Universum: Minestrone madidum chao, linearitate, et iusto pizzico mentis humanae

curante Roberto Quaglia

Robertus Quaglia, scilicet fictionis scientificae patriae nostrae repraesentans extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia responsa recusare. Ugo Malaguti de eo dixit: "genius est".

Enim, obsessio praedilecta hominis est illa distinguendi inter bonum et malum. Lampans est tales titulos commoditatis, "bonum" et "malum", non esse re vera id quod suprema approximatione praetenditur esse, scilicet Bonum et Malum. Quicumque de eo momentum reflectat seponens praeconcepta rudissima facile intellegit Bonum et Malum, ut talia, nullo modo exsistere, adeo verum est ut in millenniis historiae numquam conventum sit de distinctione univoca inter has duas tam populares categorias. Disputationes inter id quod sit Bonum et id quod sit Malum nihil aliud sunt quam forma maxime in usu in qua se manifestat imprescindibilis dialectica dualistica quae est in basi naturae nostrae quoniam est imprimis in basi naturae universi, cuius - ne obliviscamur - indissolubiliter pars integra sumus.
Sed in vita nostra dualismus est chamaeleon omnipotens qui illimitatas formas assumit, et vita nostra non est in synthesi aliud quam plus minusve maiestosum cocktail dualismorum assortitorum. Mors opponitur vitae, turpe distinguitur a pulchro, iustum se opponit iniusto, omnis opinio fataliter generat contra-opinionem oppositam, et omnia, ita procedendo, curiose se evolvunt, vel, non minus curiose, se involvunt. Re vera, in quolibet ambitu vitae nostrae non effugitur destino oppositorum qui se contraponunt. Pax opponitur bello et vice versa, divitiae opponuntur paupertati et vice versa, contra quodlibet regimen cuiuscumque naturae nascitur inevitabiliter oppositio. Amor opponitur odio et vice versa. Constructivitas et destructivitas convivunt in perfecto disaccordo.
Coercitio ad dualismum invenit suam curiosam manifestationem etiam in ipsa architectura cerebri nostri: ut notum est, quisque nostrum hospitatur in cranio duos bene distinctos hemisphaerios cerebrales, conexos inter se modica quantitate fibrarum nervosarum ("corpore calloso"), qui, ut nos docent neurologi competentissimi, coexistunt in perenni conflictu dualistico, quem nos, valde simplicistice, percipimus praesertim ut conflictum inter instinctualitatem nostram et rationalitatem nostram. Talis conflictus dualisticus inter duos hemisphaerios cerebrales se manifestat modo exemplari in phaenomeno attaccorum epilepticorum, in illis individuis qui eis subiecti sunt. Et modo aeque exemplari emergit in comportamento individuorum quibus recisum est "corpus callosum" quod conectit duos hemisphaerios. (non intro hic in detaillum, cum tale argumentum nimis vastum et fascinans sit ad id liquidandum paucis paragraphis)

Superior evolutionis gradus ab humanitate attingetur cum omnia individua capacia erunt repraesentandi in propria mente, maiore efficacia, inevitabiles repraesentationes dualisticas quibus per naturam subiecti sumus, scilicet cum omnes capaces erunt continendi in se oppositos punctos visus de illis aspectibus realitatis super quibus oritur contentio et conflictus. Eum vocare possemus "dualismum endomentalem", si prorsus volumus affibbiare titulum huic conceptui. Maioritas hominum, hodie ut hodie (ut in praeterito), incapax est hospitandi serenam et responsabilem dialecticam interiorem ("endomentalem") de conflictibus socialibus in quibus involuta est, praecipitans sine ullo verisimili arbitrio ad se identificandum in positione contraposita alteri. Praeter quod parum eleganter, haec solutio est causa illius vastae gammae inaestheticorum quae sunt bella et contrasti sociales in genere. Quoniam universum dualisticum est et nos non sumus minoris, tanti est accipere hunc statum rerum bono animo, cum dignitate et utili intelligentia, scilicet fieri personaliter continentes dualismorum inevitabilium, potius quam esse a talibus dualismis phagocitati et igitur contenti, schierati ab una parte in oppositione alteri. Ita, scio, ita dictum non est quod sit simplicissimum ad intellegendum, sed realitas, si umquam exsistit, non est prorsus res simplicissima. Ut plus minusve dixit Aliquis (credo Einstein), oportet res explicare modo quam simplicissimo possibili, sed non simpliciore adhuc!
Itaque, ad reddendam pretiosiorem vitam vestram et illam humanitatis, conamini continere in vobis dualismos qui cursu temporis vobis prospicientur, potius quam esse ab eis contenti.

