 |
et
nunc... paulum
polemicae
gratuitae
(nosne
fortasse aliquis
solvit
ad eam faciendam?)
Secundum Robert Sheckley, nimio
iam tempore Roberto Quaglia non fuit famosus. Secundum Ugo
Malaguti, genius est. Robertus Quaglia, scilicet repraesentans
fictionis scientificae patriae nostrae extra fines notissimus et
in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia recusare
responsa.Sguinzagliare mentem ad zonzo per maxima systemata laudabile est,
dummodo non obliviscamur quod ultra maxima systemata sunt etiam
minima. Sive ei attentio detur sive non, in societate minima systemata
occupant maximum spatii, et maxima systemata relegata sunt et compressa
in minimo voluminis. Interdum utile est se accorgere quod
exsistunt minima systemata, si non aliud ob factum quod minima
systemata tendunt se accorgere de nobis quantum satis est ad nos infastidiendos etiam
nimis.
Typicum minimum systema est polemica. Inter nos dictum, non capio
bene quid hoc verbum significet, sed eo utuntur omnes et fingo
quod id revera velit dicere aliquid. "Polemica". Antequam pergamus de eo cogitate
paulum: quid vult dicere "polemica"? Estisne capaces eius significatum explicandi
vestris verbis?
Typicissima polemicarum est illa gratuita, quis scit
cur. Fortasse, re vera, polemica non potest esse nisi
gratuita, etsi etiam haec phrasis non est quod deinde velit dicere multum.
Ergo, aliquot hebdomadibus abhinc minimum systema se fugaciter
accorsit de me, me adescans inter suas spiras. Polemica Fandomica Nationalis,
enim, verus ac proprius organismus qui vivacchiat a decenniis in sua
micro nicchia ecologica, possidens in rotatione magnam partem Nominum
quae aleggiant in microcosmo fantascientifico Italico, se per
unum diem impadronivit etiam mei. Verum etiam est quod ego non opposui resistentiam;
me lasciavi possidere quoniam escursio in Polemicam Fandomicam
Nationalem est villeggiatura quae non recusatur, saltem una vice.
Pretia bona sunt, et etsi paesaggium desolatum est assequitur quis
se appagare aeque, fruens illo tenui fascino quod solum Nihil macchiatum
Pauco scit exercere.
Refero in sequenti integre quanto scripsi in tali occasione.
Quoniam traho spunto a polemica incepta a Mirko Tavosanis,
refero etiam eandem, paulo post initium fragmenti, et eam reprehendo postea
in suis separatis partibus. Ad diminuendam confusionem, coloravi di
marrone fragmenta Tavosanis et caeruleo citationes quas Tavosanis refert meae recensionis
super qua polemizat.
Tali polemicae, ad faciendum bonum pondus, addidi secundam, quae
ut mathematica docet, sequetur primam, et tantum ad cambiandum
loquetur de alio.
Ecce vobis igitur, ut promissum, finito antipasto, vestrum hodiernum
prandium polemicae gratuitae, incipiens, ut oportet, prima ratione:
PARS PRIMA: FANDOM
ET FANDONIAE
Meum interesse pro polemica, plerumque, tendit ad zero quando non
ad subzero. Qua de causa non est meus mos chiosare systematice
super quanto alii ritenent dicere et sustinere de aliquo vel de aliquo,
exempli gratia me. Tamen, cum gradeam me smentire quotiens mihi
inde venit voluntas, facio hodie exceptionem, replicans strales qui mihi
volti sunt a Mirko Tavosanis de mea recensione antologiae
fictionis scientificae Italicae "A Lucca, mai!", publicatae on line innumero
22 Delos, ita cogliendo en passant occasionem
externandi etiam duas vel tres meas opiniones de fandom, de fictione scientifica
Italica et de vita in genere. Opiniones quae simpliciter sunt id
quod hodie mihi va affirmare, sciens quod iam cras (et fors'etiam
iam hodie post aliquas horas) non concordabo amplius plene
cum eisdem, ut naturale et iustum est ut sit.
Ecce igitur in sequenti, ad rinfrescandam memoriam, integrale nuntium
emanatum a Tavosanis.Nei messaggi delle scorse
settimane mi era capitato di affrontare anche l'ennesima disputa sul fatto
di "parlar male della fantascienza italiana". In particolare, mi era capitato
di dire che un tono secco e tagliente è spesso l'unico modo per
affrontare una situazione in cui tutti si profondono in lodi sperticate
dell'ultimo romanzetto italiano.
Qualcuno (era Francesco Grasso,
se ben ricordo) a questo punto aveva detto, tra le altre cose, che non
gli sembrava che la fantascienza italiana venisse lodata poi troppo...
Bene, prendo spunto dall'ultimo numero di Delos (che è senza dubbio
ormai il massimo punto di riferimento per il fandom elettronico italiano
- un po' la versione nostrana di Locus) per esaminare una tipica recensione
di libro italiano: quella che Roberto Quaglia ha dedicato a "A Lucca mai".
Dunque, vediamo un po'...
"Ergo, A Lucca, mai! videtur
revera assecutum esse piscari in illa percentuali parva, sed significativa,
bonae, immo optimae fictionis scientificae Italicae, nobis proponens volumen
alti gradus, elegans, raffinatum, da collezione..."
Inutile dire che Roberto Quaglia
stesso è uno degli autori inclusi in questo volume "di alto livello"...
"Ut videtur, Magna Nomina
quae fecerunt historiam fictionis scientificae Italicae sunt bona ex parte
praesentia, una cum compluribus talentis emergentibus, et omnes digne
repraesentantur optimis historiis."
Inclusa, evidentemente, quella
dello stesso Quaglia... Comunque, non si può fare a meno di gioire
per il fatto di avere
"denique!, quadrum
fictionis scientificae Italicae dignum elevatis gradibus quos ea scivit exprimere
in tempore."
E scopriamo con piacere che:
"Enim, quamvis notum sit
paucis, productio fictionis scientificae Italicae dici potest inferior
tantum illi angloamericanae, quantitate et qualitate,
a dispetto aneddoti qui dat originem titulo."
E io che pensavo che le centinaia
di Perry Rhodan usciti in Germania presentassero da soli un numero di pagine
equivalente a quello prodotto da tutta la FS italiana di tutti i tempi...
o che la Francia solo con la collana Fleuve Noir arrivasse agli stessi
livelli... E che, passando dalla quantità alla qualità, non
solo la fantascienza tedesca (da Ernsting in poi) o quella francese (Andrevon,
Brussolo, etc.) potessero schiacciare tutti gli autori italiani a parte
Aldani... e che nomi come quelli di Stansilaw Lem o dei fratelli Strugtaskij
non fossero molto "angloamericani"... e che esistesse perfino una prolifica
fantascienza giapponese, o di lingua spagnola...
Ma non dimentichiamoci delle esigenze
di tutti i giorni:
"Non me dilungabo
in sequenti in meticolosa disanima singulorum fragmentorum quae componunt antologiam.
Liber pulcher est et basta, aliter non me posuissem hic ad eius canendas
laudes, pretio meae fatigae - oltraggium meae pigritiae! - cum
nemo me solvat ad id faciendum. Pretium operis, denique, correspondens
ad liras 50.000, potest videri ad primum aspectum elevatum (priusquam mihi
capitaret in manum volumen, tale videbatur etiam mihi), sed ad analysim
attentiorem se revelat perfecte adaequatum, et etiam contenutum.
