‹ Index situs · Musei vestibulum · repertum restitutum
Cogitatio Stochastica
a Roberto Quaglia
VECTIGAL IN SIGNIFICATUM ADIUNCTUM

Robertus Quaglia, scilicet fictionis scientificae patriae nostrae repraesentans extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia responsa recusare. Ugo Malaguti de eo dixit: "genius est".

In origine, vel potius ante initium temporum, significatus complexivus Universi erat prorsus nihil.
Per definitionem, non exsistunt significatus attribuibiles momentis antecedentibus praesumptum Big Bang.
Etiam paulo post initium Universi, tamen, significatus complexivus Universi non erat magni momenti, si comparatus cum significatu actuali, etsi parallele is esset infinite maior quam significatus nullus quem Universum habuerat, etiam non eum habens, ante propriam exsistentiam.
Momentum! Quid intellegimus, re vera, per "significatum"?
Eligamus, inter varias acceptiones in quibus intellegi potest vocabulum "significatus", illam "relationis inter elementa mutuo distincta".
Ante initium Universi, non exsistebat ulla distinctio inter elementa, non poterant esse relationes, et idcirco Significatus erat nullus.
Paulo post initium Universi, dicamus in aetate comprehensa inter 0,000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 001 secunda et 0,0001 secunda ab initio, fama fertur unicas partes exsistentes in Universo fuisse magnum concentratum hadronum, quark, leptonum. Nescio quis vestrum familiaritatem habeat cum gang subparticularum (ego perparum habeo, est tamen observandum etiam subparticulas conari non se a me notari cum me obviam habent), sed non prorsus credo partes constituentes illud magnum minestrone bullientem Hadronum&Company offerre spectrum mutuae distinctionis peculiariter significantem. Significatus Universi, etsi immensus respectu paucorum instantium ante, est tamen, sensu moderno, adhuc perparva res.
Iam incipiente uno decimillesimo secundi post initium Universi, incipitur ratiocinari (sensu figurato, scilicet). Faciunt enim capolino protoni et neutroni, electroni et praesertim, levi mora, nuclei qui olim constituent atomos hydrogenii et helii. Familia ingrossatur, characteres dramatis cosmici proliferant, et sic augescens quantitas distinctionum inter partes exsistentes, et igitur varietatis mutuarum relationum inter eas, crescit pariter significatus complexivus Universi. Tamen, pro gustibus nostris, adhuc aetas potius taediosa est. Non frustra eam vocaverunt "Aetatem Leptonum". Nemo nostrum hodie eius sentit absentiam. Non aderant adhuc ne atomi quidem! Mortorium.
Transit tempus et Universum non stat manibus in sinu. Iam post viginti secunda ab origine sua, tempus est initio novae Aetatis, divitis aliquibus novis significatibus. Est Aetas radiationis, aetas paradoxe obscura durante qua regnant incontrastati photoni, qui populant universum quantitate miliarde vicibus superiore quam ea omnium particularum simul sumptarum. Photoni, ut notum est, sunt Lux. In principio, re vera, erat Lux, saltem post prima viginti secunda, et per sequentes 300.000 annos, sed ob quasdam bizzarrias, ea non erat visibilis, vel quiddam tale. Denique, res complicatur, et cohaerenter significatus Universi augescit.
Solum post 10.000 annos ab initio Totius nuclei hydrogenii et helii incipiunt sibi capere electronos se inventantes atomos.
Tantum post 300.000 annos materia et radiatio nette distinctae sunt. Post primum milionem annorum immensae nubes hydrogenii et helii quae constituunt universum incipiunt curiose se raggrumare, libenter in spiras, formantes galaxias, stellas et planetas. Sumus in Aetate Materiae. In Universo, relatio inter elementa mutuo distincta nunc crevit immenso complexitatis et articulationis et, cum ea, significatus Universi.
Est bellum aliquid quod nescimus, de Universo actuali, 15 miliarda annorum vel circa a praesumpto Big Bang initiali. Sed res ridicula videtur revera accidisse: dum radiatio qualitative mansit semper eadem, videtur revera materiam se sumpsisse curam se differentiandi mensura sconcertante in illo particulari ambitu quem Vitam vocamus. Non fuit res sbrigativa. Pro eo quod scimus (observationibus nostris confinatis ad nostram Terram), Vita incepit, hic apud nos, saltem, tria miliarda annorum abhinc. Miliardis annorum praecedentibus, utcumque, Universum se dedit operae non parum. Miliarda miliardium stellarum, originaliter omnium hydrogenii et helii, produxerunt, per fusionem nuclearem, omnia elementa atomica exsistentia, ab oxygenio ad carbonium ad ferrum ad cuprum. Ad assequendum producere metalla nobilia, ut aurum, platinum, uranium, stellae etiam exsplodere debebant. Quantus labor! Quicumque possideat aurum sciat id esse totum productum in instanti explosionis stellae, unico momento in quo producitur calor sufficiens ad innescandas tales fusiones atomicas.
