Vita, Universum et Omnes Illi Homines in Propriis Personis Evanidi

curante Roberto Quaglia

Robertus Quaglia, scilicet fictionis scientificae patriae nostrae repraesentans extra fines notissimus et in Italia ignotissimus, pergit tot quaestiones ponere et omnia responsa recusare. Legite quae sequuntur vestro periculo. Delos non habebitur responsabilis de incolumitate vestra mentali.

Magis interessans se prospectat analysis secundae nostrae imaginariae categoriae, categoriae rerum quae vivae sunt.
Quidam stulti revera putant id quod vivum videtur revera vivum esse, et in tali credentia perit omnis dignitas et spes intuendi vel vage id quod realiter in cosmo evenit. Sed nos exuimus stulti vestem nobis impactam durante tetra liquidatione nativitatis nostrae, et scientes nos nescire non ignoramus categoriam rerum vivarum tantum conventionem esse. Nihilominus, utile et practicum est fingere id quod nobis vivum videtur revera esse. Qui nihil intellexerit eorum quae modo legebat, desinat semel bona vice sollicitari: ille vel illa tandem deviavit spithama a sulco falsarum certitudinum, et balneum confusionis est minimum quod exspectari potest. Sed ut docet hygiene, interdum balneum convenit. Etiamsi sapientia nos monet: nimia balnea submergere possunt imprudentem.
Res quae vivae sunt, et quae tales sunt in virtute propriarum apparentiarum, superiorem complexitatis gradum praebent quam res quae simplicius exsistunt, quae exsistunt in virtute propriarum apparentiarum. Omnis realis differentia inter has duas imaginarias categorias repraesentatur prorsus et tantum tali differente complexitatis gradu. Complexitas nec bonum nec malum est, sed plerumque complexior est simplicitate.
Quidam ingenui denique persuasum habent componentes tertiae nostrae imaginariae categoriae, res quae praeter exsistere et vivere sciunt se exsistere et vivere, et eventualiter sciant se scire se exsistere et vivere (sic enim quosdam homines nobis imaginamur), revera scire se exsistere et vivere atque etiam scire se scire se exsistere et vivere. Re vera, levissimus omnium scrutiniorum confutat sine cunctatione talem aperte ingenuam hypothesim. Innegabile est eventum qui assimiletur comprehensioni exsistendi et vivendi et fortasse etiam facti sciendi se exsistere et vivere interdum perfici intra varias mentes humanas, sed confundere repraesentationem cum eo quod ipsa repraesentat est turpis error cuiusvis se cogitantem dicentis, actus qui inscribit eum qui illum committit in capaci numero pauperum ingenuorum.

Id quod magis sensum habet (vel minus non-sensum) dicere est componentes tertiae nostrae imaginariae categoriae contradistingui complexitatis gradu superiore quam ceterarum duarum categoriarum. Cum his in partibus complexitas maior sit, multo plura sunt dicenda, notanda, distinguenda. Re vera, una vita humana non sufficit ad notandum, distinguendum et loquendum de omnibus quae in primam nostram imaginariam categoriam cadunt, res quae exsistunt, neque multo minus de omnibus quae secundam categoriam componunt, res quae vivae sunt. Eo magis, notare, distinguere et loqui de omnibus quae tertiam categoriam componunt est munus cyclopicum quod terret, praeterea quia talis tertia categoria incessanter se ampliat et complicat velocitate incredibiliter maiore quam ea quae attentioni nostrae necessaria est ad eius evolutionem sequendam.
In tali tumultuoso chao insurgentium notionum destinatarum nobis effugere mensura semper maiore, inebriari vel deprimi sunt duae aeque licitae electiones. Prima iucundior est secunda, et hac de causa, et tantum hac, rationabile et consultum est eam praeferre secundae.
Ebrietas sciendi est tuffus deorsum per rapidos impetuosi rivuli ex quo incessanter se diramant in mille et mille bivia infinita quantitas aliorum rivulorum qui non poterunt explorari. Procedere fortiter casu in tali fractali realitate utens eo quod nobis videtur arbitrium, ad praeferendum, secundum criteria aesthetica, ad omne bivium vel trivium vel polyvium, unam directionem ceteris est habitus interessantissimus et respondens illis characteribus qui nos facerent, mensura maiore vel minore, titulatos elementos illius tertiae imaginariae categoriae de qua hucusque vaneggiavimus, categoriae rerum quae sciunt se exsistere et vivere et quae eventualiter sciunt etiam se scire se exsistere et vivere.

