technologiae humanae abrupte accelerare. Erant milia annorum quod humanitas, parvis passibus, faciebat re vera passus gigantis in evolutione technologiarum quae meliorarent propriam adaptationem mundo. Ii qui etiam, scala evolutiva, erant passus gigantis, eveniebant enim, scala psychologica, parvis passibus, ita ut phaenomenon non esset directe percepibilis ab ullo individuo. In arcu unius generationis valde improbabile erat ut verificaretur plus quam unus solus passus notabilis evolutionis technologicae. Subita inventio vel descoperta poterat quidem mutare significanter vitam individuorum, sed eventus vivebatur ut exceptio regulae immutabilitatis regularum, vel ut unum miraculum quod statim absorbebatur ut nova et definitiva normalitas. Eruditissimis historia docebat praeteritum esse divitem inventionibus, sed ipsi quoque non audebant cogitare de futuro substantialiter differenti a praesenti, quoniam praesens mutabatur nimis lente ut quis posset intellegere id mutari et praesertim id perrecturum esse mutari.
Acceleratio evolutionis technologicae causavit transformationes tam frequentes in vita hominum, ut non amplius redderet inadmissibilem conceptum quod evolutio technologica posset in futuro transformare ulterius vitam hominum.
Fictio scientifica nascitur igitur ut productum mutationis conceptus futuri in sinu conscientiae humanae. Videamus approfundire hoc argumentum. Cur futurum societatis humanae erit diversum respectu praesenti? Responsum quod iam dedimus est: ob progressus technologiae, quae transformant et transformabunt contextus in quibus vivimus et igitur futurum nostrum. Estne tamen hoc solum et verum responsum? Re vera, hoc est responsum quidem verum, sed incompletum et superficiale. Ad observationem vix attentiorem apparet obvium et lampans quod fulcrum mutationis non est tam technologia, productum Hominis, quam potius Homo ipse, vel melius, psychismus Hominis, mens Hominis, cogitatio Hominis, Weltanschauung Hominis, punctum visus Hominis, comportamentum Hominis.
Perno mutationis Hominis est Homo, non technologia ab eo evoluta. Augmentum technologiae est symptoma, est effectus, non est causa. Causa est vertiginosa evolutio mentis humanae. Hodie scimus mentem humanam esse in vertiginosa evolutione. Sed... scimusne id? Ego scio. Semper plures homines id sciunt. Temporibus inventionis science fiction, nemo id sciebat. Non sciebant de mente minimam partem eius quod scimus hodie. Freud inventabat inconscium, et nemo ei credebat. Hodie, nemo credit amplius modello mentis Freud, quia meliora modella cogitata sunt. Ei adhuc credit prorsus illud genus hominum quod non ei credidisset cum Freud illud evolvit. Dixit, decimo nono saeculo, Thomas Huxley: "Normalis sors novarum idearum est incipere ut haereses et finire ut superstitiones". Nova idea a nemine intellegitur, vel a paucis, et nemo paratus est eam credere. Est igitur haeresis. Deinde aliqui brillantes iuvenes incipiunt eam intellegere. Annis, increduli senes moriuntur progressive omnes, et procedunt soli ii pro quibus idea vel obvia est vel non est nihil. Postea, ii pro quibus idea non est nihil discunt credere veram ideam - quoniam non mansit ulla auctorabilis figura ad sustinendum agi de haeresi, dum omnes novae auctorabiles figurae sustinent eam veram esse - sine tamen eam intellegere. Ab haeresi ad superstitionem per fugacem lampum comprehensionis. Sic procedit cultura.
Cum SF nata est, erat haeresis. Paucissimi eam intellegebant pro eo quod ea erat, et enim paucissimi eam scribebant. Si plus gens intellexisset id quod SF realiter erat, plus gens eam scripsisset. Igitur, probabiliter, SF legebatur pro eo quod non erat, vel quod erat tantum partim.
Hodie adsunt milia scriptorum SF, et miliones lectorum. Pro omnibus his SF non est amplius haeresis. SF manet tamen haeresis culturalis cuicumque qui de ea numquam se occupavit. Et tamen, etiam maxima pars eorum qui hodie legunt et scribunt SF, meo iudicio, non intellegunt integre quid SF actu sit, sed plerumque adhuc credunt eam esse id quod fuit.
