‹ Index situs · Musei vestibulum · repertum restitutum
Cogitatio Stochastica
a Roberto Quaglia
ALIENI IN CEREBRIS NOSTRIS SUNT?
TRAMAE INVASIONIS SYMBIOTICAE

Secundum Robert Sheckley, nimio iam tempore Roberto Quaglia non fuit famosus. Secundum Ugo Malaguti, genius est. Robertus Quaglia, scilicet fictionis scientificae patriae nostrae repraesentans extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia responsa recusare.

Erat olim, igitur erat pluries, necnon est etiam nunc, haec eadem phrasis summe intenta ad referendum de se. Aderat phrasis in obiecto antequam qui scribit (is quem inter cetera ego frequento valde) eam nigro super albo poneret. Ea erat fortasse idealiter inscripta a principio in Libro Magistrali Universi, quoniam in eo Prius et Posterius sunt certe unum totum quod sola nostra ruditas separat. Certe, phrasis in obiecto exsistebat paulo antequam ea scriberetur, praesens in labyrinthis mentalibus eius qui eam scripturus erat. Deinde, ab illo momento, phrasis in obiecto, etsi nihil amplius faciens, cepit exsistere numerum crescentem vicium, unam pro quoque instanti transacto. Igitur, ab primo momento, numerum infinitum vicium. Sed sumusne certi? Ex puncto visus ideali haec omnia possunt fortasse etiam esse vera. In practica, phrasis in obiecto exsistit tantum numerum finitum vicium: unam pro quaque vice qua alicui ea resonet in mente, dum eam legit, dum eam recordatur, vel dum eam suo modo generat.
Phrasis in obiecto (prima huius segmenti scripti - est promemoria pro distractioribus), sicut etiam illae quae sequuntur, assimilatur organismo vivo. Ea exsistit, concrete, ab determinato momento deinceps, post quod incipit replicare se ipsam, quaque vice qua aliquis eam legat, eam audiat, eam recordetur vel utcumque eam cogitet.
Sedicentes scientifici, qui tantum amant distinguere categorias exsistentiae ad demonstrandum se specialistas esse in aliquo, amant sustinere, vel fortasse potius non assequuntur non sustinere, organismum vivum distingui a materia inerti per suam capacitatem se reproducendi. Homines, re vera, multum curant facere notari sibi et aliis adesse differentiam inter eos et lapidem, et tali vezzo devolvunt facile non parum energiae, obtinentes hoc modo magis quam aliud grossolanum eventum credendi aliquid in cosmo posse esse vivum dum aliquid aliud possit non esse. Sed faciamus hic et nunc fictionem non videndi ridiculaginem implicitam in talibus consolidatis visionibus distortis, cascamis anthropomorphismi idioti, et ludamus credere quod quae saccentes scientifici sustinent sola vi suae credulitatis correspondeat Realitati: fingamus igitur, provisorie, sensum habere operari nettam distinctionem inter id quod vivum est et id quod non est.
Substantialiter, consideratur vivum omne id quod est capax se reproducendi autonome. Reliquum est materia inanimata.
Ergo, cui categoriae pertinet tunc phrasis nostra de qua pergimus loqui? Ea scripta est una sola vice, in singulari circumstantia, post quod cepit replicare se ipsam in omnibus cerebris individuorum qui eam legerunt. Cum praestigio Interretis, talis propagatio potentialiter celerrima est. Aliquae phrases, scriptae una sola vice in sitis favoritis Interretis, paucis horis post replicaverunt se ipsas miliones vicium, in milionibus cerebrorum humanorum. Sed cum praestigio radio et televisionis, talis replicatio est adhuc magis travolgens. Phrases pronuntiatae ab aliquo una sola vice se replicant hoc modo instanter in decenis milionum cerebrorum humanorum. Quaedam, etiam in miliardis ("Hic est parvus passus pro homine, sed magnus saltus pro humanitate"...). Ergo, secundum parametros communicatos ab omnibus modernis scientificis, debemus concludere phrasem nostram in obiecto (sicut fere omnes alias in mundo) esse certe vivam, prorsus ut... ut quid? Cui alii formae viventi assimilatur phrasis nostra?