Elargita hac pia indicatione, exhaurimus caritative capitulum dualismi ad redeundum propinquius in meritum affirmationis qua hoc fragmentum incepit.
Oporteret interdum oculum coniicere in universum nostrum, ad sumendum exemplum de modo nos gerendi.
Re vera, universum nostrum, praeter fundamentalem dualismum, praebet etiam alios interessantes characteres, qui, quoniam etiam nos sumus universum, non possunt non esse proprii etiam nostri ipsorum.
Unus ex characteribus interessantissimis, meo iudicio, est proprietas autoorganizativa universi. Experimentum facillimum quod quicumque suo modo perficere potest est sequens: conectatur telecamera televisori, et igitur inquadretur scrinium eiusdem. Videbimus tunc apparere in telescrinio imaginem telescrinii intra quod est aliud telescrinium intra quod est aliud telescrinium, et sic deinceps, in infinitum. Est phaenomenon retroactionis. Faciamus paulum experimentorum cum zoom, augentes illud punctum luminosum centrale in quo telescrinia in telescriniis se dirimunt in infinitum. Videbimus fere statim telescrinium nostrum impleri lampis luminosis disorganizatis, in motu veloci et prorsus chaotico. Insistamus paulum modificantes leviter inquadraturam et zoom, et repente, mysteriose, aggregabitur in telescrinio imago geometrica recognoscibilis et complexa, plerumque elaborata spira, similis conchiliae limacis. Spira? Et unde umquam exsilit spira, praeterea similis conchiliae limacis? Talis spira, praeterea, lente rotabit, prorsus ut in cosmo rotant galaxiae. Hac de re: quomodo galaxiae rotant?
Bene, prorsus in hac analogia scientifici moderni vident viam percurribilem ad conandum intellegere principia secundum quae evolutio procedit. Thesis est enim quod unus ex characteribus typicis universi sit tendentia ad autoorganizationem, quidquid haec obscura assertio significet. Relictum sibi ipsi, universum tendit ad transformandum chaos, creans spiras, et etiam aliam rem. Sunt spirae maxima pars galaxiarum, sunt spirae conchiliae limacum, sunt spirae fasces electronum retroactionis video, sunt spirae (re vera helicoides)... etiam moleculae DNA in basi vitae. Quid significant haec omnia? Omne responsum, re vera, ponit tantum novas et magis intrigantes quaestiones. Studium systematum chaoticorum evidentiavit factum quod omne systema chaoticum, in certis condicionibus collassat se autoorganizans in formas structuratas et complexas. Bene. Etiam cerebrum nostrum est in parte systema chaoticum, etiam societas nostra est in parte systema chaoticum, etsi utraque, eodem tempore, bene structurata et stabilia. Et cerebrum nostrum et societas humana sunt igitur eodem tempore systemata linearia et systemata non linearia, systemata stabilia et systemata chaotica. Re vera, id nos nimis mirari non debet. Est iterum illa fatalis res dualitatis inevitabilis quae ad scaenam redit in sermone nostro. Si de eo cogitamus, non potest aliter esse, quoniam - ne obliviscamur - nos pars sumus universi in quo dicimus nos habitare et in quo res ita operantur.
Species humana igitur non praecipitatur in chaos qui eam dissolveret in instanti in virtute suae proprietatis linearis quae eam stabilizat. Et species humana eodem tempore se evolvit in virtute suae proprietatis chaoticae, quae eam instabilizans ei reddit possibilem illum sequentem collassum autoorganizantem versus novam stabilem et magis complexam structurationem quae est modus quo ipsum universum procedit ab semper versus novos et superiores complexitatis gradus.