Quamvis SF, ut sustinet Orson Scott Card, sit unica vera revolutio litteraria vicesimi saeculi, adhuc in actu, ea non umquam se transcendit, fiens aliquid aliud, ut in decimo nono saeculo ea transcendit litteraturam itinerum phantasticorum, fiens SF. Etsi manens se ipsa, sine se transcendere, SF tamen se constanter ditavit, inflata crescentibus notionibus quas mens humana progressive produxit. Se ditavit, sine tamen transcendere intuitionem initialem quae eius decrevit nativitatem, scilicet intuitionem quod evolutio technologica redderet differens futurum nostrum et descendentium nostrorum.
Ergo, meo iudicio celeriter appropinquat momentum in quo SF transcendet identitatem ei datam tali intuitione initiali ad fiendum aliquid novum et evolutionistice superius, aliquid quod initialiter apparebit omnibus ut haeresis, quia sic semper fuit in historia, ita ut hoc "aliquid" sit probabiliter paene invisibile in semper magis oceanica productione mundiali SF. Sed hoc "aliquid", tempore fortasse unius generationis vel duarum, fiet novum laboratorium cogitationis mentium raffinatissimarum humanitatis, ut SF multis modis fuit per totum vicesimum saeculum. Cur pervenio ad hanc persuasionem? Videamus id explicare.
Fulcrum evolutionis humanae, repetere curo, est mens humana, non technologia. Est mens humana quae creat technologiam. Est mens humana quae utitur technologia ad augendam se ipsam. Talis res non bene clara est maximae parti scriptorum SF, qui enim insistunt super facto quod bona litteratura SF debet esse rigorose plausibilis ex puncto visus scientifico. Non est exactum, ribatto ego. Haec est antiqua visio SF, antecedens myriadi recentium notionum quae reddiderunt obsoletum vel utcumque naiv hunc punctum visus. Bona litteratura SF, meo iudicio, debet esse rigorose plausibilis ex puncto visus mentali. Congruentia scientifica momentosa est, sed hierarchice subordinanda est huic novo criterio.
Ponamus id alio modo: sumus turba banalissimorum extraterrestrium humanoidum qui descendit in terram desertam ad videndum quis umquam eam habitaverit. Invenimus reliquias civilitatis humanoidis ut nos, et nos rogamus quae fuerit eorum cultura, scilicet ad quod punctum pervenerit eorum comprehensio rerum. Reperta significantissima essent documenta scripta. Legimus scripta antiquissima, Bibliam et illas res illic, et inde concludimus illos typos debuisse esse insanos vel utcumque extra caput. Scripta recentiora nobis revelant celerem progressum cognitionum humanarum, usque ad perveniendum ad SF. Litteratura SF est signum archaeologicum quod nobis svelat humanitatem se accorsisse de progressu technologiae, nihil amplius. Nihil amplius!
Sed nos nunc scimus esse mentem humanam quae se evolvit celeritate sconcertante, et totum reliquum esse solum consequentiam. Quod igitur erit proximum repertum archaeologicum?
Momentum! Ego pergo repetere esse mentem humanam quae se evolvit. Aliquis posset tamen nondum concordare mecum super hoc puncto. Erit igitur melius ut ego me dilunghi paululum super tali argumento.
Ego sustineo igitur fuisse evolutionem mentis hominis ad causandas sconvolgentes transformationes quae transfiguraverunt vitam speciei nostrae ultimis milibus annorum, et pergunt hodie eam transfigurare, anno post annum, semper celerius. Non id sustineo ego solus.