A prescindere enim a qualitate litteraturae quae id implet,
A Lucca, mai! est in se verum ac proprium obiectum da collezione..."
Etc., etc.
Ora, una recensione del genere
potrebbe essere considerata un semplice "incidente di percorso" sia per
Quaglia che per Delos, se non fosse che questo è lo standard della
FS italiana.
E nemmeno ci si rende conto, immagino,
che è perlomeno di cattivo gusto far scrivere l'elogio di un'antologia
a uno degli autori inclusi nell'antologia stessa. Tanto le lodi sperticate,
più o meno con le stesse parole, verranno ripetute con il lancio
della prossima antologia.
Tutto questo, naturalmente, a prescindere
dalla qualità effettiva del prodotto. Alcuni degli autori inclusi
mi sembrano molto bravi (a cominciare da Stefano Tuvo, che per me è
un mito), altri... meno. Appena avrò 50.000 lire per comprare il
libro vi saprò ridire, e incrociamo le dita.
Ma per me è comunque spiacevole
che si usino questi toni esaltati e che si spari a zero su fantascienze
nazionali che hanno dato alla FS molto più di quella italiana (tra
l'altro, queste fantascienze credo che Quaglia, che si occupa del settore
da anni, dovrebbe conoscerle benissimo). E credo che siano proprio iniziative
del genere a tenere la fantascienza nazionale nel ghetto per militanti
in cui spesso si ritrova.
Saluti,
Mirko Tavosanis
P.S. Gli autori sono stati
retribuiti? Vittorio Curtoni, un cui racconto è stato incluso nel
volume, può probabilmente dirci qualcosa in merito. Immagino che
se ha contribuito gratis, l'abbia fatto per simpatia (cosa comprensibilissima,
visto che Malaguti è un'istituzione, nel campo)... ma mi piacerebbe
sapere più nel dettaglio come sono andate le cose. Meum primum cogitatum legens id fuit: Ah, placet
detegere quod ab aliqua parte est aliquis qui legat partem
quanto ego m'indaffaro ad scribendum, et quod id faciens ei veniat in
mentem aliquid. Intervenio libenter hac de re, quoniam communico
substantialiter spiritum talium stralium. Concordo enim fere plene
cum argumentis quae Tavosanis utitur contra me, etsi ritene leviter
otiosum, quando non etiam extra locum, quod prorsus ego eius sim bersaglio.
Confundone aquas et ideas? Tanto melius! Realitas est
enim semper complexior quanto interdum nobis facit commodum
credere quod sit, res quam omnis cogitator science fiction deberet in
omni instanti habere semper praesentem.
Cogo ita occasionem ad revelandum mundo curiosum dualismum
cuius me reperio victimam... vel, si praeferitis, modicam dissociationem
schizoidem quae me distinguit (etiam a me ipso), vel contra, simplicius,
oppositam opinionem quae conflittualiter convivit in me de valoribus
fictionis scientificae Italicae.
Incommensurabile taedium, quod non pervenit ne ad merendum quidem titulum
"disprezzi", quod assequitur suscitare in me fere totalitatem
productionis sic dictae fictionis scientificae Italicae, est inferius tantum
sensationibus adhuc horrendioribus quae assequerentur mihi infligere
scripta inutilia fere totalitatis auctorum
Italorum externorum SF, si umquam ego cogerer eorum legere plus
quam paucos versus qui sufficiunt ad massacrandam meam affezionatam vivacitatem
mentalem. Analogas opiniones, non possum id tacere, nutrio de fere
omnibus productionibus extra-italicis, angloamericanis inclusis.
Tamen, convivit in me sensatio quod inter omnes fictiones scientificas
mundi, illa Italica sit inter optimas pro potentialitate.
Posset revera, in aliquo futuro, se ponere ad avanguardiam in mundo
pro originalitate, si non aliud ob factum quod Italia, per
stranam et indiscussam fatalitatem, hucusque demonstraverit in plurimis
campis potentiale creativum quod timet paucos rivales in mundo. Dico id
sine velle peccare ullo nazionalismo, cuius purus suspectus me
humiliat profunde. Pro quomodo sit ridotta cultura in Italia hodie, enim,
pro quanta cretineria infestet pandemice neuronos fere omnium
humanorum quos mihi tangit incontrare ab nostris partibus, satis probabile
est quod in non longinquo futuro ego alzem tacchi et me recem alibi, lasciando
remanentes ad fruendum mea absentia de qua utcumque non erunt bene
capaces se accorgere.
Iam mihi figuro quis hos versus legat, gongolare satisfactum
ante contradictiones quas tam platealmente expono, inde trahens
alimentum pro illa maiore consideratione sui ad quam multi
soffertamente anelant.
Factum, ut dicebam prius, est quod realitas est
complexa, et quod non exsistit una veritas sola. Et interdum (quando
non semper) universum nobis facit scherzettum nobis offerendi in pastum veritates
oppositas et nihilominus fondatas.
Quidam typus qui hodie non est amplius de moda, expressit tempore abhinc,
in medio suis milionibus verborum, conceptum niente male, quem non recordor
ad litteram, sed qui plus minusve faciebat: "Res videndae sunt cum
pessimismo rationis et optimismo voluntatis."
Panorama culturale Italicum hodiernum (non solum in fictione scientifica) est
desolationis inexprimibilis. Tamen, in mortorio, possibile est
scorgere focolaios vitae eccelsi splendoris, dummodo sciamus eos distinguere
a fossilibus quae superstitio diffusa confundit cum viventibus authenticis.
Cum hoc, ad veniendum directe ad thema, non vult sustineri
quod omnes narrationes comprehensae in libro "A Lucca, mai!" sint praeclara opera
imperdibilia. Non sustinetur quod "A Lucca, mai!" debeat magice repraesentare
in fictione scientifica mundiali plus quam "Dangerous Visions" Harlan
Ellison. Id quod sustinetur, quod ego sustineo, est quod "A Lucca,
mai!" considerandum est momentum momentosum pro nostra fictione scientifica
nationali, non quia haec ultima sit in se aliquid
straordinarium, sed quia, utens id quod Italia produxit,
posita est simul antologia decise superior illis
quae eam praecesserunt. Tantum hic. Ignoscite mihi si parum est. Pro prima
vice a plurimo tempore est ampla antologia "historica"
fictionis scientificae Italicae, comprehendens selectionem fere dimidii saeculi
productionis Italicae, quae se praesentat in editione rilegata cum
dignitate superiore illi tascabilium usa et getta. Antologia
quae in futuro venient omni probabilitate traducta in aliis
patriis fornens quadrum nostrae fictionis scientificae plenum dignitate
valde rara. Pessimismus rationis Tavosanis perfecte
fondatus est. Sed "A Lucca, mai!" repraesentat, meo iudicio,
melius multorum aliorum exemplorum, optimismum voluntatis videndi fictionem scientificam
Italicam maturare et dicere denique suam in panoramate internationali,
et talis optimismus habet esse recognoscitus, valutatus et praemiatus.
In mea recensione non volui me dilungare super singulis narrationibus
quae componunt opus, sed vellem facere exceptionem, ad imponendam reflexionem
inusualem: prima narratio antologiae est Giorgio Monicelli,
creatoris Urania, inventoris ipsius verbi Italici "fantascienza".