Non contenta talibus traguardis, materia, praesertim in locis frigidioribus constitutis a planetis, longe sed non nimis ab infernis solaribus, non contenta fuit exsistere in forma mere atomica, sed sumpsit consuetudinem se uniendi in curiosis matrimoniis gruppi, secundum complexa et fragilia vincula quae nos "chimica" vocamus, constituens novas categorias mutuarum distinctionum: moleculas. Proscaenium Cosmi, populatum semper magis characteribus inter se distinctis, incessanter ditatur significatu. Et moleculae cum tempore se faciunt semper magis variae, complexae et distinctae, et a certo momento deinceps, eae, novo incredibili saltu in ante complexitatis, sumunt consuetudinem se consociandi in aggregatis ulterius complexis, quae deficientibus melioribus definitionibus nos materiam viventem vocamus.
Relatio inter elementa mutuo distincta, in Universo, est nunc incommensurabiliter maior, terminis varietatis, respectu exiguitati primarum phasium primordialium. Significatus Universi enormis est. Sed non satis est.
Dynamica sane mira, haec aggregata aggregatorum aggregatorum aggregatorum materiae (cellulae compositae moleculis compositis atomis compositis particulis), secundum tendentiam Universi quae videtur inarrestabilis, se aggregant ulterius inter se in organismos, qui, dynamica semper magis exasperata incipiunt se distinguere reciproce varietate semper crescente, in phaenomeno quod nos evolutionem vocamus, se aggregantes in ulteriores formas quas species vocamus, et sic deinceps, usque ad hunc curiosum instantem qui nobis quis scit cur videtur semper praesens nostrum, etiamsi indubitabiliter se movet perpetuo.
Strana aggregatio materiae quam quisque nostrum covat in cranio, quisque maiore vel minore elegantia, est ultima trovata Universi, saltem ex humili nostro puncto visus. Cum evolutione cerebri humani, significatus Universi facit ulteriorem notabilem saltum in ante. Quis scit quid significent haec omnia. Post Aetatem Hadronum, Aetatem Leptonum, Aetatem Radiationis et Aetatem Materiae fortasse Universum intrat in Aetatem Cogitationis. Postremo, qua ratione umquam Aetas Materiae deberet esse ultima Aetas in historia Universi? In unaquaque Aetatum quae se successerunt in Universo, novae et imprevisibiles distinctiones et modalitates interrelationis inter partes exsistentes ortae sunt magice, per autogenesim. Nulla logica auctorizat ad cogitandum talem processum destinatum esse ut non pergat, tantum ad complacendam nostram absentiam imaginationis. Et tunc, quae erit proxima Aetas Universi? Nonne agi posset de Aetate Cogitationis? Nonne est enim cogitatio humana, praesertim in suis (heu nos!) raris manifestationibus magnificissimis quaedam entitas trascendens puram materiam physicam, modo analogo quo entitas atomi trascendit magma particularum-photonum Aetatis Radiationis?
Utcumque sit, altissime probabile est nos exsistere, et non possumus eius rationem non habere, neque eius implicationes subaestimare.
Videtur ultra omne rationabile dubium factum quod Universum, a suis praesumptis primordiis usque ad hodie, incessanter processit in directione semper maioris differentiationis inter partes quae illud constituunt. Differentiationi comitatur continuum augmentum complexitatis structurarum exsistentium, ut etiam varietatis relationum inter partes. Aliis verbis, ut id dicam verbis meis, significatus Universi pergit incessanter augeri.
Et tamen, quantumcumque is augescat, non evanescunt repente residua praecedentium stadiorum evolutionis. Lux, quae in origine fuit, adest tamen etiam hodie. Radiatio, quae solitaria troneggiavit in Cosmo durante sua Aetate, non deinde evanuit, cum Aliud comparuit, se extrahens ex ea, saltu evolutivo.