Valde difficile est respondere tali quaestioni, et probabiliter melius est id non facere, cum responsa utilia sint tantum cum ponunt novas et profundiores quaestiones, in defectu cuius rei constituunt tantum tatticismum utilem ad occidendam propriam quaestionem matrem. (exemplum: omnes pueri perveniunt prius vel posterius ad ponendas quaestiones geniales propriis parentibus, qui, plerumque incapaces respondendi necessaria competentia, troncant evolutionem mentalem filiorum suorum responsis cretinis intentis tantum ad occidendas in perpetuum tales molestas quaestiones, ita ut ei, facti adulti, raro possint se revelare intelligentiores eis. Exemplum in exemplo: puer qui rogat "cur?", et parens qui respondet "quia sic!" vel "quia non!")
Tamen, possumus nos oblectare aliqua hypothesi, assueti ut sumus ad non sumenda nimis serio responsa nostra, sensibiles ut sumus exigentiae tutandi beneficam persistentiam nostrarum sacrosanctarum quaestionum.
Videamus tunc quomodo phrasis nostra possit quodam sensu esse aequiparata viro. Virus, ut sciunt biologi, est in se perparva res. Agitur essentialiter de aliqua scheggia RNA, scilicet, in synthesi, puro fragmento informationis. Si talis informatio, per coincidentiam vel aliud, consistit potissimum in praestigio circumeundi defensiones nostras immunitarias et replicandi se ipsam in amatis cellulis nostris, res tendit ad nos indisponendos, in utroque sensu. Typicum virorum, praeter propriam simplicitatem structuralem, est notorie propria potentialis prolificitas, necnon proprietas posse mutare celeriter. Virus potest facile replicare se ipsum miliones vicium in brevissimo lasso temporis. Bene, eaedem identicae characteres propriae sunt phrasis nostrae. Ut biologus insanus (vel militaris) qui generet novum virum qui effugiat eius controllo et se diffundat per humanitatem, quaedam phrasis generata ab individuo et perventa ad aurem vel sub oculos aliorum, invadit analogice humanitatem, se extinguens celeriter si parum significans, vel vivacchians modeste circumscripta in limitatis ambitibus, vel contra, ad extremum oppositum, se multiplicans extra quemlibet controllum virulentia quae perparum habet inanimati.
Re vera, informatio vehiculata ab hominibus potest pleno iure considerari ut nova forma vitae. Ea non facit partem hominis, cuius informatio rigide codificata est DNA eiusdem. Ea est nova forma vitae quae coexistit in symbiosi cum homine, forma vitae quae habet corpus semantematum adhibitorum ab Homine, scilicet cultura humana, pro mutuo emolumento utriusque speciei. Ea potens est et assoggettat Hominem proprio dominio, ei dispensans in cambium materiam qua se nutriat, vastam gammam passatemporum (omnes activitates humanas inessentiales), et modicas quantitates endorphinae, praemium addomesticamenti.