Divulgata est annis septuagesimis fascinans theoria de evolutione psychismi in Homine. Eius auctor est neurologus Americanus Julian Jaynes. Secundum Jaynes, conscientia humana (in sua acceptione moderna "spatii mentalis metaphorici" in quo quisque nostrum narratizat eventus, dans ita significatum Tempori) orta esset, ad dirigendam mentem, a paucis milibus annorum. Ante conscientiam, ad dirigendas actiones humanas fuisset illa quam Jaynes vocat "mens bicameralis". Hypersimplificando conceptus, ea plus minusve egisset modo sequenti: dimidium cerebri humani (plerumque hemisphaerium dextrum) elaborabat solutiones operativas problematibus quae vita per suam naturam ponit, et ea communicabat alteri dimidio cerebri (plerumque hemisphaerio sinistro), praeposito actioni, quod oboediebat ponens solutiones in actum. Talis communicatio - et hoc est punctum focale theoriae - evenisset per linguagium, quod Homo modo evoluerat. Hemisphaerium sinistrum litteraliter audivisset, quotiens opus esset, vocem perentoriam (provenientem ex hemisphaerio dextro) ei imperantem id quod id facere deberet, et automatice oboedivisset, sine ullo arbitrio. Multae civilitates, a Mesopotamia ad Indiam ad Aegyptum Pharaonum, igitur prosperatae essent sine quod ullum individuum earum esset umquam consciens modo nobis noto, in pleno regimine bicameralitatis mentalis. Talis theoria sustinetur approfundita analysi omnium repertorum quae ex illis aetatibus nobis perveniunt. Etiam omnes illi pulchri characteres Veteris Testamenti et Iliadis qui nihil aliud faciebant quam audire voces quae eis dicebant quid facere deberent, vel insani erant (schizophrenici), vel mentiebantur omnes, vel mentaliter bicamerales erant. (secundum theoriam, prima et tertia harum optionum partim se superponerent). Vestigiis bicameralitatis mentalis quae fuit modus cogitandi speciei nostrae usque ad centum generationes abhinc vel circa illuc adhuc pleni essemus, a regressionibus in schizophreniam, ad possessiones "diabolicas" medievales, ad somnambulismum (durante quo enim "evanescit" conscientia), ad hypnosim, ad ipsam ideam quod exsistant unus vel plures dei qui a tempore tamen desierunt se manifestare nobis. Exsistentia in toto mundo religionum esset evidentissima et persistentissima talium vestigiorum, symptoma cuiusdam nostalgiae bicameralitatis amissae, evanidarum vocum divinarum quas hemisphaerium dextrum non amplius producit. Talis nostalgia nos induceret ad bibendum alcol, assumendas drogas, frequentandas ecclesias et discothecas, unico scopo abbassandi gradum conscientiae nostrae et nos appropinquandi ita ad absentiam eiusdem propriam periodi nostrae antiquae bicameralitatis.
Personaliter reperio hanc theoriam convincentem. Hac in sede eius potui scilicet dare tantum fugacissimum cennum, et id volui facere non ad evolvenda hic themata talis theoriae, sed ad vos informandos eam exsistere et ad dirigendam super eam curiositatem vestram. Etsi exsistens et plausibilis, ea scilicet haeresis est mundo academico, ut haeretica semper fuit omnis idea realiter nova. De ea audiemus loqui denuo post aliquod decennium, cum actuales dogmatici senes sapientes officiales nos reliquerint una cum suis certitudinibus, et multi tunc incipient eam credere sine eam intellegere, ut iam accidit theoriis Copernici, Galilaei, Darwin, Freud, Einstein, Bohr, Maxwell, et milium aliorum geniorum quos humanitas numquam recognovit durante eorum genios esse sine adhuc eius titulum habere.
Si theoria Jaynes haberet fundamentum, ut ego credo quia eam intellexi, sufficiens fuisset intervallum aliquot centenarum generationum humanarum (verum ac proprium nihil) ad transformandam modo clamoroso architecturam nostrae organizationis mentalis. Hardware, cerebrum, mansisset idem (evolutio biologica necessitat temporibus monstruose longioribus), sed software, modalitas intrapsychica organizationis Informationis, etiam transformasset id quod erat paulo plus quam bestia vel utcumque non plus quam aeger mentalis (ex nostro hodierno puncto visus) in hominem completum, conscium et sui conscium et etiam conscium sui conscium essendi.
Transiit tempus ab inventione rotae, verum est, sed clamantissimae differentiae non sunt tam factum quod adfixae rotae nunc aliae tres adsunt et etiam integrum automobile, quam factum quod etiam genialis inventor rotae, si machina temporis transportaretur ad dies nostros, possibiliter internaretur in manicomio cum diagnosi schizophreniae.
Immensa et incommensurabilis est differentia inter id quod nos sumus et id quod progenitores nostri, usque ad tempus paulo abhinc (paio millenniorum), fuerunt.
Immensa sed commensurabilis est contra diversitas quae nos separat a visione sui ipsorum, mundi et Universi quam habuerunt tantum proavi trisavorum nostrorum, paucis centenis annorum abhinc. Nihil scientes de chimica, de exsistentia electricitatis, de psychologia, et de omni eo quod nunc scitur, habuerunt persuasiones totaliter absurdas, si iudicatae sensu posteriore.