Recentibus temporibus tale phaenomenon progressum est modo exponentiali, sed hoc est thema novae arboris reflexionum quam hoc in contextu vitabimus.
Etiam in cerebro nostro, vel potius in mente nostra, convivunt chaos et linearitas. Chaos nos instabilizat, et sic faciens nobis permittit crescere. Qui parum habuerit commune cum confusione et incertitudine, difficiliter poterit structurare in se cogitationes originales, quae non sint mera echo cogitationum ab aliis productarum. Excessus chaos, ex altera parte, fatalis est stabilitati systematis mentalis, et ducere potest ad totalem degenerationem (cum consequente abbrutimento, dementia et/vel morte). Pro iis in quibus cogitatio definitive fossilizata sit in condicione irreversibilis praevalentiae aspectus stabilis et linearis mentis, oportet habere quandam indulgentiam (etiam quia maioritas sunt), etsi inter nos non debemus timere loqui de eis in plena libertate et ludica candore, sive quia tanto ei non intellegunt id quod dicimus, sive quia - exempli gratia - certe ei non legunt has lineas, neque umquam id facient, nisi eventualiter et casu et utcumque eodem tempore cogitantes de prorsus aliis. Appurato quod in nobis qui scribimus et legimus et vage intellegimus id quod hoc eodem momento hae phrases significant, est viva et florida accentuata componens chaotico-evolutiva, in sede mentis nostrae, restat nobis interrogare quomodo nobis conveniat nos gerere, mentaliter, in prosecutione exsistentiarum nostrarum.
Unum clarum est: universum et omnia quae intus sunt se autogeneravit ex radiatione fundi primordiali, in virtute curiosi principii tam incomprehensibilis quam lampantis, in observantia singularis dualitatis fundamentalis, manens reale in virtute permanentiae linearis stabilium aequilibriorum conquisitorum, et se evolvens per periodicam ruptionem destabilizantem et chaoticam illorum eorundem aequilibriorum. Confiteor me ipsum non bene intellexisse hanc meam ultimam phrasem (quare sollicitamini tantum si creditis vos eam intellexisse!), sed ei non renuntio, cum tantum audentes cogitare impensabile possimus sperare nos exprimere semel aut alteram aliquam repraesentationem novam ex molestis aliter meningibus nostris.

Homo, scilicet, pars integra est talis curiosissimae autogenerationis et, in subordine, quisque nostrum id est. Quisque nostrum, enim, est saltem in parte productum sui ipsius, scilicet (prorsus ut universum!) quisque nostrum est structura autoorganizata irrepetibilis originalitatis.
Naturaliter, quoniam systema quod quisque nostrum est, praecipue est systema phaenomenalis complexitatis, quod impegnavit quindecim miliarda annorum (praesumpta) ad se structurandum ita, incipiens ex initiali radiatione fundi primordiorum, inde consequitur quod pars nostri ipsorum quam quisque nostrum originaliter creat per processum autoorganizativum de quo dictum est, est percentualiter microscopica. Nos facti sumus in quindecim miliardis annorum, quindecim miliardis annorum in quibus universum agglomeravit stabilem linearitatem in quibusdam minusculis partibus sui usque ad causandas illas bipedes formas cogitantes quae sumus. Itaque, apportus quem quisque nostrum producere potest in hoc colossali phaenomeno autoorganizativo quod est universum, evenit revera infinitesimalis. Nihilominus, is possidet quandam fieritatem (si non aliud poetico sensu). Omnibus computatis, lucrantes ex facto quod scientia humanitatis se evolvit incremento exponentiali, etiam pro mente individuali possibilitates evolutionis autoorganizantis notabiles sunt. Et circa factum num sensum habeat necne dedicare proprias energias tali laborioso scopo, scilicet, verbis paucis, assequi cogitare aliquid novum, igitur, verbis tortuosis, evolvere autoorganizative propriam mentem, mihi videtur non debere esse nimios dubios. Postremo, si verum est, ut verum est, quod una ex peculiaritatibus fundamentalibus universi est illa se evolvendi autoorganizative, factum quod nos utamur tempore nostro ad faciendam eandem rem cum nobis ipsis est res naturalissima quae sit, cum - ne obliviscamur - quisque nostrum sit fundamentaliter particula universi.
Ecce, hoc sensu inquadratur declaratio mea initialis. Oporteret interdum oculum coniicere in universum nostrum, ad sumendum exemplum de modo nos gerendi. Universum in evolutione est. Quicumque nostrum renuntiet suae fecundae et evolutivae componenti chaoticae mentali, et se resignet ad cogitanda semper eadem, et ad credenda semper eadem, et ad essendum semper eandem personam, etiamsi anagraphice supervivit, fit ineluctabiliter particula vetus universi, relictum evolutivum.
Non grave est.
Sed non fierum est.
Haec distinctio unice poetica est. Ut evolutio.

Qui audaciam haberet approfundiendi Robertum Quaglia, tentet cum eius Homepage. Qui legere vellet alios eius articulos Cogitationis Stochasticae, hic eorum invenit elenchum ordinatum.