Tragicomicum est assistere quibusdam manifestationibus eorum sustentorum hucusque. Tragicomicum est exempli gratia observare maschere humanas intrisas subtili deficientia, in pseudoprestigiosa veste annuntiatorum telegiornalium, inconscie asservitas dictaturae perniciosissimarum inter informationes, eius cargam viralem diffundere capillariter inter homines, eos inficientes et reinficientes quotidie. Non, non loquimur de politica. Alludimus ad macabram saltationem cronacae nigrae. Illi inconscii unctores qui credunt se recitare telegiornal, educant re vera telespectatores ad perficiendas quaesitissimas atrocitates quas aliter nemo umquam pervenisset ad imaginandum suo modo. Cum par teppistarum phantasiosorum habuit cogitatum iaciendi super automobilia lapides ingentes a cavalcaviis autostradarum, prompte deficientes unctores televisifici, servi illius novi viri informationalis, eum diffuderunt in tota patria multiplicantes iaculatores lapidum. Pariculum se suicidat gasibus exhaustionis, et tele-unctores ad cargam, sine ulla conscientia et turgidi grottesca fieritate potius quam magis consona vergogna, immittunt novum virum in systema circulatorium societatis, multiplicantes suicidia. Curiosum est notare quomodo Televisio ipsa sit re vera organismus vivus, symbioticus cum specie humana, qui fungitur ut optimalis nicchia ecologica pro potentissimis viris informationalibus evolutis in sinu hominis. Re vera, Televisio est organismus qui trahit propriam exsistentiam ex viris culturalibus humanis, sicut homo eam trahit ex propriis cellulis. Et tragicomicum est videre quomodo bona pars talium virorum vehiculatorum a Televisione sint nocivi individuis, agente potissimum de instructionibus pro exercitio mutuae violentiae et sopraffactionis. Cum praestigio endorphinarum (conexo emolumento oeconomico) battaglione virorum anti-humanorum controllat comportamentum individuorum involutorum in metabolismo Televisionis, adhibens propriis imperscrutabilibus finibus praestigia rudissima, ut verba magica praegnantia significatibus mysticis: vocabulum "censura", imbibitum tabu potente ut mors, symbolum purissimum incomprehensibilis Mali; locutio "ius cronacae", dogmatice intrisum beneficentissimo inter elisira Boni, entitas incontestabilis nisi pretio infamis blasphemiae.
Thema carum fictionis scientificae, ab suis initiis, est imaginatio aliarum formarum vitae praeter eas iam notas. Invasiones extraterrestrium sunt evolutio frequentissima huius thematicae. Inventum a H.G. Wells ("bellum mundorum") ad faciendam satiram politicae colonialistae Anglicae, postea evolutum est a numerosis auctoribus, interdum eventibus egregiis, saepius in veste tormentonis in quo opus imaginationis et extrapolationis oblatum consistit essentialiter in facto quod Boni vincunt Malos, in eo utcumque impegnantes nimium tempus.
Annis trigesimis XX saeculi iuvenis scriptor damnatus ad mortem cancro, Stanley Weinbaum, in sublimi cantu cygni se producit in straordinario affresco imaginationis de themate possibilium formarum vitae alienarum ("Odyssea Martiana"). Extra stereotypa et tribalissimum anthropomorphismum, alieni sunt pro prima vice realiter tales. Est momentum svoltae pro science fiction, et igitur pro imaginatione humana. Fred Hoyle, celeber physicus qui creavit theoriam universi stazionarii, scripsit fabulam ("Nubes Nigra") in qua hypothizabat organismum vivum consistentem in gigantesca nube ampla multos miliones vel miliarda chilometrorum (nunc non recordor quot), quae vagans per universum transit per systema nostrum solare nobis causans non pauca incommoda. Scientificus raffinatissimus, Hoyle repraesentavit hoc modo possibilitatem credibilem, originalem et fascinantem. Non minus brillans se revelavit scriptor Polonus Stanislaw Lem, suo celebri et excellenti fabula Solaris (ex qua regista Russus Tarkowsky traxit notam pelliculam homonymam), in qua ille hypothizabat, super longinquo planeta integre coperto aqua, oceanum viventem: grandiosum, potentem et inexplicabilem. Frederic Brown, in brevi narratione ("Undicolae") narravit invasionem terrae a parte formae vitae extraterrestris invisibilis quae se nutrit radiationibus electromagneticis frequentiae quam homines adhibent pro transmissionibus radio, sic causans definitivum black out radiotransmissionum humanarum. Isaac Asimov, necnon plurimi alii, hypothizaverunt adventum computatrorum esse initium re vera novae formae vitae, fundatae super silicio. Re vera, quamvis computatra non sint adhuc proprie capacia se reproducendi autonome, est etiam verum quod microprocessores (scilicet cerebra) eorundem sunt iam designati et constructi ab ipsis computatris. Nullus homo scit exacte quid intus sit in Pentium, neque omnes functiones quas id potest assolvere, ultra eas previstas.
