Aspectus idiotissimus fictionis scientificae modernae

curante Roberto Quaglia

Robertus Quaglia, scilicet fictionis scientificae patriae nostrae repraesentans extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia responsa recusare. Legite quae sequuntur vestro periculo. Delos non habebitur responsabilis de incolumitate vestra mentali.

Supponitur quemcumque has lineas legentem habere quandam familiaritatem cum fictione scientifica, scilicet legisse quandam quantitatem bonorum librorum SF et bene conscium esse substantialis differentiae qualitativae exsistentis inter litteraturam fictionis scientificae et id quod de fictione scientifica spectari potest in televisione vel in cinemate. Si haec differentia ignota esset ei qui legit, suademus sine dubio interrumpere hanc lectionem et aliis se dedere, ut aliis se evidenter hucusque dedit qui hoc fragmentum legit per errorem, vel violare pravas suas consuetudines et se tandem ponere ad legendum aliquid bonae et instructivae fictionis scientificae litterariae.
Nunc quod paululum scremavimus aspirantes nostros lectores, possumus pergere ad virtuosum munus nostrum male loquendi de illo aspectu idioto fictionis scientificae litterariae modernae de quo in ambiente SF plus minusve omnes stolide se obstinant vane bene loqui.

Scopus telorum meorum sunt tegmina librorum fictionis scientificae. Ea indubitanter aliquid commune habent cum fictione scientifica, cum sint emblema necnon spot publicitarius eius quod includitur intra librum cui ea physice agglutinata sunt. Nihilominus ea frequenter idiota sunt, ob rationes quas vitare non poterimus quin agnoscamus proximis versibus.
Ut incipiamus, saepissime tegmen nihil commune habet cum contento libri. Nobis proponuntur imagines monumentalium navium spatialium fulgentium amissarum in vacuo sidereo pro fabulis in quibus ab initio ad finem rerum non discedimus a solo terrestri uno solo millimetro.
Vel, pulcherrimae amazones seminudae cum potentibus uberibus siliconatis et extravaganti succincto pseudovestimento squamato suggerunt voyeur qui in nobis omnibus latet ut nobis conveniat emere quendam librum ob iactatum contentum pornographicum quem ille feliciter - vel infeliciter - nullo modo possidet, fortasse ne uno quidem comparente charactere feminino in tota historia. Deinde adest orgia anthropomorphismi mutageni phallici et homosexualizantis: infinita rassegna lucidorum corporum virilium rigorose seminudorum vel cum pretextuosis tutinis adstrictissimis, omnium invariabiliter contradistinctorum hypertrophica musculatura culturistae modello competitionis, cum maniacali in evidentiam positione exasperatae definitionis muscularis qualem individuum attingere potest, et tantum per brevia tempora, unice per insanam assumptionem potentium diureticorum. Tales campiones phallicae virilitatis pantomimicae, scilicet, desinunt esse humaniter viriles a collo sursum, habentes saepe caput horripilantis insecti, aggressivi reptilis, aberrantis humanoidis vel quanticumque alieneggiantis delineator se imaginari conatus sit.
Quoniam tegmen, traditionaliter, est repraesentatio eius quod in libro continetur, ad invitandos lectores ad emptionem eius quod eos interessare posset, statim intellegitur quomodo mundus fictionis scientificae litterariae bonae qualitatis graviter in angustiis versetur. Observando magnam partem tegminum librorum fictionis scientificae totius mundi, enim, lectori communi videretur inde concludere gradum omnium illorum librorum SF expositorum in bibliopoliis non esse maiorem quam mediocrissima cinematographia fictionis scientificae quam quicumque paululum gustus habet despicit cum debito taedio.