Ergo, est narratio splendida. Quae tamen nihil habet quod faciat
cum fictione scientifica. Et tamen illic stat optime. Cur? Etsi
ego habeam in mente responsum, nulla ex formulationibus linguisticis
quas habeo in punta linguae redderet meritum eius compluribus sfumaturis,
igitur taceo hac de re, invitans ad reflectendum quemcumque leget
librum."Ergo, A Lucca, mai!
videtur revera assecutum esse piscari in illa percentuali parva, sed
significativa, bonae, immo optimae fictionis scientificae Italicae, nobis proponens
volumen alti gradus, elegans, raffinatum, da collezione..."
Inutile dire che Roberto Quaglia
stesso è uno degli autori inclusi in questo volume "di alto livello"...
Utile est id dicere, contra, cum talis praesentia ipsa - non me ne
si abbia si non dissimulo meas fondatas opiniones hac de re - contribuit
sensibiliter ad stabiliendam mensuram succitati gradus."Ut videtur, Magna
Nomina quae fecerunt historiam fictionis scientificae Italicae sunt bona
ex parte praesentia, una cum compluribus talentis emergentibus, et omnes digne
repraesentantur optimis historiis."
Inclusa, evidentemente, quella
dello stesso Quaglia... Spero me non fuisse confusum cum talentis emergentibus...E scopriamo con piacere
che:
"Enim, quamvis notum sit
paucis, productio fictionis scientificae Italicae dici potest inferior
tantum illi angloamericanae, quantitate et qualitate,
a dispetto aneddoti qui dat originem titulo."
E io che pensavo che le centinaia
di Perry Rhodan usciti in Germania presentassero da soli un numero di pagine
equivalente a quello prodotto da tutta la FS italiana di tutti i tempi...
o che la Francia solo con la collana Fleuve Noir arrivasse agli stessi
livelli... E che, passando dalla quantità alla qualità, non
solo la fantascienza tedesca (da Ernsting in poi) o quella francese (Andrevon,
Brussolo, etc.) potessero schiacciare tutti gli autori italiani a parte
Aldani... e che nomi come quelli di Stansilaw Lem o dei fratelli Strugtaskij
non fossero molto "angloamericani"... e che esistesse perfino una prolifica
fantascienza
giapponese, o di lingua spagnola...
Admitto quod Perry Rhodan mihi momentanee exiverat de mente, tam
parum id me umquam interessavit. Culpa enim valde gravis, sed tantum
quia unus ex redactoribus Perry Rhodan, Klaus Frick, est
meus bonus amicus, et non merebatur tortum quod ego me dimenticarem de
eo. Tamen, si in mundo verbum "fantascienza" (et anglicum "science
fiction") plerumque consideratur epitheton spregii potius
quam terminus ad indicandam litteraturam intelligentis extrapolationis,
est prorsus in virtute humillimorum graduum qualitatis
quos quaedam fictio scientifica (quae constituit, ahimè, maioritatem complexus)
non se vergogna exprimere. Meum riguardum pro eadem, igitur, non
posset esse inferius. Tamen admitto quod, a rigore, mea asserzione
de quantitate possit non esse correcta, etsi etiam hic dependet
a criteriis analysis: si consideretur, scilicet, quantitas
operum productorum (et Perry Rhodan scilicet nos batte) vel quantitas
auctorum scribentium (et credo quod Italia, in quanto ad numerum grafomanorum,
timeat revera paucos rivales). Et de qualitate... confiteor
me habuisse aliquod serium dubium, dum scribebam sic. Exemplum
Stanislaw Lem et Strugatskij est in se parum significativum.
Ad cospectum Lem, etiam fere tota science fiction angloamericana
scompare, talis est genius scriptoris polaci. Non hac de causa
dici potest quod fictio scientifica polaca est superior vel aequalis
illi americanae. Fictio scientifica nationalis non potest iudicari
super basi eccezionalitatis singularis. Exsistentia Lem est
exemplum illuminans pro quolibet auctore non angloamericano, proba
exemplaris quod non est necessarium esse angloamericanum ad scribendam
excellentem SF, sed id nobis dicit bene parum de gradu medio aliorum scriptorum
polacorum.Ma per me è comunque
spiacevole che si usino questi toni esaltati e che si spari a zero su fantascienze
nazionali che hanno dato alla FS molto più di quella italiana (tra
l'altro, queste fantascienze credo che Quaglia, che si occupa del settore
da anni, dovrebbe conoscerle benissimo). Tonus esaltatus est character qui mihi proprius est etiam
cum dormio, a quo me astineo solum in occasione sporadicorum malorum
capitis quae mihi facio venire cum ego ipse me stanco de meo atteggiamento
esaltato (non est dictum quod sit prorsus ita, tamen scientia
ipsa ignorans effectivas causas mali capitis, omnis interpretatio
licita est). Mea ipsa vox, cum eam emitto, est notorie
carica particulari vigore, quem possemus dicere esaltato, ob
quod mea eloquentia resultat spiacevole multis (sic aliqui
eorum mihi dicunt et repetunt, sed patienter subiscono, fortasse attracti
ab eo quod dico), et est igitur coherens quod id sit rispecchiato
a quanto scribo. Factum quod meum genus esaltabilitatis possit
venire confusum cum esaltabilitate aliena, est problema
eius qui confundit.
De sparare a zero, beh, haec est forzatura Tavosanis.
Non recordor cum exactitudine (et non habeo meum articulum sottomano), sed non
mihi videtur ne menzionasse quidem fictiones scientificas exteras non angloamericanas.
Fortasse possum lanciasse aliquem fugacem stralem de illis
angloamericanis, cum non apprezem peculiariter recentiores
productiones, gonfiatas ut sunt verbis gratuitis, in spregio iam
extinctis virtutibus synthesis, et saepe farcitas cliché triti
et ritriti, a quanto pare indispensabilibus ad vendendum plus. Per
contra, sum "esaltatus" sostenitor, magis adhuc quam potentialitatum
fictionis scientificae Italicae in se, illarum fictionis scientificae
europaeae, quae si nondum est assecuta se evolvere ad gradum
et ultra illius americanae est meo iudicio principaliter dovutum
consequentiis implicitis frammentationi linguisticae in qua est
divisa Europa, thema super quo non me dilungo quia nimis complexum.
Si Tavosanis eam gradebit, m'impegno ad ei regalandam antologiam
fictionis scientificae rumenae in duobus voluminibus, uno continenti originales rumenos
et altero traductiones in anglico (a cura N. Lee Wood, uxoris Norman
Spinrad), cum praefatione Spinrad, edita a Nemira, quae meo iudicio
repraesentat unam ex optimis rebus quas casa editrice europaea possit
facere ad favendum evolutionem science fiction nostri continentis.