In picturis usque ad duodecimum saeculum non exsistit prospectiva. Quoniam avi nostri eam non pingebant, probabiliter eam non cognoscebant. Ei sciebant aliquid esse plus minusve distans, sed omni probabilitate non erant capaces videndi lineas prospectivae. Realitas quam oculi eorum videbant valde diversa erat a realitate quam vident nostri. Incredibile, verum? Cum saeculo abhinc fratres Lumiere invenerunt cinema, proiecerunt in sala pelliculam currus in motu, captam frontaliter. Spectatores viderunt aliquid diversum ab eo quod videremus nos. Ei non viderunt pelliculam currus, sed viderunt currum verum ac proprium qui eos investiturus erat, et fugerunt e cinemate prensi panico. Incredibile, verum? Categoriae mentales mutantur celeriter.
In praeterito, etiam conceptus mortis profunde diversus erat ab hodie. In bello, quisque ibat systematice ad moriendum sine problematibus, modo qui supervixit in kamikaze Iaponicis vel adhuc hodie inter quosdam extremistas islamicos, qui ex nostro puncto visus sunt hac de causa folli, insani, dementes. Inde consequitur quod paucis tantum saeculis abhinc, secundum nostrum punctum visus, omnes homines erant folli, insani, dementes. Id quod verum est est quod habebant omnes mentem profunde diversam a nostra, carentem omnibus illis categoriis cogitationis quae pro nobis hodie sunt momentosissimae, prima inter omnes precisa conscientia essendi vivos et voluntas, et non solum instinctus, eius manendi. "Bellum" fuit nobilis ars usque ad primum bellum mundiale. Ad accipiendum id facere, hodie, debemus id vocare "missionem pacis" vel "restore hope". Categoriae cogitationis mutantur celeriter et oportet aggiornare titulos.
In suis essentialibus tractibus geneticis Homo immutatus est a centum milibus annorum. Sed in tractibus mentalibus - illis qui effective eum distinguunt a simplici animali - transformationes travolgentes sunt.
Maxima pars SF se ridiculam reddit cum hypothizat, in uno ex proximis saeculis, spontaneas mutationes geneticas humanas significantis relevantiae. Inverisimile est ut tales improbabiles eventus accidant cras vel perendie ad commodum nostris tramis praebendum. Sed evolutio mentalis non eget eisdem enormibus lassis temporis. Cultura quae crescit sconvolgit continuo nostram visionem nostri praeteriti et eius quod nos sumus, producens interdum clamorosos saltus evolutionisticos, ut ille qui nos traghettavit a periodo bicamerali aetatis biblicae ad conscientiam quae hodie nos contradistinguit.
Debuerunt transire centum milia annorum, durante quibus hardware cerebri Hominis mansit paene invariatum, priusquam Homo inventaret Tempus. Tempus inventum est ab Homine centum milibus annorum postquam eius cerebrum structuraliter habilitatum erat ad id concipiendum. Tempus ortum est in mente Hominis postquam Homo evoluit linguagium capax id definiendi, et spatium mentale ubi id repraesentare. Non est Tempus in mente, si in ea non est linguagium ad id circumscribendum et quantificandum. Ad imaginandum Tempus, nos debemus de eo cogitare quasi esset spatium. Id est metaphora. Non sunt metaphorae sine linguagio. Homo creavit ideam Temporis bene post proprium linguagium. Inventio Temporis a parte Hominis est quaestio software, non hardware. Hardware cerebri humani scilicet aptum est ad concipiendum tempus, sed est software cerebri humani quod id concipit.
Ab Einstein deinceps, mathematica nobis suggerit Tempus non esse disiunctum a Spatio, nisi in cogitatione nostra. A Schrödinger deinceps, eius feles nobis suggerit quamlibet rem quae exsistat, eodem tempore non exsistere nisi adsit mens quae eam observet. Ab hoc saeculo deinceps, apparet evidens quod praeter technologiam est conceptus normalitatis qui celerrime mutatur.
Conceptus normalitatis est productum essentiale mentis humanae. Si mutatur conceptus normalitatis, vult dicere quod mutatur mens.
Videmus conceptum normalitatis mutari anno post annum. Gradu superficialissimo, talis mutatio producit avvicendamentum modarum. Non sunt modae inter feles. Mens felium statica est. Gradu sequenti, temporibus longioribus, mutatio conceptus normalitatis producit culturas diversas. Cum interagunt duae personae cum diversis conceptibus normalitatis, libenter intrant in litem, et utcumque se invicem disapprobant. Cum interagunt duo populi cum diversis conceptibus normalitatis, possunt pervenire ad se invicem bellum faciendum, et utcumque semper se invicem disapprobant. Humanitas solvet fortasse sua problemata cum menti humanae fiet normale factum quod pro quoque possit immo debeat valere normalitas diversa.