Contra, raro liber fictionis scientificae tam turpis est quam eius tegmen auctoritative suggerit esse. Hodie ut hodie, fictio scientifica revera turpis ne editur quidem amplius, etiamsi maxima pars operum consistit potissimum in trita remasticatione schematum abusatorum, ornatorum aliqua manu idearum venustarum hic illic et demersorum marea certaminum insulsorum.
Interdum, etsi raro, liber fictionis scientificae est verum ac proprium praeclarum opus absolutum, destinatum ut legatur et relegatur per decennia et decennia et fortasse etiam proximis saeculis. Ei, heu nos, non est de norma reservatum tractamentum melius. Horrendum eius tegmen mystificatrix nobis saepe vellet dare intellegendum talem librum continere alteram puttanatam stolide fantascientificheggiantem qua mundus iam tam conspicue sordet. Sed nos, periti lectores fictionis scientificae qualitatis, non sinimus nos fraudari et emimus et legimus illud praeclarum opus contra suum disarmans, dissuadens, criminale tegmen inadaequatissimum.
Evenit igitur ut optimi libri in mercatu compareant se praesentantes potentialibus lectoribus-emptoribus travestiti tamquam res vilis humillimi gradus intellectualis. Quid tunc accidit? Accidit ut citius quam dici possit nos inveniamus in regno absurdi. Enim: qui interessati sunt contento illius libri, cum sufficienter competentes sint ad sciendum illud probrosum tegmen nihil commune habere cum illo contento quod eos interessat, emunt librum quamvis sit eius tegmen. Deinde sunt qui emunt illum librum in virtute eius pessimi tegminis. Scilicet, hi decepti abibunt, omni probabilitate, quoniam optimus liber quem detegent post illud tegmen non erit id quod ipsi exspectabant invenire, et quod volebant invenire! Denique, sunt omnes qui interessarentur contento illius libri, qui eum apprecarentur si eum legerent, sed qui nullum habent modum sciendi illum librum esse ex iis qui eis placent, cum cohaerenter iuste disgustati et repulsi sint suo tegmine. Ergo, hi numquam legent illum librum, nisi casu, quod non saepe evenit. Hoc modo, bona fictio scientifica finit ut non legatur a myriade hominum intelligentium qui simpliciter non habuerunt fortunam incidendi casu in illos pulchros libros optimae fictionis scientificae quos statim amavissent, ut contra toleretur ab ordinibus mediocrium lectorum intentorum tantum ad quaerendam non nimis improvisam lectionem facilis oblectationis.

Thema obsessivum quod in multis tegminibus fictionis scientificae reperitur est homo farraginose bardatus copioso cumulo superfluorum ornamentorum, cuius voluminosissimum et visibilissimum est plerumque phallica virilissima hypertrophica supertechnologica arma ignea in humero vel in manu, in perfecta adhaesione ad illud vulgare stereotypum geneseos Statunitensis-televisificae quod imponit omnibus characteribus cuiuscumque fabulae in quocumque loco et in quocumque tempore ut se invicem perpetuo sclopetent silvestre inter se ad inevitabilem victoriam finalem optimi, vel utcumque gratissimi, qui tandem celebrat in uno vel pluribus lacubus sanguinis debitam mortem horridam maximi numeri aliorum characterum probrosorum. Heu, quidam scriptores SF peculiariter avidi nummorum vel pauperes phantasiae potuerunt, hac in fattispecie, redigere fabulas non nimis distantes a tali utcumque indigna repraesentatione graphica tegminis. Utcumque, etiam hoc in casu qualitas contenti numquam descendit ad gradum hyperbanalem in tegmine repraesentatum. Gravius est cum contra evenit, ut saepe enim accidit, ut tali misero stereotypato phallico tegmini truculento correspondeat fortasse fabula delicata et intelligens, prorsus carens sterilibus exhibitionismis purissimae violentiae gratuitae, et contra dives originalibus profunditatibus et innovationibus intellectualibus.
Tales nefanditates graphicae affligunt fictionem scientificam in toto mundo. Origo huius malimoris perit in primis decenniis huius saeculi, cum in America editoria fictionis scientificae propinabat lectoribus revera rem vilem pulp semi-idiotam, fere in tono cum gradu tegminum. Multis tamen decenniis, cultura fantascientifica, ancorata phaenomenali explosioni notionum, gigantis passus fecit, et divarium inter qualitatem litterariam internam publicationi et repraesentationem quae eius datur in involucro physico externo, tegmine, se fecit semper amplius, grottesco et sconcertans.
Id quod peculiariter mirum est, hac de re, est quod intra mundum fictionis scientificae litterariae perpauci videntur intellegere hunc grottescum statum rerum. Omnibus, editoribus et auctoribus inclusis, videtur perfecte obvium etiam profundum opus fundatum in observantia rigorosissimae plausibilitatis scientificae et logicae, impregnatum scientia vera, sociologia, psychologia, evolutum ad artem in pretiosa pictura authenticae culturae humanisticae, posse repraesentari in proprio tegmine ostentatione pornographica gratuitorum detaillorum anatomicorum fibrarum muscularium teppistae armati seminudi cum vase piscium circa horribile cranium deforme et perforatum dum brachio libero ghermit subtilissimam vitam magni frusti fricae in tutu adstricto cum cute caerulea et auribus acuminatis super fundum aridi paysagii lunaris ornati discreto anellato saturno qui implet viginti per centum caeli iam pleni alia et varia re volante.