Problema quod patimur in campo litteraturae SF, est
idem qui nos affligit in plurimis aliis campis, et est ille
invasionis statunitensis. Non sum peculiariter antiamericanus, sed
non possum facere a meno notandi (et non sine quodam fastidio) quod in
tota Europa cibo-spazzatura fast-food americanorum se affirmat a prescindere
a maiore qualitate (mensurabili varietatis et complexitatis
pietanzarum et saporum) respectu alimentis indigenis quae ad omnes
effectus id non possidet. Analogice, Status Foederati exportant
milia horarum audiovisivorum divitum contento quanto hamburger
dives est sapore. Si in Italia assequimur nos protegere melius
quanto id assequantur aliae patriae ab hoc imperialismo alimentari, nos sumus
tamen messi valde peius de imperialismo audiovisivo
(ubi finita est optima traditionalis commedia all'italiana? cur
se extinxit? quid est quod eam occidit?). In fictione scientifica nobis
ivit peius quam in omnibus aliis campis, sed est sermo
diversus, cum ad arrivum ab America fictionis scientificae territorium
esset apud nos paene virginale. Verum tamen est quod hodie
nicchia ecologica fictionis scientificae est in Europa tam
dense populata productionibus angloamericanis, ut soffochet sul nascere
paene quamlibet insurgentiam similaris litteraturae indigenae.
Est merum problema ecologiae. Stanislaw Lem et pauci alii tamen
demonstrant, propria exsistentia, quod etiam ex ecosystemate saturo
possint scaturire phaenomenales novitates. Hac de causa, naturali pessimismo
quem elementarissimae observationes nobis imponunt, doveroso est
contrapporre illum sanum optimismum qui in nobis producitur cum ratiocinamur
in terminis ecosystematum culturalium, potentialitatum statisticarum, evolutionis
mutagenae et boni sensus. Mea eloquentia se facit nimis metaphysica?
Beh, quis se consoletur cogitans quod in tempore actuali etiam inquisitio physica
indulget ad faciendum idem.E nemmeno ci si rende conto,
immagino, che è perlomeno di cattivo gusto far scrivere l'elogio
di un'antologia a uno degli autori inclusi nell'antologia stessa. Tanto
le lodi sperticate, più o meno con le stesse
parole, verranno ripetute con il
lancio della prossima antologia.
Puntualizzo imprimis quod nemo "mi ha fatto scrivere l'elogio", avendo
ego ipse et per meam personalissimam ideam preso initiativam scribendi
quanto scripsi, et non video cur umquam mea modica praesentia
in antologia (par ad unum trentaquattresimum integri libri, ossia circa
3% operis) debuisset mihi vetare trahere et communicare opiniones
de complexu eiusdem.
De allusione (vel insinuatione) quod mea ipsa verba
venient repetita pro proxima antologia, non est res quae me riguardi
peculiariter, cum ea non apparteranno a me. Ut Tavosanis recognoscit,
ego me occupo de argumento ab annis, et tamen numquam mihi resultat recensisse
per scriptum aliquid d'italiano (praeter "A Lucca, mai!", s'intende),
nec ritene probabile quod mihi veniat voluntas id faciendi saepe in futuro.
Tendo ad faciendum aliud, tantum hic. Idea quae traspare, scilicet quod ego
elogiaverim ut feci antologiam solum quia ea continet
meam narrationem, est quantomeno ridicula: etsi notabili raritate,
brevia opera mea iam comparuerunt, in Italia, in antologiis et publicationibus
periodicis, quae res non mihi umquam suggestionavit ad punctum latrandi
meam praesumptam et risibilem riconoscenzam profondendomi in servilibus et repetitis
"lodi sperticate". Contra, non nego me concessisse furibondum
fastidium paio vicium quibus reperi optimas meas narrationes frammiste
in antologia immondis porcheriis, et eis igitur intrinsece equiparatas.
Taceo per pietatem nomina voluminum incriminatorum, quae me guardo
bene a magnificandis, nonostante ea contineant, in medio tanto rumore,
etiam paio meorum excellentium narrationum. Sed mea pietas habet
limen, et tunc publice nunc me vanto per aliquod momentum, cum
raccapricciante orgoglio, vississe emotionem videndi aliquos meos
scriptos affiancatos notabilibus operibus auctorum unicorum et inarrivabilis
staturae, calibri Pina Mistretta, quam certe quicumque legit
cognoscet, si non aliud ob suum exemplarem "Morte di un
dromedario".
Id quod Tavosanis dicit, valet pro eo qui systematice et indiscriminatamente
faciat id quod ego feci una vice sola. Valet pro iis qui,
per convenienzam propriam, realem vel auspicatam, indiscriminatamente lodino
id quod videtur eis conveniens lodare (exempli gratia totum), sic
intonans cantilenam quae effective non vult amplius dicere nihil,
et nuoce ei qui, eam audiens, non assequatur ei non credere. Ego decrevi
cantare laudes singuli libri, ob simplicem motivum quod, inter omnes
illos qui in annis mihi transierunt per manus, melius aliorum est
repraesentans fictionis scientificae Italicae. Tantum hic. Credo quod per
bonum poco non videbimus alias antologias fictionis scientificae Italicae aequalis
vel superioris qualitatis et rappresentatività. Igitur penso quod
non me profonderò deinde tam mox denuo in similibus "lodi sperticate".
Et igitur ritene quod quicumque sit interessatus ad quadrum d'insieme
fictionis scientificae Italicae habeat omne interesse ad non perdendum hunc librum
hic. Id poterit non placere alicui, ob argumentum quod sunt
in mundo fictiones scientificae bonae illa Italica. Et quid umquam
placet omnibus? Sed quicumque operet electionem aggrediendi recensionem positivam
quam ego feci de "A Lucca, mai!", habet quantomeno officium menzionandi,
ut non putetur quod sint ciance a vanvera, aliam antologiam
fictionis scientificae Italicae superioris qualitatis et rappresentatività.E credo che siano proprio
iniziative del genere a tenere la fantascienza nazionale nel ghetto per
militanti in cui spesso si ritrova.
Bah! Metaphora ghetti pregna est indole autocommiseratoria
in qua non me reperio. Faciens fictionem quod ea habeat sensum, annoto
quod in omnibus patriis mundi auctores science fiction sunt in
ghetto. Inde exeunt fortasse tantum nunc in Statibus Foederatis, et guarda
caso id correspondet immiserimento gradus medii
operum productorum... Magna Praeclara Opera SF quae hodie unanimemente adoramus
in toto mundo scripta sunt in America cum varii Asimov, Heinlein,
Dick et compagnia bella erant et se sentivano in ghetto...
Una ex viribus quas contra ritene assassinino fictionem scientificam Italicam
est prorsus hic umore autocommiseratorio in quo evidenter
est multis auctoribus tam conveniens se calare, autocommiseratio
sterilis (ut omnis forma autocommiserationis), insuper plerumque
fondata super supponenza fere numquam plausibili. Curiose, praesumptio
eccellentiae et automortificatio convivono in amplexu grottesco
et fatali, interessante solo, fortasse, pro eo qui inde finit praeda.
Meum punctum visus de integra faccenda, ricalca perfecte
illud quod iam fuit Oscar Wilde: in aetate in qua omnis imbecillis
consideratur genius, habeo semper terrorem non essendi incompresus.
Potius quam indulgere giaculatoriae ghetti, magis
opportunum est considerare munus fictionis scientificae in cultura mundiali
in sua iusta luce. Ut nuper observavit Orson Scott Card,
science fiction est vera litteratura revolutionaria huius
saeculi. Litteratura in perenni revolutione, revolutione reddita permanente
crescenti dinamica evolutionis humanae. Sed verbum "revolutio"
non est adhuc approchium optimum ad considerandam quaestionem.