Argumentum sustentum a multis scriptoribus SF est quod aliae formae vitae, naturae PRORSUS differentis a nostra et ab illis quas assuevimus recognoscere, possent communicare nostrum idem spatium sine quod umquam nos possimus intellegere earum exsistentiam.
Ergo, id quod modo coepi sustinere ego (mea propria surprisa, vobis garantio) est substantialiter quod ideae humanae constituant formam vitae propriam, quae se evolvit in symbiosi cum nostra specie, persequens suos fines et observans nostros tantum mensura qua id conveniens est pro ea.
Postremo, quis umquam est capax fermandi vel etiam tantum gubernandi comportamentum propriae ideae expressae, immissae in circulationem in humanitate? Cum Albert Einstein cogitavit id quod cogitavit et id communicavit mundo, ideae eius, attecchitae in aliis cerebris, se gesserunt ut organismi autonomi, soluti a voluntate patris sui initialis, celeriter se evolventes versus realitatem creationis bombae atomicae. Einstein se opposuit per annos ideae quod construerentur bombae atomicae, persuasus ut erat quod explosio primae earum innescaret reactionem in catenam quae mutaret terram in solem. Nihil faciendum. Egressa ex cerebro suo, idea eius ei non amplius pertinebat. Sed ei umquam pertinuerat? Vel ea se servierat eo?
Ideae possident omnia requisita ad considerandam formam vitae propriam, et non solum ut modum dicendi. Forma vitae tam aliena respectu nostrae complexae sed describibili physicitati, ut nemo adhuc assecutus sit describere eius naturam verbis quae plausibilia sonent.
Si tamen ideae humanae, semantemata, phrases, cultura, constituunt, ut logica suggerit, formam vitae propriam, nonne erit casus revidendi in toto meditationes nostras hac de re?
Imaginor in futuro debere necessarie nasci Entia pro Protectione Lessicali, Associationes pro Salvaguardia Locutionum in via Extinctionis, Telephonum Caeruleum pro Abusibus contra Neologismos, Tribunal Internationale contra Cronacam Nigram in Giornalismo, Communitates Agroturisticas imperniatas super Linguagio Biologico, et praesertim Cartam Iurium et Officiorum Idearum, ubi formalizentur modalitates mutuae, civilis et pacificae conviventiae inter homines et ideas quae, cum suo onere verborum, phrasium, semantematum et compagniae bellae, vivunt in eis. Non mirarer si olim ex humanitate exiret hoc et aliud.
Utcumque, ideae nostrae vivae sunt. Una earum - illa quam expono his in versibus - modo se impadronivit mei, dum scribo has res quas ante quam scriberem ne longinque quidem imaginabar, me adhibens ut incubatricem pro sua personalissima gestatione, paulum ut insectone Alien intra corpus astronautae de turno. Nunc, doleo paulum id dicere, est etiam intra vos. Ea vos invasit, profitens in correcta mensura vestram disattentionem et vestram attentionem. Ne credatis vos eam evasisse, si forte eam non sentitis intus. Percipiebat fortasse astronauta de turno monstrum Alien sibi crescere in visceribus antequam id, fataliter pervenit ad maturationem, eum occideret ad exeundum ex eo? Non est scampum! Idea quae inter hos versus se celat, id velitis necne, vos penetravit per insidias, et prius vel posterius, ut monstrum Alien vobis imponet sua imperscrutabilia dettamenta. Non sentitis adhuc nihil intra vos? Ne paululum quidem, parvum parvum, confusionis, incertitudinis, dubii? Sunt prima symptomata infectionis. Sed etiam si non advertitis symptomata, ne credatis vos tutos. Infectio, saepe, prorsus asymptomatica est. Deinde sboccia repente, in momento futuro imprecisabili, se impadronens vestri cum minus id exspectatis. Nisi sitis per constitutionem sani portatores. Quidam individua, quibus