Veniendo paulo magis ad concretum, saltem apparenter (et apparentiae sunt omnia, ut scientia nos docet, involuntarie, praetendens interdum argumentari verum esse contrarium) et utcumque casu, ut convenit, ostentamus animadversionem nostram quod omnis homo scindi possit in duas partes: id quod ille vel illa personaliter (essentialiter) est, et munus vel munera in quae ille vel illa se demittit ob exigentias societatis. Munera sunt praefixa et bene definita: Advocatus, Operarius, Notarius, Politicus, Praeses Cuiusdam Rei, Fur, Iudex et omnino impersonalia sunt. Ut in theatro, et praesertim in Comoedia Artis, fabulae, etsi relinquentes marginem improvisationi et interpretationi, praefixum habent indirizzum. Etsi quis possit propria gesta aliquo ornamento personali addobbare, sequendum est canovacium, quoniam ita exigit fabula societatis, sine qua societas non esset qualis est. Haec colossalis theatralis recitatio quae "Societas" vocatur est imprimis utilis sibi ipsi, et secundario utilis esse potest ei qui eius pars est, et plerumque est, mensura variabili. Cum exsistat, indubitanter necessaria est, et stulti qui infantiliter eam abolere vellent farneticantes de anarchia vel aliis vocabulis magicis nescientes quid dicant sunt prorsus stulti puerones, quorum aliqui fieri et splendidi in vitali sed immatura sua positione, alii - ut solet maioritas - decise molesti in munere ut tot aliis sine personali phantasia interpretato.
Triste, taediosum, molestum vel tragicum - praesertim taediosum et molestum - est factum quod maxima pars individuorum, qui, facientes ut omnes pars societatis, eius munus interpretantur, amittant authenticum sensum identitatis suae in confusione inter se et munus quod interpretantur. Et tunc invenimus advocatos qui revera persuasi sunt se imprimis advocatos esse, politicos revera persuasos de positionibus quas ob exigentias scaenae assumunt, medicos revera persuasos se praesertim medicos esse, fures persuasos se revera fures esse, meretrices persuasas se revera meretrices esse, et sic pergere possem usque ad exhaustionem omnium munerum in societate interpretabilium. In tali confusione inter personam et personagium, non raro persona evanescit, et procedit personagium, vacuum involucrum damnatum ad coactam replicationem propriarum fabularum donec consumptio proprii organismi non eius definitivum e scaena exitum decernat. Quanto pulchrior et interessantior esset mundus et societas si qui eius partem faciunt essent conscii distinctionis inter propriam personam et munus quod gerunt in societate. Haberemus ita individua quae advocatum agunt, loco eius esse, mulieres quae scortum agunt, loco eius esse, viros qui iudices agunt, loco eius esse, viros qui fures agunt, potius quam tales esse. Quid intersit? dicet aliquis...

Cogitate de eo. Ego scio quid intersit. Et spero me praebuisse legenti input ad meditandum suo modo, quidquid id significet.
Sed quid ad hoc fictio scientifica? His in partibus - id scriptum est in involucro! - de fictione scientifica loqueretur. Quid igitur ad rem fictio scientifica cum omnibus hucusque hodie dictis (quicumque sit "hodie" quod nos intellegamus)? Et quid ego sciam? Immo! Quid mea refert?! Sed paratus sum satisfacere maniacis, persuasus ut sum fictionem scientificam rationabiliter ad quamlibet rem pertinere, ut omnia semper cum se ipsis aliquid commune habeant, ceterum, quidquid id significet in eo qui legit.
Ecce igitur oriri suprema tristitia et praesertim taedium cum etiam in campo fictionis scientificae, science fiction, panorama hic illic ornatur personagiis e charta pasta qui obliti sunt se non esse personagia quae interpretantur. Quid intendo dicere? Et quid ego sciam!? Quod refert est ut id sciat qui hanc rem legit. Sumite textum meum tamquam textum Rorschach: quisque ibi colligat significationes quas mavult. Sic dicta communicatio humana ita utcumque operatur.
Pergamus igitur hoc cum textu Rorschach.
Cum science fiction, idealiter, in prima acie sit pro eo quod ad imaginarium humanitatis attinet, sed praesertim cum scriptor... immo, "cogitator" science fiction natura sit creator sui ipsius (quisque est id quod cogitat, et cogitator science fiction talis est si semper diversa cogitat), aperte absurdum evenit assistere "cogitatoribus" science fiction desinere tales esse se cristallizantes in munere, sive illud scriptoris, sive critici, sive experti sive fanatici veterani, praetendentes tamen adhuc esse id quod theatralis eorum stasis eis amplius esse non sinit. Factum est quod entropia vel quiddam ei simile incalzat a tergo nostrum omnium, et quod cuilibet systemati dynamico instabili (ut mens fertilis) praevisus est alicubi status quietis.
Mihi videtur hoc pro hodie sufficere posse.
Quicumque, hoc in puncto, nondum cerebrum suum sibi luxaverit, premat his in partibus ut se praecipitet quo ego persevero tali genere verbosissimi andazii, vel premat his aliis in partibus ut suos neuronas transfigat textu subscripti qui idealiter absolutum contrarium est eius quod continetur in hac pagina, scilicet rigidum exemplum stringentis linearitatis: agitur de rogatione mea et relativo sermone ad obligandum praetorem Genuae ut internationalem fictionis scientificae congressum instituat aut quiddam tale...
Qui vivet, videbit, aut non.