Cultura humana (sicut societas humana, quae secundum
me consideranda est ut residuum stabile culturae humanae) est
systema dynamicum non lineare, scilicet fortiter chaoticum, et igitur
analyzandum est criteriis quibus analyzantur systemata dynamica.
Omne systema dynamicum possidet requisita stabilitatis, necessaria
ad id manendum coherens. Evolutio systematis dynamici versus condicionem
complexitatis maioris, scilicet versus diversum systema dynamicum
complicatius praecedenti, evenit per inferenzam cuiusdam
perturbationis, quae non potest esse eccessivae entitatis,
pena degenerationem coherenziae systematis. Me rendo conto essendi
satis vagum et abstractum hac de re, sed id quod evenit
normaliter in societate humana est aliquid generis: cultura
consolidata, scilicet elementum stabile complexi systematis dynamici
"humanitas", venit constanter perturbata a modica quantitate
innovationis culturalis, quae violans praecedentia paradigmata (et sic
assumens, in interpretatione coltorum stabilium, valenzas trasgressionis)
instabilizant leviter systema "humanitas" catalizans eius
progressum evolutivum. Ut in omni systemate dynamico, perturbatio non
potest salire ultra quandam soglia, pena degenerationem systematis.
Ergo, id quod nos vocamus fantascienza (scilicet in optima
accezione huius strani vocabuli) nihil aliud est quam una ex formis
in quibus nobis apparet perturbatio quae violat stabilitatem
culturae consolidatae, eam costringendo se evolvere. Per definitionem, fictio scientifica
significativa non potest igitur augescere respectu parvae percentuali
complexus litteraturarum productarum in dato momento. Me rendo conto
quod nemo capiverit un'acca quanto volui dicere hac de re,
basti tunc scire quod secundum me, verbis pauperibus, quaelibet
intuizio revera nova necessitat compluri tempore ad veniendam digerita
ab humanitate (ut tota historia humana demonstrat), et quoniam
fictio scientifica bona nihil aliud est quam vera palestra intuizionum
humanarum, inde consequitur quod melior romanzus fictionis scientificae est, minus
personae erunt capaces eum apprezandi ad suum primum apparire. Id venient
eventualmente digestum, assimilatum et praemiatum titulo operis innovativi
et genialis exacte cum tale non erit amplius, quia
alii "incompresi" habuerint interim stabilitas novas frontieras.
Totum hoc rigiro verborum ad affirmandum cum multa decisione quod
per definitionem fictio scientifica (illa bona, scilicet illa bona et actualis!)
non potest nisi manere circoscritta ad esiguam percentualem
quantitatis complexivae hominum unius societatis. Hoc,
per inciso, valet pro qualibet sfera indagini intellectualis humanae.
Re vera, considerando res in sua armonicissima dispositione,
futile est scindere areas ubi mens humana se expandit,
vocans quasdam "fantascienza", alias "scienza", alias adhuc "fantasy"
et la smetto hic quia elenco non finiret amplius.
Redeundo ad argumentum tiratum foras a Tavosanis, tamen
expressum modo differenti: quid est quod iuvat fictionem scientificam Italicam,
et quid est quod ei nuoce? Imprimis tolliamus verbum "italiana".
Et tunc cur non tollere etiam vocabulum "fantascienza"? Tanto,
cui servit, praeter quam ad generandos equivocos?
Quaestio genialis quam quidam characteres Asimov ponebant, in
serie narrationum giallorum "Il club de vedovi neri",cuilibet
hospitum quos ei invitabant in eorum club exclusivum, erat sequens: "Quomodo
ille iustificat suam exsistentiam?"
Esse in mundo est condicio temporanea, et tantum valet quod
ea habeat sensum quamdiu eum habere potest. Scire sensum
quo propria vita se vesta, potest esse utile, utcumque non
nuoce. Se occupare de fictione scientifica potest esse unus ex modis quibus
deciditur habere sensum dum exsistitur. Obliviscamur reliquum, et applicemus
quaestionem asimovianam nostro contextui: "Quid fecistis ad iuvandam
fictionem scientificam (Italicam)?"
Ad occhio et croce, mihi veniunt in mentem solum tres modi principales
faciendi bonum fictioni scientificae (Italicae), et eos elenco secundum momentum,
nonostante obvietatem totius huius:
1. Scribere fictionem scientificam bonam (ossia non turpes copias
cliché alieni, ideae originales, etc.) Ad id pensano
auctores, vel utcumque id provano.
2. Publicare SF (Italicam), quaerentes, ex serbatoio possibilis,
ad extrahendum materiam significantissimam possibilem. Est quanto
faciunt editori, aliqui melius, multi peius.
3. Recensire modo adaequato quanto sit ab aliis productum in
materia, veicolare informationem de quid valeat plus minusve
operam legendi, ad favendam optimam electionem omnium studiosorum
et maioris numeri hominum in genere.
Quoniam Tavosanis me tirat in ballo, suggerens quod mea
recensio nuoccia fictioni scientificae Italicae, debeo iterum loqui
de me, vel potius cogo occasionem id faciendi, quia sic
mihi va facere, ut ceterum interdum accidit omnibus illis qui sunt.
Quamvis in hoc singulari casu ego egerim secundum dettami
tertii modi suddetti, prevalenza mei exercitii se svolge in ambitu
primi modi, semper suddetti. Efficientia meae actionis in tali sensu
me satisfacit quantum satis est ad me inducendum ad continuandum, in difetto cuius
rei, scilicet, smetterei statim. Ritene quod ratiocinium
analogum debeat valere pro omnibus illis qui scribunt. Riconoscimenti et
tituli sunt parametro qui non me interessat nisi di sfuggita, nec
quando riguardano me, nec quando riguardano alios. Si interdum possum
esse tentatus eos utendi, est solum ad usum et consumptionem eius qui sit surdus
et caecus aliis significantioribus argumentis. Si quantitas
utenzae eius quod facio esset id quod mihi preme, facerem
a tempore actorem film porno. Quantitas utenzae est
tamen parametro valde consideratus in societate, in virtute
effectus collateralis quem causat, qui consistit in resultato valde
practico guadagnandi multum nummorum. Sed si nummus est finis,
redeamus ad argumentum praecedens, tantum valet commerciare in pornografia,
et non scribere fictionem scientificam. Si fictio scientifica producta est revera
bona, sic tornando utilis humanitati et reddendo fortasse magis
sensatam vitam eius qui eam scripsit, prius vel posterius reddet inevitabiliter
etiam nummum quem debet, eventualmente eredibus eius qui eam scripsit.
Considerare effectus collaterales eius quod fit ut finalitatem
proprii agendi, est modus perfectus ad scivolandum in illam affollatam
vanitatem ubi se sprecano vitae, ad multas quarum non est
ne umquam datum comprehendere talem condicionem spreci. Fictioni scientificae,
litteraturae frontierae, applicantur leges quae ab semper tangunt
artes et facultates humanas frontierae. Quid aliud remanet ad dicendum?