Maxima pars gentis, adhuc hodie, mystice persuasa est futurum non diverguturum nimis a praesenti, in nullo aspectu. Si ita non esset fictio scientifica avide legeretur ab omnibus et praeterea non accideret ut senes ultravigenarii reperiant vario titulo molestum vel scandalosum quod una vel plures novae modae scalzent modas associatas cum propria iuventute, quasi eae deberent, contra lampantissimam evidentiam, esse speculum valorum absolutorum et immutabilium.
Lectores et praesertim auctores fictionis scientificae, contra, sciunt vel deberent optime scire futurum diverguturum a praesenti. Ei iuste sensibiles sunt ratiocinio logico quod tendentia manifesta non se arrestabit tantum ad commodum nobis praebendum. Applicant tamen ratiocinium tangibili campo transformationum materialium consequentium evolutioni technologicae, et fere numquam illi alteri et magis momentoso campo, illi transformationum immaterialium nostrae organizationis mentalis.
Quod se evolvit, in homine, est imprimis mens, et cum ea conceptus normalitatis. Dicere "conceptus normalitatis" vel "cultura" est substantialiter eadem res. Se evolvens, cultura expandit et transfigurat praeteritum, id continuo reinterpretans, generans futurum semper magis imprevisibile. Technologia est tantum detaillum omnium horum.
Et tamen SF se obstinat ad non transcendendum propria iam antiqua dogmata. Praeiudicialiter ligati imperativo extrapolationis technologicae, etiam optimi scriptores SF contemporanei non sciunt facere melius quam scimmiottare suos antiquos et geniales magistros, fieri posse addobbare suas tramas magno onere notionum technicarum et relativarum implicationum quas humanitas ammassavit ultimis decenniis. Sed haec omnia non poterunt durare diu, sine producere clamorosum saltum qualitatis.
Velocitas qua progressus technologiae incalzant reddiderunt enim vitam difficilem scriptoribus fictionis scientificae. Est semper magis difficile delineare scenaria quae non sint iam ab initio obsoleta in aliquo eorum aspectu. Faciunt teneritudinem megacalculatores magni ut planeta, etsi genialiter cogitati ab Asimov annis 50, et functionantes valvulis. Faciunt tristitiam, in paginis scriptorum minorum contemporaneorum, saepe aperta et pathetica evidentia ignorantiae de plurimis cognitionibus scientificis iam a tempore ab Homine attinctis, et mille superbae ostentationes ideularum pseudotechnicarum, iam superatarum factis, quas auctorulus de turno sic revelat se non cognoscere. Sed etiam auctores clari habent sua bella problemata. In aetate - hac fine millennii - ubi miracula scientiae sunt iam fere ad ordinem diei, nos tempestant a giornalibus, a telegiornalibus et etiam ab approximativis sermonibus gentis cuiuslibet, est semper magis arduum mirari de eo quod in libro fictionis scientificae evenit. Sumus iam a tempore in Aetate Miraculorum. Id quod hodie non est possibile erit cras. Sumus in Aetate Miraculorum et exspectantur miracula, exigitur ut id quod non sit possibile hodie debeat esse cras. Miraculum fit ius acquisitum, et si omnes hae tendentiae in actu de quibus nunc locuti sumus non se fermabunt - et logica excludit eas debere proxime se fermare (nisi in casu colossalis et nequaquam improbabilis catastrophis), perveniemus mox in Aetatem Miraculi Quotidiani vel quiddam tale. Iterum futurum erit diversum a praesenti ultra previsiones quas nunc audere possumus et... quod munus habebit tunc fictio scientifica?
In aetate in qua miracula vera erunt revera ad ordinem diei (et non amplius intervallis mensium vel annorum ut hodie... vel iam pervenimus ad hebdomades?), etiam pluries in die, quis habebit adhuc voluntatem legendi de miraculis falsis super libris fictionis scientificae? Et quis umquam audebit scribere fabulas quae ineluctabiliter superatae essent multo prius quam completae?
Hic cernitur, ineluctabilis, finis SF ut eam intellegimus nos. SF quam cognoscimus nos non evanescet, sit bene clarum! Sed ea non erit amplius litteratura revolutionaria, ut fuit per totum vicesimum saeculum. Ea docebitur fortasse in omnibus scholis et in universitatibus (vel in eorum surrogatis telematicis), et erit nova cultura officialis. Mihi, et iis ut me, ea non interessabit amplius, etiamsi producet plurimos nummos.