Cum his omnibus, non semper tegmina librorum fictionis scientificae abicienda sunt. Soffermavi me peculiari modo super manifestationibus deterioribus quae hic illic occurrunt, sed est factum quod procedurae culturales quibus eligitur repraesentare in tegmine contentum libri fictionis scientificae, sunt adhuc fere eaedem ac sexaginta annos abhinc, cum contra fictio scientifica continuo et vigorose in melius mutata est, acquirens semper magis marcatam dignitatem litteraturae avant-gardiae culturalis qualis ea certe est.
Memini anno 1990, ad Conventum mundialem SF Hagae Comitis, Hollandia, audivisse iucundissimam conferentiam excellentis Iohannis Cohen - scientifici necnon designatoris scenariorum ecologicorum scientifice plausibilium pro scriptoribus SF professionalibus - in qua ille, auxilio proiectionis diapositivarum, in ridiculum vertebat decenas et decenas absurdorum idiotorum tegminum optimarum fabularum fictionis scientificae, monstrans in omni minutissimo detaillo quot ingenuas et molestas inverisimilitudines ea continerent, culpa totalis ignorantiae scientificae delineatoris. Et agebatur de fabulis Asimov, Heinlein, Clarke... omnium graphice repraesentatarum et publicizatarum tamquam si ageretur de infantilibus idiotiis.
Dicebam, utcumque, non semper tegmina fictionis scientificae esse disapprobanda. Karel Thole, enim, demonstravit quomodo viae repraesentationis graphicae sint infinitae, vel utcumque non sint distantes annis lucis a possibilitatibus repraesentationis litterariae. Excelsum opus Karel Thole, per decennia mythici illustratoris Uraniae, demonstrat quantum fere totalitas aliorum illustratorum fictionis scientificae totius mundi sit adhuc victima stilematum palaeolithicorum in executione propriarum repraesentationum graphicarum.

Illustratores fictionis scientificae qui casu me legerent, ne offendantur, sed trahant immo ex considerationibus meis et ex meis insultis vim positivam ad spiccandum pulchrum saltum evolutivum. Eis dico: obliviscimini id quod didicistis facere, et repartite a capite, alio gradu, novo cum puncto visus magis adaequato evolutae naturae eius quod ars vestra vult repraesentare. Si quis vestrum id assequetur, per aliquod tempus non habebit rivales in mundo. Ad summum, rarum aliquem et brillantem collegam.

Si vultis saltum facere in homepage Roberti Quaglia, scitis quomodo. Ad legendos alios eius articulos in Delos, premite hic, vel hic, vel hic.