Quaestioni asimovianae applicatae fictioni scientificae quisque potest dare
pro se et pro aliis responsum quod praefert, sine quod umquam
nemo possit revera habere tortum. Tamen, aliqui possunt habere rationem
modo significantiore aliorum. Ridondans est quod ego repetam
id quod penso de eo quod facio. Et quoniam sto lesinando
responsa, exagero addens quaestiones: iuvatne fictionem scientificam Italicam
quod aliquis in plena scioltezza loquatur male de recensione ad librum
quem ille ne legit quidem? Iuvatne humanitatem legittimare
proprias maldicenzas explicite cum trucchetto generalizationis?
Si badi bene: sto ponendo quaestiones, etsi paio suggerire responsa. Forse
quod ego, meo piacimento, non opero easdem generalizationes malignas,
cum otium mihi lasciat tempus et voluntatem id faciendi? Si sic est,
mihi sit concessum beneficium maioris estri, etiam quia si
non mihi est concessum me lo concedo solus, ut semper feci et
semper faciam. P.S. Gli autori sono stati
retribuiti? Vittorio Curtoni, un cui racconto è stato incluso nel
volume, può probabilmente dirci qualcosa in merito. Immagino che
se ha contribuito gratis, l'abbia fatto per simpatia (cosa comprensibilissima,
visto che Malaguti è un'istituzione, nel campo)... ma mi piacerebbe
sapere più nel dettaglio come sono andate le cose.
Hac de re possum solum loqui pro me, scilicet. Personaliter
contribui per simpatiam, ob motivos quos dicam mox. Utcumque
recepi copiam libri omaggio. Si fiunt aliquot conti, multiplicando
pretium copertinae per tiraturam praesumptam (non eam cognosco in dettaglio,
sed potest imaginari), inde trahendo percentualem plerumque spettantem
ut iura auctoris et dividendo hanc per numerum auctorum, se
pervenit ad cifram all'incirca eiusdem ordinis grandezzae pretii
copertinae libri quem recepi in omaggio. Mea dispositio
ad contribuendum per simpatiam, utcumque, nihil quod faciat cum facto quod
Malaguti sit institutio in campo. Ut iam dixi, tituli
qui ornant homines me lasciano potissimum indifferentem,
quando etiam non me infastidiscono, res quae puntualiter accidit
cum me reperio quod faciam cum personis affogatis in characteribus (scilicet
"ruoli", scilicet "institutiones") incarnatis, ex quibus per invincibilem inertiam
numquam amplius emergent.
Ugo Malaguti, contra, est secundum me una ex figuris
romanticioribus - in accezione originaria termini - quae operent in campo
fictionis scientificae Italicae. Quicumque sit dotatus spiritu critico videbit
cum claritate notabiles difectos quos hic vir tamen palesa. Re vera,
ob motivos super quibus nunc stenderemo velum pietosum, magna pars
humanorum ricerca et nota in propriis similibus praesertim difectos, saepe considerans
pregios alienos veras ac proprias fontes disturbi. Mihi contra de personis
cum quibus interago interessant lati positivi, et cum difetti tendant
mihi dare fastidium, riduco meam attentionem ad eos usque ad strictum necessarium
quod sufficiat ad me protegendum ab eorum eventuali dannositate.
Ergo, nullo modo interessatus difettis Ugo Malaguti, mihi se praesentant
cum magna evidentia illa elementa quae suscitant in me fortem simpatiam.
In aetate in qua editori et curatori fictionis scientificae sunt iam prorsus
schiavi dittaturae marketing, in qua super altaribus maioris
commerciabilitatis sacrificatur omnis deviatio a cliché
affermatis, in qua etiam qualitas genialis quarundam operum est
volutamente insultata copertinis vulgaribus utilibus solum ad eas smerciandas alicui
deficienti plus, Ugo Malaguti, fere magice, pergit ab
annis, indefessamente, ad faciendum proprium laborem exacte ut placet
ei vel circa illuc, incurante sic dictarum convenienzarum practicarum.
Fictio scientifica litteraria, ex meo puncto visus, est hodie
sedes moderna idealis expressionis romanticae. Si romanticismus et illuminismus
sunt categoriae quae conservant significatum, eae sunt hodie anima
melioris fictionis scientificae. Si contingentiae practicae scoraggiant electiones
inusuales et arditas, cum quibus deviatur a percursu obbligato quem
Mercatus imponit, operare in controtendenza sequendo percursus inusuales et
accidentatos fit actus poeticus. Non subisco fascinum entitatis
deificatae vocatae "mercato", imprescindibile totem modernum cui
est moda genuflettersi ostentando in gesto etiam curiosam fierezzam.
Per contra, curo puntualizzare, non subisco ne fascinum quidem pauperum
qui non san facere aliud quam piagnucolare lamentele contra "mercato",
ipsi quoque eum eleggendo sic de facto ad rangum divinitatis
modernae, ancorché maleficae. Mercatus est terminus utilis
ad considerandum ad conseguendos resultatos concretos generis pecuniarii, et
basta. Non ei recognosco alios valores, nec positivos, nec negativos.
Confundere convenienzam practicam cum aesthetica pulchri est
trucchetto ad gabbandos allocchos in optimo casu, miseria
intellectualis in omnibus aliis. Placeat necne resultato
laboris quem Malaguti operat in fictione scientifica, eius modus operandi trasuda
illa audacia follorum quae est quintessentia veri spiritus
romantici, quod sufficit ad sibi guadagnandam meam simpatiam, et cum ea meam
dispositionem ad consentiendum usum aliquarum mearum operum titulo gratuito.
Fuine clarus? Spero non. Ut dictum est, habeo semper timorem
non essendi incompresus.
Alter referens cum quo mihi va benissimo collaborare sine retributione
est Delos. Ritene Delos fundamentale pro sviluppo praesenti et futuro
fictionis scientificae Italicae. Quod me lo reddit entitatem satis
romanticam ad suscitandam meam incondizionatam participationem. Et deinde Sosio
et Pachì sunt personae notabiliter amabiles, et omnibus computatis penso
quod etiam amabilitas eorum cum quibus interago centri aliquid.
Qualitas cuius ne Malaguti quidem difetta. Qualitas
temporis transacti cum personis amabilibus est multo superior illi
transacto cum individuis non amabilibus, ut taceam deinde de odiosis. Empatia,
iam decantata suo tempore a Philip Dick, est vis quae
vincola melius quam quilibet calculus vel convenienza subdola, et est
sensor qui heu non omnes possident, et utcumque non in eadem
mensura et cum eisdem parametris. Empatia probabiliter se atrofizza
et scompare ubi coactio ad mutuas pantomimas gerarchicas, tam
similes baruffis quas galli inscaenant pollai, praevalet super aliis
possibilibus approchiis communicationis humanae, sint tales loci consessi reales,
virtuales vel mentales.
Ad concludendam hanc meam brevem incursionem in annosam polemicam
quae traditionaliter constituit magnam partem discussionis fantascientificae
in Italia, repeto in dettaglio meam opinionem de quanto asserito a
Tavosanis de mea recensione.