Nova SF revolutionaria, illa de qua non loquetur in scholis et in universitatibus, illa quae perfecerit magnum passum se transcendendi, erit prorsus alia res.
Imaginor SF futuri non amplius curaturam trascurabilia detaillia miraculorum technologicorum quae non amplius mirabunt quemquam. Quoniam iam evidens est quod super omnia est mens humana quae se evolvit, SF futuri explorabit adhuc inconcepibilem campum possibilium evolutionum mentis nostrae, se oblectans in creatione ecosystematum mentalium, novarum impalcaturarum semanticarum, novorum systematum normalitatis et quis scit quid aliud.
Per saeculum, litteratura fictionis scientificae fuit expressio conscientiae hominis quod technologia procederet etiam in futuro.
Hodie quod etiam pueri sciunt nova miracula technica nos exspectare iam ab proximo anno, parum interessans est otiari cum cogitatione tantum super forma talium magicorum obiectorum venturorum. Haec sunt enim tantum trascurabilia detaillia.
Universum virgo, inexploratum ab imaginatione humana, est futurum mentis humanae. Parallele technologiae, mens se transformat evidentia incalzante, et est momentum ut nos incipiamus nos accorgere de talibus transformationibus, sicut praeterito saeculo Jules Verne et alii se accorserunt de transformationibus technologiae. Quinquaginta annis antequam SF se affirmaret in mundo, Mary Shelley dedit mundo modicum anticipum eius quod postea venturum esset modo multo grandiosiore. Estne nunc, in recenti historia SF, auctor qui praecorrerit tempora, nobis dans modicum anticipum eius quod modo grandiosiore veniet post aliquod decennium?
Fortasse est, vel melius, fuit. Eum cognoscitis omnes. Est Philip K. Dick. Eius obsessivum tentamen distinguendi inter id quod reale est et id quod videtur reale posset esse ingenuum praeludium symphoniae explorationum conceptualium quae ornabunt vicesimum primum saeculum. Philip K. Dick ut Mary Shelley, tunc? Quis scit? Si ita esset, utcumque, scimus Dick non scivisse se inaugurare novum ciclum cogitationis humanae, ut suo tempore certe id non sciebat Mary Shelley. Potest esse genialis sine esse conscium essendi genialem, sicut multi homines conscii essendi geniales re vera nullo modo sunt. Inter realitatem et conscientiam quae de realitate habetur est abyssus variabiliter amplus.
Respectu aliquot centenarum generationum abhinc mens nostra invenit Tempus, Praeteritum, Praeteritum Remotum, Futurum, Futurum Remotum, Universum amplum 15 miliarda annorum lucis, Universa Parallela, Ego, Conscientiam Vitae et Mortis et multa alia venusta ornamenta. Quid inventabit in futuro? Obliviscamur stupidos aerotaxi et stultas naves spatiales semper magis fulgentes et inutiliter verisimiles. Inventiones quas futurum reservat menti humanae sunt ob obvietatem clamorosae, sunt inventiones grandiositatis Temporis et Ego, Universi et Mortis. Et notantes crescentem velocitatem qua evolutiones humanae se manifestant, licitum est exspectare clamorosissimas novitates mentales iam cursu nostrae ipsius exsistentiae, et fit igitur intrigans tentatio faciendi de proprio meliore ad nos accorgendum ad tale punctum de novitatibus quae oriuntur, ut simus eventualiter etiam pars illarum ipsarum novitatum, quidquid id possit significare.
Futurum fictionis scientificae non erit illud praevidendi miracula technica semper magis saepe superata iam in actu praevidendi. Futurum fictionis scientificae, in optima acceptione termini "fictio scientifica", erit... immo iam est illud explorandi differentias quas transformationes in mente Hominis comportabunt pro vita Hominis, prorsus ut praeteritum fictionis scientificae hucusque fuit et adhuc est illud explorandi differentias quas technologia Hominis comportabunt pro vita Hominis.
Novus titulus pro hac magis evoluta forma litteraria... vel melius, forma mentali... orietur certe, in futuro proximo. Non mihi venit nunc in mentem aliquid brillans, hac de re, sed tantum obvium et banale; "psycho-SF", "mind fiction" "thought fiction"...
Melior titulus veniet certe in mentem alicui vestrum.

Qui Robertum Quaglia approfundire intenderet, tentet cum eius Homepage. Qui legere vellet alios eius articulos Cogitationis Stochasticae, hic eorum invenit elenchum ordinatum.