recognoscitur status humanorum, praebent notabilem proprietatem non infettabiles essendi a fere ullo genere ideae. Ei legunt, eventualiter, textum qui eas contineat etiam in abundantia, et hoc modo evidenter ideae eum penetrant, ut protozoum malariae penetret quemcumque punctus est a zanzara anofele. Sed omnia finiunt illic. Est ut plantare semina cucumeris in medio deserto. Non accidit id quod cucumer exspectat. Omnes ideae quae etiam transvolant limina cerebri sani portatoris, non attecchiunt, non se evolvunt, moriuntur illic. Aliqui studiosi imaginarii, quos nos inventamus illic pro illic, sustinuerunt tales portatores sanos idearum esse fundamentales pro stabilitate ecosystematis constituti accopiata symbiotica inter hominem et eius ideas. Earum resistentia et immunitas ponit argine expansioni idearum in omnia cerebra humana, garantens systemati stabilitatem aliter fortasse impossibilem. Quid enim esset speciei humanae, si omnes ideae assequerentur alacriter banchettare in omnibus cerebris? Esset finis, speciei humanae, et contextualiter etiam ideis. Paulum respectus, igitur, debitus est etiam sanis portatoribus idearum. Anticorpora quae evidenter eos protegunt, collateraliter eos reddunt peculiariter molestos aliis, sed est pretium quod solvi potest, cum ei habeant probabiliter unicam sed momentosam functionem profilactici contra extinctionem speciei.
Locuti sumus hucusque solum de illo genere vitae quod viveret in symbiosi nobiscum hominibus. Si tamen hoc in puncto non volumus nos fermare cum speculatione (et quando umquam?!), debemus notare quomodo ratiocinium analogum debeat posse applicari etiam ad alias species viventes. Etiam alia animalia superiora habent cerebra bene evoluta, capacia alicuius generis cogitationis, quam nos non scimus nobis imaginari. Et ipsa quoque possident linguagia, interdum valde articulata (sat est cogitare de delphinis, sed etiam de muribus et, cur non, de formicis, etsi agatur de linguagio olfactivo). Agiturne etiam hic de symbiosi inter illas species et earum semantemata? Et quid dicere de aliis formis vitae, de vegetabilibus, de entibus unicellularibus, et cetera? Et cur non extendere ratiocinium ad materiam inanimatam? Nonne est fortasse verum quod atomus communicat efficaciter cum atomis circumstantibus, se tenens saepe debita distantia unus ab altero in illis vinculis familiaribus quae nos moleculas vocamus? Et quod hae ultimae habent vitam socialem valde complexam, a nobis vocatam "chimicam", quae in toto et per totum assimilatur, in embrione, linguagio? Et nonne est verum quod etiam intra atomum accidit aliquid quod assimilatur commutationi informationis et fortasse id est, cum particulae quae id componunt coexistant secundum principia complicatissima quae ne homines quidem assequuntur bene intellegere?
Bene aspiciendo, commutatio informationis, quae assumit suam formam complexissimam in linguagio nostro humano quod modo revelavimus esse formam autonomam vitae, exsistit ad omnem gradum materiae et energiae. Vultne id fortasse dicere quod exsistit unum solum genus vitae, quod permeat transverse omnia entia sic dicta viventia et illa sic dicta non viventia?
Haec omnia incipiunt assimilari ei quod sustinet etiam physicus Belga, Jean Emile Charon, de quo minime cogitavi per integrum svolgimentum huius textus, sed qui nunc, fataliter, emergit ex meis ipsis sermonibus, et de quo, prius vel posterius, inevitabiliter, debebo evidenter loqui modo ampliore.

Qui Robertum Quaglia approfundire intenderet, tentet cum eius Homepage. Qui legere vellet alios eius articulos Cogitationis Stochasticae, hic eorum invenit elenchum ordinatum.