Sumus indubitanter adhuc in Aetate Materiae, et habebit eventualiter sensum affirmare nos esse in Aetate Cogitationis tantum quando forma praevalens in qua Universum se manifestaret sibi ipsi fieret Cogitatio, et non amplius Materia, ut contra hodie nobis confirmat esse etiam unus solus brevis aspectus vesperi caelo stellato directus.
Utcumque curiosum est notare quomodo evidens phrenesis evolutiva Universi, quae ab improbabili bullienti coacervo quark in suis phasibus initialibus pervenit hodie ad mirabilem eventum confectionis entium humanorum ut Claudia Schiffer, vel etiam melius, Greta Garbo, nihilominus conservet residua fossilia stadiorum evolutivorum praecedentium, ut radiationes, materiam inanimatam, vel Mike Bongiorno.
Quis est sensus omnium horum?
Conierem, hac de re, expressionem "Vectigalis in Significatum Adiunctum".
Universum, se evolvens, perrexit addere Significatum sibi ipsi (quid aliud? mea definitione extemporanea, Universum non potest addere quidquam sibi ipsi, nisi complexitatem et igitur Significatum).
Vectigal in Significatum Adiunctum est ineludibilis permanentia eius quod minorem significatum habeat respectu eius quod plus eius habeat.
Aetas Cogitationis adhuc longe est, etsi fortasse eius intuemur adventum, eius nos constituentes gauffam avant-gardiam. Ratio qua Vectigal in Significatum Adiunctum est adhuc super suis aliquotis maximis. Cum imus ad litus, totum cerebrum nostrum non nobis sufficit ad nos protegendum a radiatione quae nobis urit cutem praestigio foraminis in ozono. Sed hoc nihil est. Omnes sic dicti similes nostri coniurant ad nobis propinandas querelas cantautorum ut praesumptas lectiones vitae, vel emissiones sonoras datorum calcium follibus corii ut metaphoras praesumptorum significatuum significantium. Vectigal in Significatum Adiunctum nos punit, tartassans, praesertim cum nos reddimus revera auctores alicuius adiunctionis Significatus. Est Universum quod cogit aliquos nostrum, interdum, ad addendum significatum Sibi Ipsi, lucrans ex facto quod nos sumus ad omnes effectus Sua pars integra, in virtute illius Suae lampantis, curiosae et incomprehensibilis necessitatis evolutivae. Cum, in proprio parvo, quisque nostrum forgiat novum significatum originalem, Universum, in suo complexu, lucratur, terminis Significatus, scilicet terminis unicae valutae quae revera Ei intersit. Tamen, quoniam sumus adhuc in pleno in Aetate Materiae - numquid umquam notavistis quanta materia adest circa nos? Est sproposito! - non est modus effugiendi rigoribus Vectigalis in Significatum Adiunctum, et situatio, probabiliter, non meliorabit donec maxima pars energiae universi se aggregaverit in super-forma maiestosae Cogitationis Cosmicae Universalis, quod vult dicere nos posse animam in pace ponere.
Re vera, materia non facit multum ad nobis manum dandam. Ne radiatio quidem se prodigit. Parva in parte, materia inanimata nobis utilis est ad nos alendos (sed tantum paucissima et satis rara genera materiae inanimatae), et radiatio ad nos calefaciendos. Pro reliquo, frequentius materia nobis obstat, in nostris intentionibus, et radiatio nobis minatur, uno vel altero modo. Et etiam Mike Bongiorno cum omni quod ei assimilatur nobis magis damno est quam emolumento. Totum culpa elevatae aliquotae universalis Vectigalis in Significatum Adiunctum.
Haec omnia faciunt nos pioneros. Non malum est. Denique, est peius. Quid facere debemus? Condiciones climaticae, pro eo qui habeat urgentiam addendi Significatum Universo, non sunt gradibiles, et previsiones garantiunt clima perturbatum saltem adhuc per aliquod miliardum annorum. Sciunt aliquid de eo Galilaeus, Einstein, Mozart, Bach, et omnes quibus in vita venit ad addendum Significatum Universo. Etiam ego me defendo, aliter quomodo facerem ad de eo loquendum?
Omnibus computatis puto me nunc iturum ad bibendam cervisiam, fortasse comitatam bona pizza.

Qui Robertum Quaglia approfundire intenderet, tentet cum eius Homepage. Qui legere vellet alios eius articulos Cogitationis Stochasticae, hic eorum invenit elenchum ordinatum.