Etsi ego substantialiter communicem spiritum quanto ille sustineat,
dissento notabiliter ab usu quem ille inde facit in hac occasione. Tavosanis,
ertosi a tempore ad munus fustigatoris fictionis scientificae Italicae, munus
nobile et utile in quod ego ipse me calerei si non deberem iam
dedicare totum meum tempus liberum otio, munus pro quo ei
recognosco, ab annis, stimabilem competentiam, iunctam intransigenzae
quae opus est et stoicae costanzae, totum non disgiunto a gradevoli
intelligentia quae non guasta, videtur tamen hac vice cecidisse victima
propriae coactionis ad fustigandum, trascurando per occasionem idoneitatem
sui bersaglii. Paulum ut magnus fornicator qui, in sua coactione
ad copulandum, non se accorgit quod sub eo sit forte finita pupa
gonfiabile. Vel illi simpatici caniculi masculi (saepe barboncini)
in quos omnes nos una vel altera vice imbattuti sumus, qui prensi
suis impietosis hormonis quaerunt se accoppiare cum una ex nostris humanissimis
gambis, suscitantes in nobis illum comprehensibilem imbarazzum venatum notabili
pena versus canem in errore, cuius utcumque scimus bene oblivisci
celeriter.
PARS SECUNDA: COMMODITAS
ESSENDI MORTUOS ("EGO VIVUS SUM ET VOS MORTUI ESTIS")
Adeo scimus eius oblivisci celeriter ut nunc mutem senz'altro thema
mei divagare ad irridendam paulum aliam categoriam factorum quae me
sconcertant.
Nuper participavi convegno super Philip K. Dick. Est res
quae potest accidere omnibus, etiam illis qui legerunt Dick.
Dico sic, quia convegnum non erat disadorno, visibiliter,
curiosis individuis qui illic audiebant loqui de Dick pro prima
vice, vel secunda. Non intro in meritum particularium de quo convegno
actum sit, quando se tenuerit ubi, et cetera. Meum interesse
precipuum non est illud cronistae eventus, sed analistae
archetypi ritualis. Id quod notavi in illo convegno
est probabiliter pattern (quomodo cavolo dicitur "pattern"
in italiano? non reperio traductionem satisfacientem!) qui se repraesentat
in quolibet convegno generis, et etiam alibi.
Primum insight... (et quomodo cavolo dicitur "insight" in italiano?!
Illuminatio? Sed quae schifezza! Et deinde quis se lamentat quod lingua italiana
se imbastardisce implendosi verbis anglicis...)
Cambiamus formulationem: me reddidi mox conscium, repente, in
subito lampo novae conscientiae interioris (totum hoc ad
substituendam syntheticam verbum "insight"), quod si forte Philip K. Dick
transisset ab illis partibus et tentavisset interagere cum convegno,
id non assecutus esset. Non se accorti essent de eo. Ad summum, eum
percepissent ut parvam et irrelevantem fontem fastidii. Omnes
hi homines se faticosamente reuniverant ad celebrandam exsistentiam
personae de qua non se accorti essent si eam habuissent
inter se. Aliquis argumentabit: mea asserzio est opinabile.
Certum quod opinabile est. Tamen vera est et ei qui non est
capax id comprehendendi solus (vel fere solus) nemo poterit
umquam esse capax id ei explicandi. Et iis qui, incapaces id comprehendendi,
graderent tamen id credere, fornimus sostegnum parere autorevole
(pareri autorevoli serviunt prorsus ad convincendum quem non habeat instrumenta
ad comprehendendum, habens in cambio, innatamente, illa ad credendum). Est
parere autorevole Norman Spinrad. O creduloni, audite: eram igitur
sedens prope Spinrad, illo taediosissimo mane in quo schierae
tronfiorum dickologorum se avvicendabant super pulpito ad recitandam suam partem
liturgiae, inferentes devotis in ascolto elucubrationes potissimum
gratuitas (prorsus ut nostra polemica vel etiam magis), cum
Spinrad, voltandosi versus me cum pulcherrima luce in oculis mihi
dicit "but he's dead." ("sed ille mortuus est").
Erat verum. Immo, erat unica res vera dicta hucusque in illo mane
aliter mortalmente taedioso. Philiph K. Dick erat mortuus. Nemo videbatur
se accorgere de hoc momentosissimo facto. Loquebantur de Dick quasi
Dick esset vivus. Et nos scimus quod convegna super P. K. Dick non se effettuavano
cum Dick erat vivus revera, et si per errorem effettuatum fuit aliquod,
dickologi qui nunc pontificavano non c'erano.
Una observatio fit igitur palese: cum Dick erat vivus revera,
ille non erat percepibilis a fere omnibus illis qui erant ad convegno super
Dick ad loquendum de eo; ipsi, contra, percepiscono exsistentiam Dick solum
nunc quod ille mortuus est, scilicet prorsus cum ille non exsistit
amplius.
Est observatio sconcertante, quae fit adhuc magis momentosa
si notamus quomodo haec sit plerumque regula quae valet pro magna parte
humanitatis. Habemus sott'occhio mille exempla. Unum pro omnibus: il
magnus philosophus Karl Popper, deceduto paucis annis abhinc, erat in vita notus et
cognitus solum parvae percentuali intellectualium. Nunc quod est
mortuus, omnes se accorgono quod exsistit, ei dedicantes amplios spatios in paginis
culturalibus giornalium quotidianorum, intus a periodicis quae plerumque se
praesentant cum mulieribus nudis in copertina.
Et ad convegno super Dick, omnes se accorgevano de exsistentia unius qui
erat mortuus a bono poco, sine se accorgere exempli gratia de exsistentia
genii bene vivi et qui inter cetera erat illic. Loquor de Spinrad. Spinrad
est unus ex genialissimis et originalissimis scriptoribus viventibus science
fiction mundi. Ad illud convegno, erat exhibitus et perceptus ut soprammobile.
Cum ille loquebatur, interlocutores exspectabant cum abyssis d'incomprensione
in oculis et formali sorrisino in ore quod ille finiret, ad deinde
redeundum cum sollievo ad eorum laetam celebrationem mortui. Dick il mortuus.
Venit tunc rogandum cur.
Cur illa tribus tardivorum celebratorum Philip
Dick se accorgeva de Dick solum nunc quod ille est bene mortuus? Cur
non se accorgevano de Dick cum ille erat vivus? Ob quod motivum einon poterant se accorgere de Dick cum ille erat vivus, impossibilitas
dimostrata ab eorum incapacitate se accorgendi nunc de quo sit
genialis et vivus hodie, exempli gratia Spinrad, nisi relegandolo ad munus
pregevolis soprammobilis ornamentalis?
Quae est differentia inter Philip Dick vivum et Philip Dick mortuum,
illa magna, momentosissima et imprescindibilis differentia quae repente
reddit Philip Dick percepibilem ab hac massa suorum adoratorum et celebratorum?
Ergo, ut dicebat Sherlock Holmes, cum scartatum est impossibile,
id quod remanet, quamvis improbabile, debet correspondere
veritati: unica differentia inter Dick vivum et Dick mortuum est
Mors (responsum lapalissianum, ut cum detegitur quod assassinus
erat maggiordomus). Numquam essendo fuisse mortuus a vivo, Dick non erat percepibilis
suis actualibus celebratoribus. Ex quo est mortuus, factus est
percepibilis, sine amplius desinendo esse. Igitur resultat verum:
1. absentia communicationis a Dick-vivo versus actuales-celebratores-Dick
2. praesentia communicationis a Dick-mortuo versus actuales-celebratores-Dick
Id significat quod in casu 1 absens est minimus denominator
communis inter Dick-vivum et actuales-celebratores-Dick, absentia quae
evidenter est causa impossibilitatis communicationis
a categoria "Dick-vivo" ad categoriam "actuales-celebratores-Dick".
In casu 2, contra, data exsistentia observata talis flusso communicationis,
inde trahitur quod exsistit minimus denominator communis qui prius non c'era.
Cum unica differentia inter casum 1 et casum 2, inter prius et
postea, sit Mors quae repente coepit esse propria
Dick, inde consequitur quod minimus denominator communis de quo locuti sumus
est prorsus Mors. Consequentia logica quae emergit ex hoc ratiocinio
est quod personae quae pertinent ad categoriam "actuales-celebratores-Dick"
sunt necessarie mortuae.
Certo haec est revelatio quae stupibit aliquem,
et infastidirà mortuos qui non sciunt admittere se esse. Mortuus
est enim ille qui per eccellenza non scit se esse. Quanto unus
est mortuus, tanto eius cogitatio est ferma. Difficultas
quam habemus ad ratiocinandum in his terminis mortis, est quod c'è
in giro multa pressapochezza super eo quod esse mortuos significhi,
et plerumque omnes habent in capite solum preconcetti hac de re, et praesertim
mortui non sciunt prescindere a preconcettis, et praesertim a preconcettis
super morte.
Decompositio est qualitas valde palese (etsi
parum duratura) condicionis mortui, tamen ea potest incipere
multo tempore post decessum. Etiam immobilitas est qualitas
popularis inter mortuos, tamen, etsi pauci id sciant, ne ea quidem
est requisitum obbligatorium ad decretandum statum mortis alicuius
vel alicuius. Arbor est decise immobilior cadavere
brulicante vermibus, et tamen est certe magis vivus (cadavere,
non vermibus). In suo optimo romanzo "I testimoni di Joenes" Robert Sheckley
(a proposito: deberet esse in commercio prorsus nunc, februario 1996,
in Urania, excellens romanzus Sheckley "Scambio Mentale", continens
etiam recentissimam intervistam Sheckley effectuatam a sottoscritto
una cum Franco Forte, optima ratio d'acquisto etiam pro eo qui habuerit
iam lectum romanzum; scusate intrusionem pubblicitariam) fecit argutum
exemplum, prorsus ad sostegnum eiusdem thesis, quod gallina cui
sit mozzatum caput pergit se scuotere per aliquod tempus in contractionibus
automaticis suae musculaturae, sine quod hac de causa ea sit magis
viva, et quod similmente multi homines, mortui in giovine aetate,
pergant se movere meccanicamente adhuc per aliquam decenam annorum
ob contractionem automaticam suae musculaturae, sine quod id
possit ad ullum titulum adhuc vocari "vita".
Typicum omnis mortui est essendi prorsus schiavus proprii
ruoli. Nemo qui marcisca smette id facere priusquam vermi et bacteri
finiverint banchettum. In phase pre-decompositionis servitù
coatta versus proprium ruolum, etsi ea sit vix minus palese, est
aeque ineludibilis.
Durante suddetto convegno super Philip Dick, mortui ubbidivano in
schiavitù suae condicionis imperativis sui ruoli secundum
copionem quem in omni parte mundi mortui in pre-decompositione fideliter
repetunt.
Liturgia imponebat applausum indiscriminatum ad terminem omnis interventus
verbalis celebrantis de turno, et parum importat quod ad loquendum - vel ad sproloquiandum
- esset interdum etiam aliquis qui de Philip Dick habuisset tantum
auditum loqui, et qui nihilominus riteneret se habere aliquid ad dicendum in
memoria eiusdem. Ut illa mulier... giornalista, mihi dicunt...
quae in apertura d'intervento dichiarò aperte non habuisse umquam
lectum librum Dick (nec, si est per hoc, science fiction
et circostanti), et igitur torturò paucos pensantes inter praesentes cum
insignificantissima sfilza idiotiarum super reincarnatione quae
mihi sit umquam tactum audire... ad denique obtinendam etiam ea applausum
mortuorum in sala, applausum identicum illi reservato aliis oratoribus,
indistinguibilem ab illo volto Norman Spinrad et Gabriele Salvatores,
qui non essendo mortui aliquid sensati contra l'han dictum, sed non se
n'è accorto nessuno.
Nemo illic se reddebat conto quod Philip Dick erat mortuus nunc quod
erat mortuus ob eundem motivum pro quo non se erant redditi conto quod
erat vivus cum erat vivus. Atmosphaera quibusdam modis da incubo, tam
absurda ut videretur paradoxe partus ipse mentis malatae
Dick. Praeclarum opus absurditatis. Realitas rovesciata
respectu ei quod secundum rationem dici potest sensatum. Una
bolla realitatis, nullo modo inusuale, ex qua Dick-vivo esset
fuisset rigettatus, qualora v'avesse participato in incognito, in qua
Dick-vivo habuisset non a torto scorto trame persecutorie suis confronti,
rese vieppiù grottesche facto quod Dick-morto erat totem d'adorazione
ad centrum bolla. Absurda bolla realitatis in qua Dick-vivo
habuisset comprehensum posse manere solum a patto calzandi anch'egli
ruolum celebratoris Dick-morto, implicazione gravida ulterioribus
storturis sensus: Dick-vivo, qui ad non essendo estromesso a liturgia
se piega ad adorandum Dick-morto, intrat sic a pieno titolo anch'egli
in categoriam mortuorum (nisi ille non finga de esse mortuum,
iniziativa destinata utcumque ad fallendum, quoniam qui est
vivo non scit star fermo (in senso lato) et prius vel posterius inevitabiliter se
tradisce). Dick-vivo fit sic Dick-morto, sed non idem Dick-morto
adorato ab aliis (vel contra sic?), potius, fit Dick-morto2,
entitas parallela sui ipsius adorato.
Totum hoc valde triste est.
Igitur ci mancherebbe adhuc quod deinde aliquis, approfittandosi de
facto quod hodie ludimus ludo polemicae gratuitae, crederet utile
intervenire ad chiosandum super quanto ille non se sit oblectatus ad legendum de
quanto ego me sum modo oblectatus ad scribendum.
Et tunc, quoniam m'infastidisce paulum qui calpesta meos laboriosos
argumentos cum solis rozzis zampis suae zotica et presuntuosa incomprensione,
si non aliud quia id mihi stropiccia fuggevolmente l'umore,
introdurrei a beneficio eius qui id gradisca aliquod aliud "parere autorevole",
utile ad corroborandas nostras divagationes a beneficio eius qui eas comprehenda
vel velit credere in eas, vel ad demonstrandum omnibus aliis infelicibus quod
ego non sum scemo solus, si non fosse quod in bel medio ipso huius
phrasis muto repente parere et decido, decise et definitive,
quod fastidium utilizandi "pareri autorevoli" est bene superius
quolibet fastidio ricavabile ab electione non eos utilizandi.
Lasciandovi ad meditandum super significatis reconditis meae praecedentis
phrasis, vel ad conandum eandem oblivisci celeriter, dichiaro conclusam
hodiernam et insuetam abbuffatam polemicae gratuitae. Buona digestione
omnibus.
Qui Robertum Quaglia approfundire intenderet, tentet cum eius
Homepage. Qui legere vellet alios eius articulos Cogitationis
Stochasticae, hic eorum invenit elenchum ordinatum.
|
Cogitatio Stochastica